เหนือสมรภูมิ Novels & Stories

คนกำลังอยู่ในช่วงอินเลิฟก็แบบนี้แหล่ะ หลินหลินคิดในใจอย่างปลื้มปริ่มขณะขึ้นลิฟต์ในคอนโด… ภายใต้ม่านน้ำหนาทึบที่กำลังร่วงหล่นจากหน้าผาสูงชันของหุบเขาลูกหนึ่ง

เสน่ห์ของพงไพร เวลา 06:00น. [แสนไกล] ผมตื่นก่อนไอ้น่านนทีเพราะว่าหมื่นสมุทรมันโทรมาว่าถึงที่หน้าโรงแรมแล้วผมเลยลงไปรับมันขึ้นมาบนห้องพร้อมกับเอาสัมภาระมันมาเตรียมบนห้องและให้มันได้อาบน้ำสักหน่อย

แสงเหนือยังคนก้มหน้าดูบางสิ่งบนหน้าจอไอแพดอย่างตั้งอกตั้งใจ หลังจากมีการแจ้งยกคลาสในช่วงบ่าย ทำให้เธอต้องมานั่งรอฝาแฝดที่ใต้ตึกพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างน้ำอุ่นที่อาสามานั่งรอเป็นเพื่อน “เหนือกำลังดูอะไรอยู่เหรอ” “อ้อ เหนือดูสูตรน้ำแซนวิส ว่ามีแบบไหนน่าสนใจบ้าง เมื่อคืนพวกพ ี่เขาบอกว่าอยากทานนะ”

เธอปีนกำแพงเตี้ยใกล้สวนหลวง ใช้ผ้าคาดเอวพันมือ…ปีนออกแรงข้ามกำแพง หย่อนตัวลงไร้เสียง…หอบเบา ๆ แต่สายตา นิ่งสุด ๆ เมิ่งซิน (คิดในใจ) “ขอบคุณคุณแม่…ค่ายฤดูร้อนครั้งนั้นทำให้ฉันมีสกิลนี้จริง ๆ”

อากาศเมืองเหนือที่มีฝนโปรยปรายเช้าจรดเย็นทั้งชื้นและหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ แม้แต่คนตัวโตยังต้องหาความอบอุ่นให้ร่างกาย หากร่างน้อยร่างหนึ่งกลับไม่อาจทำได้ แม้มันจะพยายามซุกตัวเข้าไปในกองขยะที่สุมรวมกันอยู่มุมหนึ่งของถนนอย่างเต็มความสามารถ ขณะแทะเล็มเศษกระดูกอย่างพ อใจกับรสและกลิ่น

ทัศน์ของภูเขาสูงลิบที่ปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ แผ่นดินที่เธอเหยียบอยู่เป็นดินสีแดงสดใสที่ดูแปลกตา "นี่มัน...โลกในนิยายเหรอคะ" โรเซ่พูดเสียงแผ่วเบาด้วยความตกใจ ซูโฮยิ้มกว้าง "ใช่แล้วครับ ผมบอกแล้วว่าผมพาคุณมาได้จริง ๆ ที่นี่คือโลกในหนังสือเล่มนั้น โลกที่เต็มไปด้ว ยมังกรและสมบัติล้ำค่า เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ คุณกำลังจะเจอกับการผจญภัยที่ไม่เหมือนใคร"

เขาลื่นล้มลงมาจากหน้าผา ฉันไม่รู้ว่าตัวเองตามหาเขาเจอได้อย่างไร และฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองที่หนักแค่ห้าสิบกิโลกรัม สามารถแบกเขาที่หนักเจ็ดสิบกว่ากิโลกรัมเดินออกมาทีละก้าวทีละก้าวจนถึงถนนใหญ่ได้อย่างไร ฉันรู้แค่ว่าแสงจันทร์ในค่ำคืนนั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน และเฉินจืออี้ก็ยังกระ� �ิบข้างหูฉันตลอดว่า

มนสิชาถาม "สงสัยจะสูงสุดแค่นี้แหละค่ะ" ชูครีมบอก เธอยืนขึ้นอย่างระมัดระวังแล้วเอื้อมไปจับเหนือหัวตัวเอง มีแรงผลักอ่อนๆระหว่างเธอกับเพดาน เพดานไม่มีสีหรือรูปร่างใดๆ มีแต่แสงสว่างสีเหลืองทอง ชูครีมนั่งลงแล้วจับบังเหียนเอาไว้ "ไปที่เขตแดนของทิศเหนือเลยบลูฮ าร์ท"

เทวดาตัวน้อยมาช่วยเธอไว้ทัน ใครจะคิดว่าเลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ตอนนี้น้ำเหนือจะช่วยให้เธอหลุดพ้นจากมารตรงหน้าได้ “ว่าไงครับเหนือ” “ป้ากล้วย เหนือปวดอึ” เด็กชายศิรากระซิบผู้เป็นป้า

ฮาโลเอ่ยในขณะที่กำลังขับรถตกลับคอนโด “ไกล?? ที่ไหนค่ะ???” “เหนือสุดของประเทศ” ผักกาดมองหน้าฮาโลด้วยความสงสัย จนกระทั่งกลับมาถึงคอนโดหรูกลางเมืองหลวงที่ฮาโลอยู่เป็นประจำตอนก่อนคบกับผักกาด