เกียนขุนเจี้ยนเซิน Novelas e Histórias

‘มันคืออะไร’ เนเน่นอนนิ่งก่อนจะทบทวนความทรงจำที่ได้รับมา ดูเหมือนว่าเธอจะตายในบ้านที่ถูกผลักเข้าไป และตื่นขึ้นมาบนร่างของ เซี่ยซูเหยา เด็กน้อยวัยสิบหนาวในแคว้นหนาน แคว้นที่เต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ของพืชผักและกำลังทหาร เซี่ยซูเหยาเป็นลูกสาวคนเล็กของครอบครัวสกุลเ ซี่ย เป็นสกุลเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของแคว้น และอยู่ในเมืองที่เลือกได้ว่ายากจนที่สุด ต่อให้แคว้นอุดมสมบูรณ์มากแค่ไหนแต่พอห่างไกลจากเมืองหลวง ความช่วยเหลือยากที่จะมาถึง

หยวนฉินกล่าวอย่างนอบน้อม “ไม่ลำบากหรอก ข้าต้องไปทำธุระให้เสด็จพ่อที่เมืองหนานตูอยู่แล้ว ยังไงเป่ยตูก็ทางผ่านเสด็จพ่อจึงฝากราชโองการมาด้วย” ฝูอ๋อง หรือ เซียวหลี่ซือ โอรสองค์ที่เจ็ดของฮ่องเต้กล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง มันทำให้เย่ซูชางนึกออกในนิยายก็มีกล่าวถึง อ๋องคนนี้ว่าเป็นอ๋องขาเป๋ นางไม่ได้บูลลี่เขานะแต่ในนิยายมันบอกอย่างงี้จริง ๆ ฝูอ๋องเคยถูกกบฏจับตัวไปแล้วถูกตีจนขาหักมันเลยทำให้ขาของเขากลับมาใช้การปกติไม่ได้ เดินไม่ถนัดกลายเป็นอ๋องขาเป๋ที่ต้องใช้ไม้ค้ำยันอยู่ตลอดเวลา

แต่เมื่อพูดถึงเรื่องความสามารถของเขา ก็ไม่มีขุนนางใดกล้าโต้แย้ง ทั้งเบื้องหลังของเขายังมีพี่สาวและพี่เขยที่เป็นถึงผู้ฝึกตนขั้นเทพเซียนอีกด้วย แต่เรื่องที่ผู้อื่นยังไม่รู้คือ ซานเซินเองก็เป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในขั้นจักรพรรดิแล้ว สิ่งสุดท้ายที่เยี่ยนอิงนางยังเป็นห่ วงซานเซินคือ เขายังไม่ยอมแต่งคุณหนูคนใดเข้าจวนเลย ด้วยเหตุผลยังมิเจอคู่ชะตา

เซ่าเยว่ถึงค่อยมองเห็นเซี่ยจ้าน เซี่ยจ้านคือลูกชายคนเล็กของเซี่ยหงเซิน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่ เขาไม่เหมือนกับกู้อี้ชวนและเซี่ยอวิ๋นซู ที่รู้จักเจียงเฉินหานตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย

เมืองเสียนหยางตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวงเฟิงหยาง ใช้เวลาเดินทางราวสองเดือนก็เดินทางมาถึงต้นน้ำที่จื่อเว่ยต้องมาตรวจงานทำฝาย เขาสวมชุดลำลอง ปลอมตัวเป็นขุนนางเจียงซั่วต้าเจี้ยน[1] ประดับเหรียญตราเงินแถบฟ้า[2] ถักด้วยไหมสีฟ้า ขาว และสีแดง แอบอ้างว ่ามาตรวจราชการตามรับสั่งของฉงเยว่ไท่จื่อ

"เจี้ยงเซิ่ง..." เจี้ยงเซิ่งคือเพื่อนร่วมรุ่นของหลินเซียน เขาเรียนได้อันดับ 2 รองจากหลินเซียน และได้โควต้าไปเรียนสำนักเซียนขั้นสูงจนตอนนี้บรรลุแกนปราณขั้นกลางได้แล้ว และไปเป็นเจ้าสำนักเล็กๆซึ่งไม่ห่างจากสำนักอวิ๋นเจิ้งแห่งนี้ ทั้งสองนั่งคุยกันหน้าหลุมศพอาจารย์เฉ ิงเสิน

เขาเกี่ยวข้องกับฮ่องเต้พระองค์ก่อนงั้นหรือ “ข้าคือ... อดีตรัชทายาท ชื่อจริงของข้าคือซูจื่อเยียน” พานเยี่ยนซินนิ่งอึ้งไปทั้งรอยยิ้ม... ตกลงแล้วเขาเกี่ยวข้องจริง ๆ ด้วย ไม่ใช่ทางอ้อมแต่เป็นทางตรงดิ่งเชียวล่ะ

กาลเวลาผันผ่านล่วงเลยมาถึงยี่สิบปี แผ่นดินเซียวไม่เพียงแต่สงบสุข แต่ยังเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ภายใต้การดูแลของทายาทแห่งหลี่ซินหรานและเซียวจิ่งอัน องค์รัชทายาทเซียวจิ่งเยี่ยน แฝดคนโตของราชวงศ์ บุรุษผู้มีความเคร่งขรึมและเด็ดขาดเหมือนพระราชบิดา แต่มีนัยน์ต าที่แฝงความอ่อนโยนเหมือนมารดา เขาไม่เพียงแต่เก่งการปกครอง แต่ยังเป็นจอมทัพที่ได้รับการยอมรับจากทหารทั่วแผ่นดิน ในวัยยี่สิบเศษ เขาสามารถบริหารราชกิจแทนฮ่องเต้ได้อย่างไร้ที่ติ

ริมฝีปากเล็กเปิดรอยยิ้มแต้ยากจะหุบยิ้มได้ลงเลยทีเดียว เพราะรองเท้านี้พอเหมาะไม่ต่างจากที่มารดาเคยตัดเย็บให้ราวกับถอดพิมพ์เดียวกันมา นอกจากความชอบแล้วนางยังหลงรักมันอย่างยิ่ง "ต่อไปชินหวางเฟยโปรดเรียกขานกระหม่อมว่าเซินเก่อเกอแทนเฉินเก่อเกอเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

คนของไทเฮาสินะ “แม่นางว่านอย่าได้เข้าใจผิด ข้าไม่ได้มีอะไรกับท่านเสนาบดี ข้าขาแพลงระหว่างเดินออกมาพบท่านเสนาบดีเข้าพอดี เขาใจดีช่วยพยุงข้าก็เท่านั้น เอ่อ...ข้าลืมแนะนำตัวเอง ข้าแซ่เกา นามซีซือ”