เศร้าใจ Mga Nobela at Kwento

“ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับผิดบ้าง ทำไมต้องทำให้ฉันโกรธด้วย” ซูหว่านร้องไห้อย่างเศร้าโศกเสียใจมาก เธอเริ่มเจ็บแปลบที่หัวใจ เธอรู้ดีว่า วันนี้ เธอได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป

“So this is heartache? (นี่คือความเสียใจใช่มั้ย?) So this is heartache? (นี่คือความเสียใจใช่มั้ย?) hiroi atsumeta koukai wa, (ความเศร้าที่ฉันแบกรับมายาวนาน) namida e to kawari oh baby (ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตา)

“ครับ” คำตอบสั้นๆของเขาทำเอานภิศาหัวใจหล่นวูบ ขาอ่อนจนต้องทรุดตัวนั่งปิดปากร้องไห้ น้ำตาเริ่มไหลอาบหน้า แม้จะคิดอยู่แล้วว่าเขาไม่ได้จะจริงจังตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มมีเธอ แต่ก็ยังจะอยากมารับฟังเอาความเจ็บปวดใส่ใจให้ต้องมานั่งเสียใจอยู่อย่างนี้

"บอกแล้วไงให้เจียมตัว" “ฉันได้ลูกแล้วตอนนี้เธอเป็นอิสระ อยากไปอยู่ไหนทำอะไรก็แล้วแต่เธอ” (เขารีบหย่ากับเมียอุ้มบุญเพื่อไปแต่งงานกับคนรักที่กำลังตั้งท้อง)

ตามดาวถามด้วยความรู้สึกปะปนหลายอย่าง ทั้งเศร้า ทั้งโกรธ และน้อยใจ "เข้าใจแล้ว แต่เราไม่ยอมแพ้หรอกนะ เพราะสูญเสียไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว"

ทยากรสวนกลับเพื่อนทั้งสองที่เอาความรู้สึกของผู้หญิงมาล้อเล่น “พวกมึงทำแบบนี้ทำไมวะ ไม่สงสารน้อง ๆ เขาบ้างเหรอ” วรวิชนั่งฟังมานานสองนานและเห็นการกระทำของเพื่อนทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น ทั้งที่เตือนแล้วเตือนอีกว่าอย่าทำแบบนั้นคนที่เสียใจมันจะไม่ได้มีแค่คนเดียว ในเมื่อกูเสียใจมาหล ายปี อย่างน้อย ๆ มันก็ต้องเสียใจเหมือนกัน”

น้ำเสียงที่ทั้งเจ็บปวดและเศร้าใจของโม่โฉ่ว ยิ่งทำให้เสิ่นรู้สึกที่ตกใจกับแผลเป็นตรงหน้าพลันได้สติ “ผู้ใดบอกว่าจะหย่ากัน ข้าแค่ตกใจเท่านั้นเอง ท่าน...เจ็บมากหรือไม่” นิ้วเรียวยาวเผลอยกขึ้นมาลูบที่รอยแผลเป็นนี้ ความรู้สึกทั้งเสียใจ เศร้าใจ และเห็นใจพลันถาโถมเข้ามาไม่ขา ดสาย

ฉันใช้มือฟาดเบาๆที่กลางเป้า รู้สึกเศร้าแต่เป้าตุง เศร้าภาษาอะไร? “ก็เศร้าไงที่เมียรู้สึกกับคนอื่น แต่ก็เงี่ยนด้วย” อิฮอลล์มันว่าพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วมันก็ลืมตามองฉัน

ปอร์เช่ยังยืนนิ่ง ปลายฟ้าเห็นแบบนั้น หัวใจยิ่งเจ็บปวด เธอสูดหายใจลึก หันไปมองพี่สาว แล้วพูดเสียงสั่นแต่พยายามหนักแน่น “ไม่มีอะไรค่ะพี่ฝน ฉันแค่เสียใจนิดหน่อย” ปลายฝนขมวดคิ้ว อย่างไม่เข้าใจ“เสียใจอะไรถึงขนาดร้องไห้ขนาดนี้? แล้วทำไมปอร์เช่ถึง...”

เพลงแดนซ์ถูกเปลี่ยนเป็นเพลงรักเศร้าเคล้าน้ำตากะทันหัน ท่วงทำนองช่างบาดลึกเข้าไปถึงจิตใจของคนฟัง แหม่ะ แหม่ะ “เวรละ ร้องไห้เฉย อะไรของมึงเนี่ยย บอกว่าให้หยุดเศร้าได้แล้ว” ญาดาตามอารมณ์เพื่อนไม่ทัน ไม่รู้จะปลอบมันยังไงให้เลิกเสียใจซักที