เงารัก Novels & Stories

แนนอ้าปากหาวนอนจนเห็นดาวเห็นเดือน "แตกไปแล้วหนึ่งน้ำ มึงยังเงี่ยนอีกเหรอ" "อารมณ์กูน่ะมีตลอด ขอแค่ถูกใจเท่านั้น" "จ้ะแม่คนร่านแห่งปี 2020" _____________________________________________________________________________________________

ร่างหนาร้องครางด้วยความปลดปล่อย โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้มือหนากำลังกดหัวคนตัวเล็กไม่ให้เงยหน้าออกเมื่อน้ำรักสีขาวขุ่นกำลังพุ่งออกมาจากลำตัว "อ อื้อ...อี่เอ! (พี่เรย์)" นาราพยายามตะเกียกตะกายเอ่ยกับคนที่กำลังสุขสมให้รู้ตัว ตอนนี้น้ำรักของเขาได้พุ่งเข้ามาในปากเธอทุ กหยดจนแสบจะสำลักไปหมดแล้ว

น้ำปรุงชี้หน้าเปรมมิกา นัยน์ตาเกรี้ยวกราด ยายเด็กแก่แดดนี่รู้จริงแฮะ แถมยังพูดยากพูดเย็นจริง เปรมมิกากรอกตาไปมาพร้อมผ่อนลมหายใจออกจากปอดอย่างหงุดหงิดและเหนื่อยหน่ายใจ

*เหตุการณ์รุนแรงภายในตอนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ผู้เขียนไม่สนับสนุนการล่วงละเมิดทางเพศ (Sexual Harassment) “ชู่วววว.. อย่าเสียงดังสิที่รัก.. เดี๋ยวผัวใหม่เธอก็ได้ยินหรอก หึ.. ได้ข่าวว่ามันโหดมากเลยไม่ใช่เหรอ” “ฮะฮึก.. พ..พี่หมอก..”

อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ สภาพหนวดเครารกครึ้มเต็มกรอบหน้า ดวงตาดุกร้าวหลุบโรยล้าเพราะดื่มหนักและอดหลับอดนอนทำตัวบ้าคลั่งในป่าสนนานแรมเดือน “ไม่น่าเชื่อ ผู้หญิงคนเดียวจะทำแกเป็นบ้าได้ขนาดนี้” โรมาโนทำสีหน้าแหยงใส่เมื่อเจอสภาพอันน่าสมเพช “กูบ้าได้มากกว่านี้อีก ถ้าม� �งไม่พามันออกมา”

มันไม่ใช่โค้ดสถิติ ไม่ใช่โจทย์คณิตศาสตร์ และไม่ใช่บทเรียนของมหาวิทยาลัย แต่มันคือ หน้าจอแดชบอร์ดซอฟต์แวร์ระดับเมกะไบต์ ที่มีโลโก้สัญลักษณ์รูปหัวกะโหลกสวมหูฟังสีเงินโดดเด่นอยู่กลางจอ ด้านล่างระบุชื่อรหัสประจำตัว: USER ID: DARK_NEURON [OVERLORD LEVEL]

ห้องทั้งห้องเงียบกริบช่างแต่งหน้าหลายคนแอบยิ้มมุมปาก รุ่นพี่ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไป ปาริตาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ยิ้มมุมปาก “บางคนเนี่ย อยากให้คนอื่นสนใจก็ต้องทำเสียงดังหน่อย ใช่ไหมคะ” “ใช่ ๆ ปากดีแต่ใจไม่ถึง” กนกวรรณแทรกขึ้นหัวเราะเบา ๆ

กลบเกลื่อนพิรุธ ​“ค่ะ ก็อากริชบอกเองว่าให้มานอนกับอากริช” เสียงของเธอฟังดูยานคาน ย้วยกว่าคีย์ปรกติ มันทำให้เขานึกฉงนก่อนจะทรุดลงนั่งข้างเธอ คริมาสะดุ้งเล็กน้อย ถึงจะย้อมใจมาขนาดหนัก อาบน้ำแต่งตัวรอเขาขนาดนี้ พอเขาเข้าใกล้ก็อดผวาไม่ได้อยู่ดี

แสงจากโคมไฟสะท้อนใบหน้าชุ่มเหงื่อของชายที่นอนอยู่บนพื้นหญ้า เมื่อเงาไฟไหววูบ ใบหน้านั้นก็ปรากฏชัดในบัดดล “จางกั่ว!!” เสียงของตงเป่าดังขึ้นทั้งตกใจและไม่เชื่อสายตา จางกั่วหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำราวสัตว์ร้าย มือใหญ่ดึงปิ่นปักผมเงินที่ปักอยู่กลางอกออกมาด้วยความค ลั่งแค้น เลือดสีเข้มกระเซ็นลงบนพื้นดินชื้น กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นดินชื้นชวนให้หายใจติดขัด เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงฉานเต็มไปด้วยความอาฆาต

อ๊บๆ อ๊บๆ ความมืดสลัวก่อนรุ่งสางยังคงปกคลุมเถียงนา อากาศเย็นทำให้ร่างบางขดตัวซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่ง พิสุทธิ์ปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่โคนขาท่อนเนื้อของเขาแข็งขึงจนปวดหนึบหลังจากได้ปลดปล่อยไปหลายรอบเมื่อคืนนี้