Novel & Cerita เมื่อฉันตาย

"ถ้าเธอไม่ตายฉันก็ตาย แน่นอนใครๆ ก็ต้องรักตัวเองกันทั้งนั้น" "ฮึก เฮียกายช่วยเอยด้วย" "ร้องไห้ตายมันก็มาช่วยเธอไม่ได้หรอกและถ้าเธอขยับอีกก้าวเดียวฉันเป่าหัวเธอกระจุยแน่"

ฉันเป็นคนดีจะตายไป! ความผิดเดียวในชีวิตก็คงแค่… เริ่ดเกินหน้าเกินตาคนอื่นไปเยอะเท่านั้นเอง โอ๊ยย… ขนมเค้กจะทำยังไงดีเนี่ย! …………… ZONE TALKS—

โทรศัพท์ของฉันสั่น ฉันเลื่อนเปิดหน้าจอราวกับคว้าเชือกช่วยชีวิต แต่แล้วก็ต้องตัวแข็งทื่อไปจนถึงกระดูกด้วยข้อความบนหน้าจอที่ว่า: [เธอมันเป็นตัวภาระ ไปตายซะเถอะ]

Chartchanok Part "หากสำหรับคุณลูกคือของตาย ..คุณก็เป็นเพียงคนที่ไม่มีความหมายสำหรับฉันเหมือนกัน!"

บทที่ 97 คำสาป ‘ตาย ตาย… อยากตาย’ ในอนธการไร้เสี้ยวแสงเล็ดลอดผ่าน ไพเรนทร์สะดุ้งด้วยความตกใจ ความคิดที่ดังจนเสมือนมีเสียงนี้เขารู้จักเป็นอย่างดี เพราะเขาร่วมเดินทางกับมันมานานแสนนาน แต่ทว่า ไพเรนทร์ไม่เคยได้ยินความคิดลักษณะนี้ในหัวของไทเรสมาก่อน ‘คนอย่างฉันตาย ๆ ไป� �ะได้ก็ดี ไพจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ ไพจะได้ไม่ต้องตาย’ ไม่ ไท อย่าคิดแบบนั้น…

“ใช่! ฉันมันใจร้าย! ฉันมันสำส่อน! ฉันมันชั่วร้าย! ฉันมันเลวร้ายจนสมควรตาย!” เธอตะโกนเสียงดังขึ้นทันที เสียงก้องไปทั่วทางเดิน “แบบนี้พอใจหรือยัง?!”

หญิงสาวที่กำลังยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาพยักหน้า “ตาบวมหมดแล้ว” “ก็น้องหมาตาย ลิษาไม่ใช่คนใจด…ใจแข็งเหมือนคุณ” จะไม่ให้เธอน้ำตาแตกได้อย่างไร เมื่อน้องหมาที่เป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญได้ตายลง

พอเลย ฉันตายได้เลยและเอาฉันไปฝั่งได้เลยด้วย ฉันจะไม่ฟื้นอีกแล้ว ฉันเหนื่อย อยากจะบ้าตาย นักรบพูดคำว่าเมียคำเดียว หัวใจของฉันคือพร้อมเต้นทะลุออกมานอกเลยอะ

“ค่ะ ชีวิตเมลมันไร้ค่า ต่อให้เมลกำลังจะตายต่อหน้า พี่ก็คงไม่ได้รู้สึกอะไร” “รู้ตัวก็ดี เมื่อถึงวันที่เธอใกล้ตาย สิ่งเดียวที่เธอจะได้เห็นจากฉัน มันคงมีแค่รอยยิ้ม”

เธอกล่าว “ในเมื่อคนที่ฉันรักต้องอยู่ในความมืดมิดไปตลอดชีวิตฉันก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ในโลกที่ไม่มีเขาเหมือนกันฉันเลยฆ่าตัวตายตามเขาไป”