เงารัก Novels & Stories

I can smell your scent for miles (แต่ฉันดมกลิ่นเธอได้เป็นไมล์ๆ เลย) Just like animals (เหมือนกับสัตว์ร้าย) Animals Like animals Baby I'm (สัตว์ร้าย ฉันนี่แหละสัตว์ร้าย) ‘พระเจ้า! นี่เธอคิดผิดหรือเปล่านะ ที่เมื่อกี้แอบคิดว่าเขาช่างดูเหมือนกับเทพบุตร หึ! เขามันอสูรร้ายจอมสร้างภาพดีๆ นี่เอง สายตาท่าทางที่ร้องเพลงแบบหื่นๆ นั้น มันช่างน่ากล ัวจนไม่อยากจะเข้าใกล้ ’ แพรณารา เริ่มหวั่นใจกับอนาคตอันใกล้ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีและขยับตัวไปนั่งติดกับประตูรถอย่างรวดเร็ว

"หุบปาก น่ารำคาญ" กู้ชูหน่วนเลียเลือดที่มุมปาก แม้ว่านางอายุยังน้อย แต่ในดวงตากลับแฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่สมวัย ดวงตาสีดำขาวคู่สวยเพียงแค่เหลือบมองก็แผ่รัศมีอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว บ้าไปแล้ว

เลือดในกายสูบฉีดส่งผลให้ส่วนนั้นแข็งขึงจนปวดหนึบ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก่อเกิดประกายซุกซนแวบหนึ่งขณะจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่แสดงออกถึงความต้องการอันดิบเถื่อนอย่างไม่ปิดบัง “ช่วยผมหน่อยนะคนดี”

ฉิบหายแล้วกู เทพกานต์ร้องครางในลำคอ ดวงตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า รีบสะบัดศีรษะให้หยุดความคิดบ้าๆ นั่นออกไปจากสมอง แต่ยิ่งปฏิเสธมันกลับยิ่งกระพืออารมณ์ปรารถนาในกายที่ดับมอดลงไปแล้วให้ค่อยๆ ลุกโชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง

**** เปลือกตาสวยขยับไปมาอยู่หลายครั้งก่อนจะปิดขึ้นแล้วกกะพริบตาถี่ๆหลายครั้ง เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสง พอตาคุ้นชินกับทุกอย่าง สิ่งที่เห็นครั้งแรกก็คือเพดานฝ้าสีขาว พอลดระดับสายตาก็เห็นกระปุกน้ำเกลือ พร้อมกับเครื่องมือแพทย์ที่ห้อยระโยงระยาง กลิ่นยาคละคลุ้งจนเธอแทบอาเจียนออ กมา

เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังใกล้หู ฉันฝืนลืมตา ภาพพร่าเลือน มองเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ รอยสักเหยี่ยวเลื้อยลงมาจากลำคอ หายเข้าไปใต้ปกเสื้อ ใบหน้าถูกซ่อนหลังหน้ากากสีเงิน ดวงตาลึกและยากจะอ่าน

สาวโสด ที่นัดกันมาเสริมสวย ในวันหยุด มองสภาพ ใบหน้าและดวงตาแดงก่ำ ของนังพริก แล้วถอนหายใจออกมา "เป็นอะไรของมึง อกหักเหรอไง "

ยาหยีกรอกตา คนห่าอะไรจะชื่อกี เธอคิดดีไม่ได้! บนหน้าเธอมีขนเส้นหยิกๆรุงรังงอกขึ้นหรือมีกลีบแคมหรือไง ไอ้ผีบ้า! ขนาดข้างล่างเธอยังไม่ปล่อยให้มันขึ้นสักเส้นเลยเถอะ เกลี้ยงเกลาเป็นเงาวาวราวกับสาวแรกแย้ม

รอยแผลเป็นเช่นนี้ ตามที่นางได้ยินข่าวลือ “นางหมดสติไปครู่ใหญ่แล้ว จนป่านนี้ยังไม่ฟื้น” เขาเอ่ยก่อนกวาดสายตาไปมองชายชราด้านหลัง ประโยคนั้นทำให้จางฮูหยินชะงักจนหยุดความคิดลง

กรุงปารีส ฝรั่งเศส วัชรีพรทำหน้าเบื่อปนเซ็ง เหนื่อยหน่ายใจกับเรื่องที่มารดาพูด เธอได้ยินบ่อยครั้ง แต่ไม่รู้สึกชินสักที กลับอยากเอาหูฟังมาใส่หู เปิดเพลงดังๆ กลบเสียงธัญญาเรศ “มันร้ายมากเลยนะ คิดตีสนิทกับคุณย่าเพื่อผลประโยชน์ แกนะแก รู้ว่ามันไม่ดี ยังจะคบมันอยู่ได้ เพ ื่อนชั้นต่ำคบด้วยก็จะต่ำตามรู้ไหม” พอวางสายจากธัญญารัตน์ ธัญญาเรศก็ปรี่เข้ามาพูดเรื่องจันทร์สุดา ความเกลียดชังเป็นทุนเดิม เมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็ยิ่งไม่ชอบหน้ามากขึ้น