روايات وقصص ضمن เกียนขุนเจี้ยนเซิน

แสนหลงจินตนาการอย่างรื่นเริงแกมตื่นเต้น “ใบหน้าคมได้รูปแบบยักษ์ แต่มีดวงตาสีเขียวมรกตแบบเงือก” ข้อดีของยักษ์คือสามารถเลือกคู่ได้จากทุกเผ่าพันธุ์บนโลก ไม่มีข้อจำกัดหรือสร้างเงื่อนไขอะไรเป็นพิเศษเหมือนบางเผ่าพันธุ์ เรียกได้ว่าขอแค่ถูกใจและรักใคร่กันอย่างจริงแท้ก็เพียงพอแล้ว

"ใช่แล้วรองเจ้ากรม เขาคือคุณชายเซียวบุตรชายคนโตซื่อจื่อเซียวหลิงหาน" ชาวบ้านที่มาทำงานต่างเงี่ยหูฟัง มีแต่ขุนนางใหญ่โตทั้งนั้น นายพรานเซียวคือซื่อจื่อหรือ มิน่าสินสอดแม่หนูเพ่ยเพ่ยถึงได้เยอะเพียงนั้น บ้านเสิ่นเป็นใครกันนะ

ลั่วเฟิ่งหลันเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายจากนั้นยอบกายให้ “คุณหนูเสิ่น” “คุณหนูอะไรกันเรียกเสียห่างเหิน เจ้าเรียกข้าพี่ซีซีเช่นกันกับเหยียนหลันก็ได้ เหยียนหลันบอกว่าถูกชะตากับเจ้าเพราะชื่อมีคำว่ากล้วยไม้[1]เหมือนกัน เช่นนั้นข้าก็จะเอ็นดูเจ้าด้วย”

บรรยากาศเย็นเยือกลงทันที ชิงเฟิงขยับเท้าเพื่อจะจัดการกับพวกเขา เย่จิ่งหานยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม "อ่อ......หากข้าคือเทพสงครามจริงๆ ล่ะ" "เจ้าคือเทพสงคราม? ฮ่าๆ ๆ...เจ้าเนี่ยนะ? เจ้าคิดว่าใส่หน้ากาก นั่งรถเข็นแล้วจะเป็นเทพสงครามได้หรือ? หากเจ้าเป็นเทพสงคราม ข้าก็คงเป็นเง ็กเซียนฮ่องเต้ไปแล้ว แม่นางไม่ต้องกลัว ข้าเป็นหลานของอัครมหาเสนาบดีในราชวงศ์ พ่อของข้าก็เป็นเสนาบดีกรมธรรมการคนปัจจุบัน ข้าชื่อเสิ่นอวิ๋นลี่ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

วันเดินทาง เมิ่งเหยากับชิงเหยียนที่ปกติอยู่ที่หวงซานมักจะแต่งตัวธรรมดาด้วยชุดเสื้อกางเกงคล่องตัวเหมาะกับการทำงาน สวมเสื้อตัวหนาเพื่อความอบอุ่นคล้ายกับเด็กสาวชนบททั่วไป มายามนี้จะต้องเดินทางไปเซินเจิ้นเมืองเศรษฐกิจพิเศษที่ก้าวหน้าทันสมัยกว่า ถึงกับตั้งใจแต่งตัวอย่าง

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ

การแข็งข้อกับฉินอวิ๋นฟานในเวลานี้ ผลลัพธ์เกรงว่ามีแต่ต้องตายสถานเดียว “เซียวเทียนติ่ง เจ้าเป็นขุนนางของราชสำนัก เป็นเสาหลักของสำนักศึกษาหลวงต้าเฉียน เป็นเข็มศักดิ์สิทธิ์ของท้องสมุทร การพัฒนาและความก้าวหน้าของการศึกษาต้าเฉียนล้วนอยู่ในกำมือของเจ้า”

ยัดกล่องข้าวใส่มือเธอ “อ้าว เเล้วคุณณคินจะกินอะไรละคะ เอ๊ะ! เเล้วนั้นจะไปไหน” “ไปตามหาเกี๊ยวครับ” “ณคิน! จะไปไหน” ณคินมองหน้าผู้จัดการไม่ได้พูดอะไร รีบสับเท้าวิ่งออกจากเต้นท์ เสียงผู้จัดการตะโกนไล่หลังมาเป็นทอด ๆ ไม่มีคำดีมีเเต่คำด่าว่า เขาไม่สนใจไม่หันไปมองวิ่งไปด้านหน้าสายตาเ ฉียบคมมองซ้ายมองขวา หาชายหนุ่มรูปร่างเล็ก ส่วนสูง 178 เซนติเมตร ผิวขาว จุดเด่นคือลูกชายลูกชายที่พวกเขาสองคนตั้งใจปั้นขึ้นมา

ซ่งจิ่นเหอ (นางเอก) อายุ 25 ปี เป็นสตรีงามล่มเมืองของแคว้นต้าเหลียง รูปโฉมภายนอกถือเป็นคนที่งดงามมาก เสียอย่างเดียวก็ตรงที่นางมีนิสัยร้ายกาจ เอาแต่ใจ และชอบเอาชนะ 4.ซ่งอี้เทียน (พี่ชายคนโตของนางเอก) อายุ 29 ปีเท่ากันกับพระเอก มีนิสัยกล้าได้กล้าเสีย ชอบใช้กำลังตัดสินปัญหา อยู่บ่อย ๆ พวกพ้องในกองทัพจึงมักเรียกเขาว่า 'กระทิงคลั่ง' แต่ในทางกลับกันเขาก็เป็นคนที่มีภาวะความเป็นผู้นำสูง เขารักน้องสาวมากและเป็นคนที่รักพวกพ้องมากเช่นเดียวกัน เขามีตำแหน่งทางการเมือง เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของแว่นแคว้น บัญชาการอยู่ทัพหน้า

เซียวเย่หลันมองไปยังภาพสะท้อนคลุมเครือบนน้ำด้านหลังก้อนหินใหญ่ "เจ้าบอกกับข้ามาว่าชื่อและนามสกุลเดิมของพระชายาองค์รัชทายาทคืออะไร” “ชื่อเดิมคือเสวี่ยเจิน ชื่อเล่นคือเจินเจิน ข้าเกิดตอนเทศกาลกู๋อวี่ ช่วงเวลาเชื่อมต่อฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ข้าชอบกินขนมกุ้ยฮัว และไม่กินปลา ข้ากล ัวหมาแต่ไม่กลัวแมว เท่านี้พอหรือไม่?"