روايات وقصص ضمن เกียนขุนเจี้ยนเซิน

จะกลายเป็นคู่หมายของเกาอู่เยี่ยอย่างเป็นทางการ ระหว่างเดินออกมาจากจวนแม่ทัพ อันซุ่ยเหลียนพลันบังเอิญได้พบกับฟางชิงเหลียน คุณหนูตระกูลฟาง หลานสาวของฟางตงอวิ๋น หนึ่งในขุนนาง ‘ซันกงจิ่วชิง[1]’ ผู้ที่มีอิทธิพลในราชสำนักแคว้นเทียนเฉา ‘ซันกง’ แบ่งออกเป็นสามขุนนา งใหญ่ หนึ่งคือเกาจิ้น แม่ทัพใหญ่ผู้ซึ่งรับผิดชอบด้านการทหาร สองคือเฉินชิ่ง เจ้ากรมโยธาธิการ

จากตำนานเล่าขาน หากขอพรจากรูปปั้นเสวียนอู่ เทพดาราประจำทิศเหนือ จะสุขสมหวังทุกประการ เอี้ยนซ่านฉี จึงแกล้งขอเมียไว้นอนกอดสักคน คิดไม่ถึงว่าเทพเสวียนอู่จะทรงนึกเอ็นดู บันดาลให้ตามที่ขอ แต่พอส่งนางมาแล้ว กลับวุ่นวายดีพิลึก! มนต์นภา เพียงแค่เผลอนั่งหลับในศาลเจ้า เทพเสวียนอู่ก็ลักพาตัวนางมามอบให้องค์ชายรองแห่งแคว้นเอี้ยน หล่นตุ้บมาอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันโขมงกลางสนามรบ ในฐานะเชลยบำเรอกาม ของกำนัลสูงค่าอะไรกัน... ถามความสมัครใจของเธอสักคำบ้างก็ดีนะ!

คุณลุงของเธอคือเซี่ยเจิน นักธุรกิจพวกนี้ แม้จะเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ที่ยึดครองเจียงหนาน และมีสาขาย่อยที่ต่างประเทศมากมายอย่างฟู่ซื่อกรุ๊ปก็ตาม เมื่ออยู่ต่อหน้าเซี่ยเจินแล้วก็ยังต้องเคารพ

ตระกูลเสิ่นเป็นตระกูลที่ใหญ่โตในเมืองเจียงหนาน เป็นพ่อค้าของจักรพรรดิ และยังมีธุรกิจอื่นๆ อาจกล่าวได้ว่าไม่มีใครในแคว้นซางจะไม่รู้ตระกูลเสิ่น พวกเขาเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดในแคว้นซาง แต่เป็นจุดโดดเด่นก็มักมีอันตรายอยู่รอบตัวด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่พวกเขา เลี้ยงม้าศึกและปลอมแปลงชุดเกราะและอาวุธให้กับทางราชสำนัก กระทรวงกลาโหมจับตาดูพวกเขาอยู่ สายตาของฮ่องเต้อย่างน้อยมีครึ่งหนึ่งจับจ้องไปที่ตระกูลเสิ่น

แต่น่าเสียดายว่านางเป็นคนของแคว้นเกาอวิ๋น หรือว่าเขาเองควรจะต้องคิดหาวิธีทำให้นางยิมแต่งงานอภิเษกกับเขา? "มู่จิ่วซี แคว้นเป่ยจิ้นใหญ่กว่าแคว้นเกาอวิ๋นตั้ง 2 เท่า อีกอย่างข้าก็เป็นว่าที่จักรพรรดิแคว้นเป่ยจิ้น เจ้าไม่ลองคิดจะเป็นฮองเฮาให้ข้าหน่อยเหรอ? ข้าจะรักเจ้าเ พียงคนเดียวไปตราบชั่วชีวิต" เซวียนหยวนเชาเผยสีหน้าความชื่นชมและชื่นชอบ

ทำไมนางรู้สึกคุ้นๆ กับชื่อแซ่ของเขาจังเลย คุ้นมากๆ เซี่ยเยี่ยนเฉิน เซี่ย เยี่ยนเฉิน อ๊ะ! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาตาโต เซี่ยเยี่ยนเฉิน เซี่ยชิงเทียน แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น

“ชื่อจงไห่ในแผ่นดินแคว้นฉินมีน้อยนัก หมู่บ้านที่เจ้าอยู่ติดเมืองหลวงห่างไปไม่ไกลเลย ครอบครัวเจ้าตายหมดเหลือเพียงลุงและป้า ซึ่งไม่ได้ไยดีเจ้าสักเท่าไร ฉะนั้นสำหรับข้าแล้ว เจ้าถือว่าไม่มีค่า” โจวหมิงเจ๋อเพิ่มความกวนอารมณ์นักโทษด้วยการยกขาพาดหัวเข่าซ้ายไว้เอนกาย มือถือแส้ม้าลูบ เล่นขณะเอ่ยเสียงกระเซ้า “เฉียนฟาน ข้าพูดมากเกินไป ขอน้ำชา”

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากด้านนอก ไม่นานนักเงาร่างหนึ่งจะปรากฏตัว ณ ธรณีประตู ชายสูงวัยในอาภรณ์ขุนนางก็เดินเข้ามาท่าทีของเขาเคร่งขรึม เขาคือ จ้าวเจี้ยนเซียวญาติทางมารดาของเหวิ่นลี่หยา ขุนนางใหญ่กรมพิธีการผู้เป็นข้ารับใช้ราชวงศ์หลี่มานาน แต่ภายในใจกลับมีควา มแค้นฝังลึก “พระชายา” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น

ซ่างกวนเซียวจิ้งกำลังคิดว่าตนเองกำลังอาจเอื้อมนางหงส์เข้าแล้ว หยางเฟิ่งเซียนมองหน้าซ่างกวนเซียวจิ้ง ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวกับเขาอีกครั้ง “ข้ามีนามว่าหยางเฟิ่งเซียนมีพี่ชายฝาแฝดชื่อว่าหยางซิวหรง บิดาคือองครักษ์หลวงหยางไท่หมิง ส่วนมารดาคือเจ้าของสูตรทอผ้าไหมตระกูลจ ินที่เสนาบดีฉีต้องการจินซูอัน และพวกเราสองคนยังมีเสด็จย่าเป็นองค์หญิงใหญ่ น้องสาวที่เสด็จปู่ฮ่องเต้ทรงรักมากที่สุด นอกจากนี้ยังมีญาติผู้พี่เป็นฝาแฝด คนหนึ่งเป็นรองแม่ทัพอีกคนหนึ่งเพิ่งสอบได้จอหงวน เสด็จปู่ฮ่องเต้จึงแต่งตั้งให้เป็นรองเจ้ากรมตุลาการเจ้าค่ะ”

เจินกงกงประคองให้ไทเฮาลุกขึ้นยืนและพาไปยังห้องพัก เจินกงกง หรือ เจินกัง เดิมทีเป็นลูกของตระกูลเศรษฐีอันดับต้น ๆ เขาหาใช่คนไร้การศึกษาไม่ตรงกันข้าม เขามีการศึกษาสูงมาขนาดที่เรียกได้สอบจองหงวน[6] เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นได้อย่างสบาย ๆ เขากลับเลือกมาเป็นขันที ซึ่งปกติแ ล้วคนจะยอมเป็นขันทีก็เพราะความยากจน แต่สำหรับเขาแล้วต่อให้สอบจองหงวนไม่ผ่าน ก็ยังมีมรดกที่ใช้ไปจนตายยังไม่หมด นั่นเพราะว่า เขากับไทเฮาเป็นคนบ้านเดียวกัน เป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็กด้วย เหม่ยฉี คือพระนามเดิมของไทเฮา