Novel & Cerita เศร้าใจ

รามเข้าใจผิดเป็นประตู กรี้ดดด อยากโดนลงโทษค้าา ********************** ฝากกดหัวใจ + คอมเม้นต์ + กดแชร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

นึกแบบนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาพลางเสยผมยาวดำขึ้น สายตาปรายละจากป้ายหลุมศพ เริ่มสาวเท้าไปเรียกรถม้าเพื่อกลับบ้านตนเอง คาเลนรับรู้ถึงความเศร้าหมองมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายใน ไม่อาจเอ่ยได้ว่ามันมากแค่ไหน เพราะเขาไม่แน่ใจนักว่ามันวัดจากอะไร วัดจากปริมาณน้ำตาเหรอ? หรือวัดจา กเวลายืนตากฝนเพื่อไว้อาลัย? เขาไม่รู้... แต่ที่แน่ๆ ความรู้สึกมันกำลังขยายอยู่ข้างใน จนเหมือนว่าจะฉีกกระชากร่างกายเขาออกจากกัน ถ้าความเศร้าคือระเบิดในร่างมนุษย์ ตอนนี้คาเลนคงแหลกเป็นชิ้นอีกครั้ง ไม่ต่างจากตอนเสียคนใกล้ชิดในโลกเดิม

"แต่แกเจอขนาดนั้น ถ้าเป็นฉัน หรือถ้าเป็นใคร ใครก็ต้องเศร้า" "มันก็เศร้า เมื่อรู้ว่าผู้ชายที่เข้ามามันไม่ได้มีแค่เรา แต่เขาไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ ต่อให้เราเสียใจ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ความเสียใจของเรามันจะมีความหมายสำหรับเขา ฉันไม่เศร้าให้ใครเขาสมเพชหรอก ถ้าสุดๆ จนมันไม่ไหว เร าก็แค่ยินดีต้อนรับผัวใหม่เท่านั้นเอง"

ฉันน้ำตาซึมด้วยความคิดถึงบ้านกอปรกับความอาลัยอาวรณ์ในสิ่งที่สูญเสีย ความรู้สึกมันบีบคั้นอยู่ในอกเจ็บแน่นขนาดที่ลมหายใจยังสะดุด ก้อนสะอื้นจุกตันอยู่ในลำคอ ไม่อยากให้คนข้างๆ รู้ว่าร้องไห้แต่ก็ควบคุมตัวเองไม่ให้หายใจแรงไม่ได้ พรึบ

Ep 60 ปวดใจ 'ไม่' คำนี้ยังคงดึงกึกก้องอยู่ในหูของมายู ไม่น่าเชื่อว่าการโดนปฏิเสธมันจุกหน่วงจนเข่าอ่อนได้ขนาดนี้ คริสไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอแล้วงั้นหรอ

ความรู้สึกโกรธ เกลียด เสียใจกับความโชคร้ายของตัวเอง ใบหน้างามแหงนขึ้นมองฟ้าเพื่อสกัดกลั้นน้ำใสๆ ที่กำลังเอ่อล้นออกมาราวกับทำนบพัง

ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์ โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

" กรี้ดดดดดดดดด " สาวๆ ส่งเสียงกรี้ดออกมา พร้อมกัน ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะลุกขึ้น แล้วยกมือไหว้ไปรอบๆ "ขอโทษค่ะ พอดีเพื่อน กำลังจะแต่งงาน เลยดีใจมากไปหน่อย "

ฮือ T-T ร้องไห้โฮออกมาด้วยความโศกเศร้าเสียใจ หัวใจตอนนี้มันเจ็บมาก เจ็บสุดๆ

สมองพร่าเลือนย้ำความรู้สึกออกจากห้วงความคิด คนที่อยู่ในอาการเศร้าเสียใจ ไม่รู้หรอกว่าด้านนอกมีใครคนหนึ่งยืนมองอยู่นานแล้วจนมีเสียงทักขึ้นมาเบาๆ ว่า “เสียใจคร่ำครวญไป ไม่ได้แก้ปัญหาได้หรอกนะครับ รอเวลาอีกสักหน่อย มันก็จะดีเอง”