องค์หญิงน้อยตระกูลเซี่ย Novels & Stories

หยวนหนิงเซี่ยมองหน้าพี่ใหญ่สลับกับหันมามองหน้าพี่รอง ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจในเสี้ยววินาทีต่อมา เซียวโหวเป็นหนึ่งในขุนนางฝ่ายองค์ชายสี่ ผู้เป็นหนึ่งในองค์ชายที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่ง ทั้งยังเป็นคนที่โจวเสิ่นเยี่ยนทำงานรับใช้ การที่บุตรสาวตระกูลหยวนแต่งเข้าไปในตระกูลเซีย วอย่างเปิดเผยคงไม่ดีนัก คงเป็นเหตุผลนี้สินะที่เซียวหนานกงไม่ยอมเปิดเผยความในใจแบบตรงไปตรงมาต่อนางตั้งแต่แรก เพราะเขากลัวจะทำให้นางต้องพลอยตกที่นั่งลำบาก

จนกระทั่งเกิดเรื่องราวน่าอายขึ้นในคืนนั้น เพราะบิดาไม่ต้องการให้ตระกูลเซี่ย กลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน จึงได้ส่งนางมาอยู่กับท่านตาท่านยายถึงซัวเถา พร้อมกับจัดงานแต่งงานขึ้นในที่ที่ห่างไกลเช่นนี้ แม้ว่านางและพี่สาวจะกำเนิดจากมารดาเดียวกัน แต่ความสำคัญนั้นช่างห่างไกลกันยิ่งนัก เซี่ยฟางเซียนหรือคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เป็นสตรีผู้เพียบพร้อม เก่งกาจและเชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งสี่ แต่นางที่เป็นคุณหนูสามกลับไม่ชอบเล่าเรียน ทั้งยังไม่เก่งเรื่องใดสักเรื่อง แต่นางก็มีสิ่งที่นางชื่นชอบนั่นก็คือการปลูกต้นไม้

“ฮว่าหรูซวง นี่แกสมองกระทบกระเทือนมาหรือไง?! แกวิ่งไปพูดจาเหลวไหลอะไรต่อหน้านายหญิงใหญ่ตระกูลซือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?” ในเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ว่า นายหญิงใหญ่แห่งตระกูลซือเพิ่งให้กำเนิดซือเยี่ยนตอนอายุห้าสิบปี ในบรรดาลูก ๆ ทุกคน ท่านรักเขามากที่สุด

นางเอ่ยความจริงกับเฟิ่งเวยเฉียง “บุตรในท้องข้าที่คลอดออกมา อันดับแรกจะเป็นองค์หญิงของหนานฉี รองลงมาเป็นสตรีตระกูลเฟิ่ง และสุดท้าย ถึงจะเป็นสายเลือดตระกูลซู่ หากจะให้นางมาครองอำนาจกษัตริย์ที่แคว้นซีหนี่ว์ ก็ไม่ต่างจากการที่หนานฉีส่งองค์ชายไปปกครองตามแคว้นต่าง

ชีหยวนมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง “ข้ารู้ว่าท่านสนิทสนมกับฮูหยินเจ้าเมืองเป็นอย่างดี” ฮูหยินโจวพยักหน้า นางเป็นบุตรีของตระกูลเซี่ย ตระกูลเซี่ยถือเป็นตระกูลใหญ่แห่งเจียงซี แม้แต่ตระกูลเหลยซึ่งเป็นตระกูลช่างที่รับใช้ราชวงศ์มายาวนาน ยังมีความเกี่ยวพันทางเครือญาติกับตระกูลเ ซี่ยหลายชั่วอายุคน

เสี่ยวเหมยถามขณะที่ประคององค์หญิงของตนเองยู่ องค์หญิงพยักหน้ารับแล้วเดินตามหญิงสาวตระกูลต่งไป เดินตามมานานกว่าหนึ่งเค่อนางจึงพบว่าสตรีผู้นั้นเป็นบุตรสาวตระกูลต่งออย่างเสี่ยวเหมยบอก เรือนตระกูลต่งใหญ่โตเก่าแก่เพราะอยู่มาหลายสิบปี รุ่งเรืองรุ่งโรจน์มาตลอดหลายปี กระทั่งแม่ทัพต่งและรองแม่ทัพต่งสิ้นชีพไปในการรบครั้งสำคัญ ตระกูลต่งจึงไม่มีนักรบอีก

บทนำ คุณหนูเยว่เหลียน นางเปรียบดั่งดอกบัวขาว งดงามใสสะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่อง รอยยิ้มของนางกระจ่างใส ไม่ว่าผู้ใดอยู่ใกล้นางก็สบายใจ ฮูหยินตระกูลเยว่และตระกูลตงเป็นสหายรักกันเติบโตเคียงข้างกันมาตั้งแต่เยาว์วัย เมื่อเยว่ฮูหยินคลอดบุตรสาวออกมา จึงถูกจับหมั้นหมายกับคุณชา ยรองของตระกูลตงทันที แต่เยว่ฮูหยินก็บุญน้อยเสียเหลือเกิน ไม่สามารถเฝ้ามองบุตรสาวผู้งดงามเติบใหญ่ได้ เยว่ฮูหยินจมน้ำเสียชีวิตเมื่อเยว่เหลียนอายุเพียงห้าปี

เขาดึงเสื้อนางออกจนขาด บัดนี้เหลือเพียงอีกนิดเดียวก็จะเห็นเนินอกขาวผุดผ่องตรงหน้า แม้นว่าจะเคยพบกับสตรีที่งดงามมามากมาย หรือแม้กระทั่งชุนหลันฮวาเองก็ตาม ก็ยังไม่เท่ากับคนตรงหน้านี้เลยสักนิด “ฟ่านปิงเยว่ องค์หญิงแปดแห่งต้านชิง ธิดาที่เกิดจากพระสนมเอกขององค์จักรพรรด ิ “ฟ่านเติ้งจั๋ว” กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับแม่ทัพเกราะเหล็ก ขุนพลแห่งน่านน้ำซีหูผู้โด่งดังไปทั่วหลานเจียงนามว่า “อู๋ซ่างหลี่” ช่างน่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสแล้ว”

แต่เวลาผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่สำคัญอีกแล้ว นางมิใช่เซียวหยางมี่อีกต่อไป นางคือ มู่หรงเซียว องค์หญิงแห่งเจียงหนาน เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์ที่แตกต่าง ไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว... ไม่มีสิทธิ์ให้กลับไป ไม่มีฐานะใดที่สามารถอยู่เคียงข้างเขาได้อีก

มีผิด เหยียนอี้เป็นแม่ทัพแคว้นหลงจึงยังลังเลที่จะก้าวเข้าไปล่วงเกินองค์หญิงผู้สูงส่งต่างจากเซียวหยางชุนที่เป็นองค์ชายต่างแคว้นที่ปรารถนาในตัวขององค์หญิงซ่งหลิงซูมานานถึงขั้นยอมทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างเพื่อเดินทางมาแต่งงานกับนางถึงแคว้นหลง แต่งเข้าราชวงศ์ซ่ง ด้วยความเต็มใจ ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมีแต่สตรีต้องแต่งออกไม่ใช่บุรุษแต่งเข้าเช่นนี้