เหนือสมรภูมิ นิยาย & เรื่องราว

"อีกอย่างคนของผมไม่ได้ฆ่ามันด้วย มันกลัวจนลนลานวิ่งหนีขึ้นไปดาดฟ้าแล้วพลาดตกลงมาตายของมันเอง" อันนี้น่าจะเป็นเรื่องของเวรกรรมที่ตามทันแบบติดจรวด วันนั้นชยินยังไม่ได้ลงมือทำอะไร ทิวทัศน์ฟื้นขึ้นมาก็หนีหัวซุกหัวซุน พอชยินตามไปก็เห็นว่ามันกลายเป็นศพไปเรียบร้อยแล้ว "ข อบคุณนะคะ"

เหนือเบิกตากว้าง แขนสองข้างค้างเติ่งกลางอากาศ ทำอะไรไม่ถูก "มันสมบูรณ์แบบมาก เหนือ..." คินกระซิบข้างขมับ เสียงทุ้มสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความภูมิใจ "รสชาติของคุณมันมีชีวิต... พรุ่งนี้... คุณจะทำให้ทุกคนในวงการนี้ต้องจดจำชื่อ 'เชฟเหนือ' ไปตลอดกาล"

แพรพิชชารับรู้ถึงความจุกเสียดในช่องท้อง แต่หากตามมาด้วยความเสียวซ่าน จังหวะที่ถูกเร่งโดยคนบนร่างทำให้เธอแบบสำลัก “อือ... อ่า” แพรพิชชากระตุกเมื่อมองเห็นสวรรค์รำไรอยู่ตรงหน้าเธอหลับตาพริ้ม รู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เช่นเดียวกับโลกันตร์ที่พ่นน้ำสีขาวออกมาเต็มเครื่อง ป้องกันเมื่อแตะขอบสวรรค์

“ฉัน... ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการตายเหล่านั้น มันไม่ใช่แค่ฆาตกรธรรมดา” คำพูดของเจนจิราทำให้สิงขรชะงัก ความไม่เชื่อในเรื่องเหนือธรรมชาติของเขาเริ่มสั่นคลอน สิ่งที่เขาและทีมกำลังเผชิญหน้าอยู่ มันยากที่จะอธิบายด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์เพียงอย่างเดีย ว “คุณพอจะบอกรายละเอียดเพิ่มเติมได้ไหม?” สิงขรถามอย่างใคร่รู้

มุมมองของแคลร์ ในคืนนั้น อารอนไม่เหมือนทุกที ดิบกว่า หนักหน่วงกว่า ผู้ปกครองสูงสุดของอาณาจักรมาเฟียโมเร็ตติผลักฉันเข้ามุมครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับว่าเขาตั้งใจจะระบายพลังทั้งหมดที่มีอยู่ภายในตัวฉันออกมา อากาศอบอวลไปด้วยความปรารถนา เหงื่อ และควันจากบุหรี่โคฮิบะที่ บ่มมานาน เปลวไฟแห่งความปรารถนายังไม่จางลงบนผิวของฉันเลย

“ที่ไหนล่ะ” “ที่ไหนก็ได้ที่มีเหนือไปด้วย” “แต่เหนือก็อยู่กับพายตลอดไง งั้นอยู่บ้านไหม” “เหนือไม่โรแมนติกเลย” “หึ ไปญี่ปุ่นไหมมีหิมะด้วยตอนนี้”

เสียงนั้นลอยขึ้นฟ้า เงาของเซี่ยอวี่สั่นระริก ลมพัดวูบกลีบเหมยหมุนวนรอบร่างของนาง และจันทร์เต็มดวงบนฟ้าสาดแสงลงตรงกลางลานพอดิบพอดี หย่งซานเริ่มกล่าวถ้อยคำเก่าแก่ “โอ้สวรรค์เบื้องบน ข้ากล่าวคำในนามมนุษย์ผู้ไม่ยอมยอมจำนนต่อชะตา เสียงพิณนี้คือบทเพลงแห่งความจริง เลือ ดหยดนี้คือหัวใจที่ยอมแลกทุกสิ่ง เงานี้คือการขอชีวิตใหม่แก่ผู้ถูกพรากไปโดยมิชอบ”

อันดาตอบกลับไป เธอกับเหนือเวหาไม่รักกันแต่หากจะมีความสัมพันธ์ต่อกันในหลังจากนี้คงมีชื่อเรียกได้ว่า Friends with benefits ซึ่งความสัมพันธ์นี้จะมีแค่ความสุขทางกายและไม่มีความรู้สึกใดๆหรือสถานะอะไรเข้ามาเด็ดขาด

จมูกโด่งเป็นสันจรดลงบนหน้าผากโค้งมนด้วยความมันเขี้ยว “ข้าเปล่าเสียหน่อย ก็ข้าคิดถึงท่านนี่นา แต่ว่าทำไมวันนี้ท่านกลับเร็วนักเล่า”

“ที่ไหนล่ะ” “ที่ไหนก็ได้ที่มีเหนือไปด้วย” “แต่เหนือก็อยู่กับพายตลอดไง งั้นอยู่บ้านไหม” “เหนือไม่โรแมนติกเลย” “หึ ไปญี่ปุ่นไหมมีหิมะด้วยตอนนี้”