روايات وقصص ضمن เพียง (พอ) รัก

พีรภัทรกลั่นคำพูดจากใจ เปิดเผยความรู้สึกให้เธอรู้ พรนับพันยิ้มกว้าง ดีใจจนเนื้อเต้น อิ่มใจกับคำพูดเสนาะหูที่อยากได้ยินมานาน “แค่นี้ก็พอค่ะ พี่พีไม่ต้องรักหมิวทั้งใจ รักน้อยๆ แต่รักนานๆ ก็พอค่ะ” เพียงเท่านี้หัวใจเธอก็เป็นสุขแล้ว

เพชรพร้อมมองตาเธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหู “รัก ฝากแค่นี้พอไหม” พินทุอรยิ้มกว้างให้กับคำสั้นๆ นั้น ซุกหน้ากับแผงอกหนา แล้วกอดคนร่างสูงใหญ่แน่นกว่าเดิม “พอ แค่นี้แหละ พอแล้ว”

ผมพูดแค่นี้โทนี่มันก็รู้แล้วว่าหมายถึงอะไร "โป๊ะเชะเลย ยูรักเธอคนนั้นเข้าแล้ว รักแบบหลงเลยล่ะ รักแบบไปมีอะไรกับใครไม่ได้อีกเลย"

นักรบ พี่เขาแซ่บจะตายอะ-////- ทุกคนก็รู้นิ ใช่ป้ะ~ “แค่รักอย่างเดียว มันไม่พอหรอก” นักรบพูดอีกครั้ง “แต่ฉันว่าความรัก เอ่อ ..แค่รักกันมันก็พอแล้วนะ”

“รักนะคะ...นายหัว...ที่รัก” The end

“คะ?” “ผมรักคุณนะฟ้า รักตั้งแต่วันแรกที่เจอ คุณเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างผมในวันที่ผมมารับตำแหน่งโดยที่ไม่มีใครเชื่อมั่นว่าผมจะทำมันได้สักคน มีแค่คุณ..” “คุณตกหลุมรักฉันเพราะเรื่องแค่นี้เหรอคะ?”

รักนะ ...ไอ้กล้วย

เพราะคำพูดของเธอทำให้คนคนหนึ่งต้องตายไป มันคงดีกว่า หากเธอจะไม่พูดอะไรอีกเลย

บัวบงกชนิ่ง มันเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ความรักที่สามารถรักได้อย่างเปิดเผย เขาทำมันให้เธอแล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลให้เธอดึงดันจะไปจากเขาอีก ถึงไม่ได้แต่งงานเป็นภรรยาของเขา แต่เธอก็ได้รับการให้เกียรติว่าเป็นคนรักของเขา เท่านี้บัวบงกชก็คิดว่ามันดีมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องฝันให้ไก ลไปกว่านี้

"ซินเอ๋อ หากรักก็ไม่จำเป็นต้องคิดอันใดให้มาก การมีเวลาอยู่กับคนรัก ได้ใช้เวลาอยู่กับคนที่เรารักไม่ว่าจะผ่านทุกข์หรือสุข มันคือความรู้สึกที่วิเศษที่สุดแล้ว อย่าลังเลที่จะรัก" อี้ซินที่ได้แต่ครุ่นคิดตามที่อีกฝ่ายกล่าว จึงส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างขอบคุณ "ขอบคุณนะเจ้าค่ะ ที่ทำให้ ข้าคิดได้"