เพื่อนรักหย่าร้างพร้มกัน Novels & Stories

สองสาวนั่งทอดกายลงใต้ร่มเงาของต้นมะพร้าวต้นหนึ่ง เสียงคลื่นลมทะเลกำลังซัดสาดชายหาดสีขาว "รดา เธอไม่คิดจะมีแฟนบ้างเลยหรอ" เสียงหวานของแคทเธอรีนเอ่ยขึ้น "ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยเคท" กนกรดาหันไปมองหน้าเพื่อนรัก

ปราญติญายืนยันกับพรชนกอย่างจริงจัง “น่าเสียดายนะป่านก็โสดณุก็โสดถ้าได้เป็นแฟนกันน่าจะดีมากๆ” “ดีที่ไหนล่ะเกิดเลิกกันขึ้นมาเราก็จะเสียเพื่อนนะ บุ๋มอย่าพยายามเชียร์ป่านกับณุเลย เอาล่ะทุกคนมาครบแล้วป่านขอส่งเวรก่อนนะง่วงมากเดี๋ยวจะรีบกลับไปนอน”

ไดอาน่าระบายยิ้มน้อย ๆ แล้วพยักหน้ารับ “ก็เราเป็นเพื่อนรักเพื่อนเลิฟกันนี่นา เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ” ทั้งคู่โบกมืออำลาแล้วแยกย้ายกันไปคนละชานชลา ความรักมันก็อย่างเงี้ยแหละ! วันหยุดสุดสัปดาห์และจะเป็นอีกวันที่ดีของเตชินทร์

รามหันไปเอ่ยกับมอส “ฮ่า...ฮ่า มีเพื่อนเมาแล้วกู” สักทีไอ้โรมของกู ไงโดนสาวบอกเลิกหว่า

----- โปรดอย่าหย่าก่อน ----- Talk Talk เจ้ากรรมนายเวรมักมาในรูปของแฟนเก่า5555555 แล้วสองคนนี้จะญาติดีกันกี่โมง? คนหนึ่งขี้หงุดหงิด อีกคนขี้แกล้ง (กวนตีน) หาเรื่องมาทำให้น้องโปรดหัวไม่หยุด เพิ่งจะอยู่ด้วยกันแค่สองวันประสาทก็จะกินแล้ว สงสารคนโปรด555555555555555

ทั้งสองประสานเสียงตอบรับพร้อมกัน แล้วเดินโบกมือให้เพื่อนรักก่อนจะจากไป เมื่อลับร่างของเพื่อนมโนก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ที่ตนนั่งทันที เขารู้สึกสับสนไปหมด ยิ่งคำพูดของเพื่อน ๆ มันดังแว่วเข้ามาตลอดเลยตอนนี้ เขาทำถูกหรือว่าเขาทำผิดกับตะลิงปลิงกันแน่ “แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวก็หย่ากันแล ้ว ไม่รักกันก็ไม่ควรจะฝืนทนนี่” หยักไหล่ไม่ใส่ใจ แล้วก้มหน้าก้มตาเคลียร์เอกสารตรงหน้าต่อ

เขาไม่รักเธอ และเธอไม่ต้องการการเผื่อแผ่ เสียง หมิงซี แหบแห้งเล็กน้อย: "ไม่ต้องหรอก หากหย่ากันแล้วเราไม่ต้องเจอกันดีที่สุด" เธอรู้ดีว่ายกเว้นภรรยาของเขา ตัวละครใดๆ ที่เข้ามาใกล้เขาจะทำให้เธอทนทุกข์ทรมาณ

"เฮ้อ แล้วคุณว่าจะมีทางแก้ทางอื่นอีกไหมล่ะ คุณคงไม่คิดจะหย่าจริง ๆ เพื่อไปหาเมียใหม่หรอกนะ" "ฉันกับสวี่ฉิงเป็นเพื่อนรักกัน ฉันไม่อยากเห็นเพื่อนต้องหย่าร้าง และก็ไม่อยากเห็นเพื่อนต้องมานั่งทนเจ็บปวดแบบนั้นด้วย"

ความรักที่เพื่อนทุกคนต่างยกย่องว่าเราสองคนเป็นรักแท้ เป็นคู่ที่มีความมั่นคง เป็นคู่ที่เหมาะสม เป็นคู่ที่เพื่อนรอมางานแต่งงาน คู่รักในวันนั้น แต่วันนี้กลับเป็นคู่ร้าง ฉันพยายามเดินออกมาอีกทาง การไม่เจอกันน่าจะดีกว่า ในวันหยุดที่ทุกคนมีความสุขได้อยู่กับคนที่ตัวเองรัก แต่เราไม่มีใ ครมันก็เหงาจริง ๆ นั่นแหละ

พิมพ์ใจอ้อมแอ้มบอกเพื่อนไป เพราะพี่รัญคงไม่ให้เธอไป “ได้ยังไงกันพิมพ์ พวกเราไม่ได้รวมแก๊งแบบครบทีมมานานแล้วนะ ไหน ๆ ก็เรียนจบกันแล้ว ฉลองกันสักครั้งก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันไปเติบโตไง” เพื่อน ๆ อีกหลายคนสนับสนุน และคะยั้นคะยอให้พิมพ์ใจไปด้วย