เมื่อฉันตาย Novels & Stories

ฉันตาย เขาตาย ติญ่าตาย หรือเราทุกคนต่างก็ตายไปพร้อมๆ กัน ชีวิตมันเจ็บปวดมากเลยใช่ไหม หลายคนบ‍อ‍กฉันว่าคนตายนั้นน่าสงสาร แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แ‍ล้‍วคนที่ยังอยู่ต่างหากที่น่าสงสารยิ่งกว่า ฉันมองมือถือของผู้ชายที่เป็นอดีตคนรักด้วยความรู้สึกเฉยชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อ น ความรู้สึกทั้งหลายที่สะสมมาตลอดหลายปีมันทำให้ฉันกลายเป็นคนที่ไม่มั่นใจอะไรในความรู้สึกของตัวเองเลยสักอย่าง

"ฉันไม่ยอม ต่อให้ฉันตายก็ไม่ยอม" "หึ คนอย่างฉันไม่ฆ่าใคร มีแต่จะทำให้ทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นเท่านั้น"

“กูไม่อ้อนตีนคนอื่นเหมือนมึงเข้ม” “มันเป็นสไตล์เว้ย” “แล้วเดี๋ยวก็จะตายโดยไม่รู้ตัว” “ตายแล้วกูจะมาพามึงไปด้วย” “เลวยันตาย” “อ้าว ไอเวรนี่ คิดจะงัดกับกูให้ได้ใช่ปะ”

ฉันไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงแค่ยืนยันกับระบบในใจ [ขอแค่ร่างกายนี้ของฉันตาย ฉันก็จะกลับไปได้แล้วใช่ไหม] [ใช่แล้ว] ฉันพ่นลมหายใจออกมาช้า ๆ พลางมองสำรวจรอบ ๆ ผ่านทางหน้าต่าง

ไม่ไหวเลย ให้ตายเถอะฉันอยากร้องไห้

“ซื่อจื่อ...ตายแล้ว...ซื่อจื่อแบบนี้ตายแน่ ตาย ๆ” คำว่าตายดังมาไม่ขาดสาย ทำให้หยางหยู่เฟย

คนตัวสูงเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความดุดันเป็นที่สุด "เมื่อไหร่ฉันจะออกไปจากชีวิตเธองั้นเหรองั้นก็จำเอาไว้ว่าฉันจะออกจากชีวิตเธอเมื่อตอนนที่ฉันตายแล้วไม่สิความตายก็ไม่สามารถพรากฉันไปจากเธอได้"

เขาถามอย่างสงสัย “คุณรู้เรื่องที่ลดาตายรึเปล่าครับ” “รู้ครับ วันที่เธอตายเป็นวันที่ผมแต่งงานครับ” ทำไมเขาจะจำไม่ได้ ก่อนวันที่เขาจะแต่งงาน เมลดานัดพบกับเขา เพื่อบอกว่าเธอได้ท้องกับเขา ทั้ง ๆ ที่เขากำลังจะแต่งงานในวันพรุ่งนี้เช้าอยู่แล้ว และก่อนจากกัน หล่อนก็บอกเขาว่า ‘ลาก่อน ’ เป็นคำสั้น ๆ ก่อนแยกย้ายกันกลับ

ตายค่ะ ฉันกำลังจะตาย รู้สึกเหมือนแขนขามันกำลังจะอ่อนเเรง อย่าว่าฉันโอเวอร์เลยนะ ฉันรอโมเมนต์แบบนี้มานานแสนนานแล้วจริงๆ

หญิงสาวถามด้วยความสงสัย “วันที่ข้าตายครบอายุปีที่สิบเจ็ดพอดี วันตายและวันเกิดของข้าเป็นวันเดียวกันดั่งที่เจ้าได้เห็นว่าข้าถูกทำให้ตายได้เยี่ยงไร ข้าหมดอายุขัยแล้วไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกต่อไป” เสียงนั้นกล่าวออกมาเต็มไปด้วยความเศร้า