เงารัก Novels & Stories

ลัลนาพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายใบหน้าก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แล้วหันหลังเดินกลับไปยังเรือนด้วยความรีบร้อนพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวง “ตอนแรกกูก็คิดว่าไอ้ป่ามันเก่งกว่าผู้ใดในคาถาพรางเร้นหลบซ่อน ที่ไหนได้มึงเก่งเสียยิ่งกว่ามันอีก” “ยังมีอีก”

น้ำฝนกรีดร้องเสียงหลง รูรักที่ยังบอบช้ำจากเมื่อคืนบีบรัดลำควยใหญ่ยาวของกล้าแน่นปั๋ง ความจุก แน่น และเสียวซ่านมหาศาลแทรกซึมเข้าสู่สมอง กล้าเกร็งสะโพกสับเอวอัดลำกายแทรกลึกสุดโคนทันที! ตับ! ตับ! ตับ! "ซี้ดดดด! รูมึงตอดควยกูแน่นฉิบหาย! โดนกูตอกแค่นี้ก็ครางลั ่นห้องแล้วเหรอฮะ!" กล้าสบถด่าคำหยาบโลนใส่ข้างหู

นิ่งสนิทราวกับรูปสลัก ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกาย ราวสมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลบางอย่างด้วยความเร็วสูง ในจินตภาพของเนตรมณี เสียงเตือนจากระบบดังกังวานขึ้นในหัว [คำเตือนระดับสูง] ตรวจพบการใช้ “มนต์ปลุกศพ” ผู้ใช้งาน : ยายใจ

ความร้อนระอุสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมาวูบใหญ่ รอยสักนกเฟิงหวงขยับไหวประหนึ่งเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาอยู่ใต้ผิวหนังอันขาวนวล มันมิได้โผล่พรวดปรากฏกายออกมาตามวิสัยนึกจะไปก็ไปนึกจะมาก็มาอันเป็นเอกลักษณ์ ทว่ากลับส่ง ‘กระแสจิต’ อุ่นวาบเข้าสู่ห้วงมโนนึกของนางเ พื่อชี้ทิศทาง ซึ่งสัมผัสนี้เฉียบคมและแม่นยำยิ่งกว่าสายตาของมนุษย์ มันกำลังร่ำร้องเตือนถึงกลิ่นไอแห่งความตายและชีพจรที่เต้นแผ่วริบหรี่อยู่ใต้ผืนดิน

ป่าอู๋เฮย ดวงตาที่ถูกปิดมานานหลายวันค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเมื่อแสงที่สาดเข้ามานั้นจ้าเกินไปสำหรับคนที่นอนเป็นผักมาหลายวัน เขารู้สึกว่าร่างกายตนหนักอึ้งไปหมด ปวดร้าวไปตามร่างกายคล้ายว่าไม่ใช่ร่างกายตนเอง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฝืนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จ

จุ้ฟ! เสียงปากหนาดูดดึงจุกสีชมพูเอิบอิ่มเต็มไม้เต็มมือไปหมด เขื่อนก้มตัวลงหาคนที่เอียงตัวมาหาพร้อมกับร้องขอให้เขาสนองความต้องการของตัวเอง เสียงเรียกร้องให้กระทำมันยิ่งกระตุ้นความเป็นชายและอารมณ์ในตัวของเขามากขึ้น ท่อนเอ็นปวดหนึบไปหมด กระแทกกระทั้นตามใจอย่างไม่มีวี่แววที่จะหยุ ด แขนเรียวเอี่ยวตัวมาลูบหน้าท้องแกร่งอย่างยั่วยวน “ อ้าห์..หนูเสียวรูจนจะทนไม่ไหวแล้ว..ค่ะ..ป๊าขา..”

ภรนต์นึกในใจ “อ๊า... บอสขา ซี้ดดดดดดด แรง ๆ ค่ะ” น้ำฟ้าไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไรของเธอไปแล้ว ร่างกายร้อนรุ่มเต็มไปด้วยความต้องการบอส

Bad Engineer 13 - ครางเป็นชื่อฉัน NC++ สัมผัสนุ่มนวลค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้น ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากหวานดูดตวัดตามแรงอารมณ์

เส้นผมดำขลับที่ถักเกล้าสูงประดับด้วยปิ่นหยกวิจิตร สะท้อนแสงวับวาวท่ามกลางแสงจากโคมไฟที่วางไว้ตามทางเดิน สายตาของฮองเฮาซิ่วเหมยเต็มไปด้วยความเย็นชาและความคิดซ่อนเร้น ขณะที่นางมองรั่วกงกงผู้ต่ำต้อย รั่วกงกงค้อมตัวเคารพนาง หยดน้ำฝนยังคงไหลลงมาตามใบหน้าเรียวขาวซ ีดของเขา

น้ำเสียงทุ้มนุ่มชะงักขาดหาย เมื่อเห็นใบหน้าขาวซีดที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำชัดเจน “แซนด์...” ดวงหน้าหวานขาวซีดพร้อมกับจุดเขียวฟกช้ำที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำฝนตกกระทบตลอดเวลาทำให้ชายหนุ่มถึงกับผงะ ลมหายใจแทบสะดุดหยุดนิ่ง แต่เมื่อรู้สึกตัวเขาก็สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ก่อนจะรีบอุ้มร่างบางที่นอนนิ่งหายใจแผ่วเบาขึ้นแนบอกและส่งเสียงเรียกด้วยความร้อนรน “แซนด์...แซนด์เป็นอะไร ใครทำให้แซนด์เป็นแบบนี้”