Romans & histoires เมื่อฉันจากไป

เกิดใหม่มาสิบแปดครั้ง ฉันก็ถูกวิถีสวรรค์บังคับลบบัญชีทิ้งทุกครั้ง เพราะความเป็น “คนเฉยชา” ระดับสิบ เฉยชาเสียจนไม่มีความอยากจะมีชีวิตอยู่เลย ครั้งที่สิบเก้า นางเมิ่งผอหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมให้ฉันกินน้ำแกง พญายมชี้หน้าด่า “ครั้งนี้ข้าให้พ่อแท้ ๆ เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง แถมพี่ชายประธานจอมเผด็จการอีกสามคน! ถ้าขืนกล้าตายอีกละก็ ข้าจะจับโยนลงนรกขุมที่สิบแปด!” ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ยังมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ตอนอายุสิบขวบ ฉันเจอเหตุการณ์ปล้นธนาคาร โจรใช้ปืนจ่อหัวตัวประกัน ฉันยื่นหน้าผากไปจ่อปลายกระบอกปืนอย่างตื่นเต้น “จะเอาชีวิตเหรอ รบกวนลงมือเร็วหน่อย ฉันรีบไปเกิดใหม่” โจรตกใจจนปืนร่วงหล่นลงพื้น ร้องขอความเมตตาอย่างสติแตก “ลุงตำรวจรีบจับผมที เด็กนี่ปั่นประสาทผม!” ตอนอายุสิบแปด ในที่

วันถ่ายรูปรับปริญญาที่มหาวิทยาลัย พ่อแม่ของผมถือกล้อง คอยกดถ่ายรูปให้แฟนกับเพื่อนของผมอย่างรูปแล้วรูปเล่า ในกล้อง พวกเขาอยู่ใกล้ชิดกัน พ่อแม่มองดูด้วยความปลื้มใจอยู่ข้างๆ แต่ผมต่างหากที่เป็นลูกชายของพวกเขา เป็นแฟนของเผยรั่วหนิงที่คบมาสี่ปี ผมสวมชุดครุยยืนอยู่ตรงมุม รออยู่นานแสนนาน แต่ก็ไม่ได้ยินแม่เรียกผมเลยสักคำ หลังจากเวินหวยถ่ายรูปเสร็จแล้ว เขาก็บอกว่าตัวเองยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้ เผยรั่วหนิงก็ลืมผมไปทันที เธอเดินไปที่ข้างกายของเวินหวย เสียงอ่อนโยนยิ่งนัก “พี่หวย ไม่งั้นพี่ก็มาทำงานที่บริษัทหนูเถอะ” “อยู่ใกล้ฉันหน่อย ปกติฉันก็จะได้อยู่เป็นเพื่อนพี่ได้” พ่อของผมก็พยักหน้าเห็นด้วย “อาหวย ส่งเรซูเมให้ลุงสักชุดสิ เดี๋ยวลุงช่วยถามดู งานแรกน่ะจะเลือกแบบขอไปทีไม่ได้หรอกนะ” พี่สาวของผ

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันก็หายไปทันที “ลู่หยาน เมื่อฉันออกจากโรงพยาบาล ไปทำขั้นตอนการหย่าร้างให้เสร็จสิ้น”

หลี่หมิงหยวนจากไปด้วยความโกรธ พร้อมกับพรากคำสาปแช่งจากปากแม่ของฉันไปด้วย

โธ่ มาสำนักหอดูดาวหลวงเสียเที่ยวแล้ว ฉินซูบ่นในใจแล้วจึงลาจากไป หลังจากที่ฉินซูจากไป เหลยเจิ้นก็ขมวดคิ้วพึมพำ

นานาเอ่ยแซว “เชิญแกรู้สึกไปคนเดียวเลยฉันจะไปทำงานแล้ว” พูดเสร็จก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องของฉันพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง หลังจากที่คุณป๋าเดินออกไปแล้ว รู้สึกว่าทุกอย่างมันว่างเปล่าไปเลยจริงๆ รู้สึกว่าชีวิตนี้คงไม่มีความสุขอีกแล้ว

อ่อน "กูไม่ได้เป็นห่วง" ผมตอบไอ้ซันออกไปพร้อมกับเดินออกมาจากโรงอาหารด้วยความรู้สึกแปลกๆ จากนั้นก็เลี่ยงออกมาสูบบุหรี่ที่ด้านหลังตึก

ฉันสะบัดมือตะวันออก "พากลับไป" ตะวันมายืนประจันหน้ากับเขา "ไม่ต้องมีใครไปไหนทั้งนั้น ฉันไปเอง!!" ฉันเอ่ยบอกและวิ่งออกจากห้องมา

ฉันงง “ไปนอนแล้วนะคะ...” ฉันมองแก่นที่เดินจากห้องไป ฉันจึงเดินไปปิดประตูลงกลอน พัด