องค์นางประกาศิต Novels & Stories

องค์จักรพรรดิโจวหมิงตี้ถึงจะรู้จักกันโดยส่วนตัวแต่เขาก็ไม่อาจช่วยเหลือนางได้ นางรู้ดี เป็นราชาต้องไม่ลำเอียง เสียงประกาศเรียกชื่อเดิมของนาง ‘มู่เหยียน องครักษ์ประจำตัวแม่ทัพใหญ่ทิศอุดร' ดังขึ้น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกอีกครั้ง ยืดหลังตรงแล้วออกเดินเข้าท ้องพระโรง สองข้างทางเป็นบรรดาขุนนางยศน้อยใหญ่เต็มท้องพระโรง เบื้องหน้าเป็นแท่นบัลลังก์สูงสีทองอร่ามลายสลักรูปมังกร มีร่างกำยำขององค์จักรพรรดิประทับอยู่

ไม่ช้าหญิงสาวอาภรณ์เขียวอ่อน ใบหน้างดงามบนเกศานิลกาฬเงาประดับปิ่นเงิน ก้าวย่างดำเนินมายังอุทยานจันทราประกาศิต แล้วดำเนินมาตรงหน้าไท่จื่อ “อิ๋งหงเกอเกอ” พระสุรเสียงสดใสตรัสเรียกไท่จื่อให้สนใจพระนาง ไท่จื่อทรงวางพระสูตรลง ทอดพระเนตรมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากำลังย่อ พระองค์บังคม พระองค์ไม่ใช่ใครอื่น พระองค์คือหมิ่นหลันกงจู่ (เกอเกอ แปลว่า พี่ชาย)

ขันทีน้อยรับคำสั่งแล้วรีบออกไปจัดการในทันที หมี่กงกงที่ยืนอยู่บนเวทีประกาศก้อง “ลำดับต่อไปจะเป็นการคัดเลือกสาวงามที่จะผ่านเข้ารอบในการเป็นพระชายาเอกของท่านอ๋องจินเสวี่ยหลง....” หางเสียงทิ้งยาวในตอนท้ายเรียกความสนใจจากผู้คนได้ทั่วหน้า

พระองค์และพระนางทรงกำลังทอดพระเนตรนางระบำกำลังร่ายรำ จนกระทั่งหญิงคนหนึ่งออกมาร่ายรำนางใส่ผ้าปิดปากสีดำโปร่งใส สวมใส่ชุดเหมือนไม่ได้ใส่เต้นยั่วยวน องค์ชายเมมฟิตทอดพระเนตรนางระบำ แล้วถามนางกำนัลที่รินน้ำจัณฑ์ให้พระองค์ "นางเป็นใคร" องค์ชายเมมฟิตตรัสถามนา งกำนัล "พระนางคือ พระสนมเอกซีซ่าร์ของอดีตกษัตริย์ไซรัสเพคะ" นางกำนัลทูลบอก

สตรีอาวุโสนางหนึ่งเอ่ยขึ้น เซี่ยฉิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย “เจ้า! ข้าพูดกับเจ้า! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ผู้นี้คือองค์หญิงหยางอิง องค์หญิงลำดับที่สี่ของแคว้นต้าเหยา”

นางตัดสินใจพูดไปตามตรง จริงอยู่ในดินแดนแห่งนี้นางมีตัวตนในฐานะเทพธิดาหนี่ว์ซาน แต่แท้จริงแล้วนางกลับไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์ หรือไม่สามารถให้พรผู้ใดได้

ส่วนเหยาหย่าก็เดินเคียงข้างอ๋องชินไม่สนใจชายาเอก นางคิดว่าถ้านางตั้งครรภ์มังกรตำแหน่งนางอาจเปลี่ยนก็ได้ ชายาเอกจะต้องเป็นของเธอในไม่ช้าแนนอน และอ๋องตวนก็เดินเข้ามาภายในงาน และนั้งที่นั้งถัดจากที่ประทับองค์ฮองเต้ และแล้วก็มีเสียงจากขันทีประกาศ "ฮองเต้เสด็จ ฮองเ ฮาเสด็จ"

เนตรมณีตอบตามตรง เสียงเรียบ เราวกับเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอะไราำหรับหล่อน จันเบิกตากว้าง มือที่วางบนตักสั่นเล็กน้อย “ท่านจริงๆ... องค์พญานาค จอมนาคาผู้ครองน่านน้ำแห่งนี้” ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านชานเรือนจนโคมไฟกระดาษไหวเอน เจ้าจุกกับเจ้าแก้วขนลุกซู่รีบขยับเข้าหาพี่สาว

ค์ไม่คิดว่าแม่นางร่างสูงโปร่ง หน้าตาหวาน ๆ เช่นนี้จะมีนิสัยแตกต่างจากหน้าตาเสียลิบลับ พระองค์จึงได้แต่แอบโกรธนางไม่น้อยที่นางไม่คิดจะถามแม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามของพระองค์ที่เป็นถึงท่านอ๋องของแคว้นเลยสักกะนิด ยิ่งคิด อ๋องเฉิงก็ยิ่งเกิดความหมั่นไส้ซูซู พระอง ค์ได้แต่คิดในใจว่าอย่าให้พระองค์เจอนางอีกครั้งก็พอแล้ว ยิ่งนางเรียกพระองค์ว่าเจ้าหน้ากากอย่างไม่ให้ความเคารพด้วยแล้ว พระองค์แทบอยากจะเอาไม้เรียวมาตีก้นเด็กอย่างนางให้ร้องไห้นัก

นางกล้าขัดขืนหรือสร้างความวุ่นวาย ข้าจะสั่งโบยนางจนกว่าเนื้อจะปริแตก นี่คือจุดจบที่เหมาะสมที่สุดสำหรับสินค้าชำรุดที่ถูกตีกลับเช่นนาง" คำประกาศิตที่ลิดรอนสิทธิมนุษยชนและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสตรีชั้นสูงให้จมดิ่งลงสู่ขุมนรกที่ลึกที่สุด ดังกังวานก้องไปทั่วลานพิธี ไป