แพ้ทางนายจอมกวน Novels & Stories

เธอปัดมือใหญ่ออกไปให้พ้นๆ อย่างหงุดหงิด แล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง “ไม่เชื่อผัวแล้วจะไปเชื่อใครหือทูนหัว” คนกวนประสาทลอยหน้าตามมายียวนชิดพวงแก้มหอมกรุ่น ก่อนจะฉวยโอกาสฝังจมูกคมสันลงหอมหนักๆ ทำเอาสาวน้อยตาเบิกโพลง แล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

' 'ฉันไม่มีทางเลือก ยังไงฉันก็ต้องหาทางช่วยพ่อ' 'ก็คงไม่พ้นต้องเอาตัวไปขัดดอก!' 'มันเรื่องของฉัน นายปล่อยฉันลงตรงนี้ แล้วฉันจะหาวิธีไปของฉันเอง' 'เท่าไหร่'

“ข้าแต่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ หม่อมฉันขอบังอาจทูลขออนุญาต เพคะ” จันทร์จิราเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงอ่อนหวานนั้น เบื้องหน้าเป็นสตรีใบหน้างดงามสวมใส่ชุดสีขาวนวลตาลักษณะการแต่งกายคลับคล้ายกับเจ้าแม่กวนอิมที่เธอเคยนับถือกราบไหว้ “เจ้าแม่กวนอิม ท่านมีสิ่งใดที่จะบอกกล่าวแก่เราหรือ ”

โจวจื่อฉิน น้องสามจอมกวนที่ถูกลากตัวมารับบทเป็นผู้ช่วยกรรมกรเข็นรถ เดินหาวหวอดๆ อยู่ด้านหลังจนน้ำตาเล็ด เขางัวเงียจนแทบจะเดินหลับตาชนก้นพี่ชายอยู่แล้ว "หุบปากไปเลยไอ้ลูกหมา! เธอไม่เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า นกที่ตื่นเช้าคือ นกที่ได้กินหนอนตัวอ้วน หรือไง! ตลาดอำเภอคือสมรภูมิรบ การ ไปถึงก่อนหมายถึงการได้ยึดครองจุดยุทธศาสตร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด! ใครไปช้าก็เชิญไปตั้งแผงขายฉันงกองขยะให้แมลงวันมาช่วยซื้อเถอะ!"

เอาใจไม่เคยพูดให้ร้ายหรือพูดจาไม่ดีกับพิม “พี่หมวยไปบ้านพี่โตมรกัน” “ห๊ะ!!จะไปบ้านโตมรมันอันตรายนะกายไหนบอกว่าเขาเป็นคนร้ายไม่ใช่เหรอ”หญิงสาวห้ามปรามชายหนุ่มแต่เหมือนเขาจะไม่ฟัง สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์หมวยที่นั่งอยู่ตรงนั้นขึ้นควบรถชายหนุ่มแล้วรถก็ขับออกไป กายด้อมๆ มองๆ ที่รั้วหน้าบ้านของอีกฝ่ายเขาเห็นโตมรเปิดประตูบ้านออกมาเหมือนรอกำลังรอใครสักคน

กวินจีบปากจีบคอพูดอย่างสนุกปากแต่สาวๆ ทั้งสองที่ฟังเขาพูดก็พากันหน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้ “แต่เขาก็ว่าคุณโจมีเพื่อนอีกคนที่ได้ข่าวว่าแซ่บสะเด็ด เผ็ดมากไม่แพ้กัน ได้ฉายาว่า จอมมารล่ารัก คนนี้ยังไม่ค่อยมีใครเห็นหน้านักเพราะพ่อคุณค่อนข้างเก็บตัว ไม่ค่อยออกสื่อแต่ก็ว่ากันว่าหล่ อมากกกก ลากไส้ลากพุง รวยมากเช่นกันทำธุรกิจเกี่ยวกับอู่ต่อเรือ เดินเรือหรือขุดเจาะน้ำมันนี่ล่ะ เก้งกวางบ่างชะนีเห็นแล้วน้ำแทบเดินลีลาร้อนแรงแทงยับจนแทบขาดใจตายคาเตียงไม่แพ้กัน อันนี้วินนี่ก็อยากลอง อิอิ..”

ดความเร็วลงเมื่อจิ้นเหอดึงบังเหียนและหันกลับไปเบื้องหลังที่มองเห็นแต่ไม้รกเรื้อบนทางสูงชันแต่ก็ไม่เห็นเงาของหวังซื่อซึ่งเขาเห็นว่าผู้ติดตามควบม้าตามมาห่าง ๆ ก่อนจะหายไป ฟางซินมองไปรอบ ๆ และพึ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ “ท่านจิ้นเหอ...นี่เป็นทางไปยังถ้ำธารแสงจันทร์” “ข้ามิรู้ดอกว่าหนทางนี้มุ่งสู่ทิศใดและไม่ได้ตั้งใจกลับไปที่นั่นด้วย”

แต่ทว่าเมื่อตะวันสิ้นแสงจิ้นหยางถูกหลวนเหยามารับตามเคยแต่ทว่าเส้นทางนั้นกลับไม่ได้ไปที่เรือนท่านเจ้าเมืองจนเขาต้องสะกิดถามคนที่ควบม้าอยู่ด้านหน้า "นี่ไม่ใช่ทางไปเรือนของท่านเจ้าเมืองมิใช่หรือเจ้าจะพาข้าไปที่ใด " "นั่งไปนิ่ง ๆ เดี๋ยวก็ถึงแล้วเจ้าจะได้รู้เองว่าข้าจะพาไปที่ใด ไม่ต้องกลั วหรอกนะว่าข้าจะพาท่านไปฆ่าทิ้งเพราะข้าไม่หาเรื่องให้ตนเองตายหรอก" จิ้นหยางนั่งเงียบไม่เอ่ยถามอันใดต่อ ไม่นานนักหลวนเหยาก็ได้พาเขามาที่สะพานติดกับแม่น้ำใหญ่มองไปทางใดก็เห็นแต่สิ่งที่งดงามเต็มไปหมดผู้คนเริ่มทยอยเดินมาเที่ยวชมอย่างคละคลั่ง

ถามออกไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างลืมตัวไม่ได้ ยอมรับว่าเธอชอบมองภาพเขาตอนตื่นนอนเป็นที่สุดเลย “จะไปไหน” “นา…ว่าจะออกไปซื้อยาคุมที่ร้านขายยาปากซอยค่ะ” คชาไม่ได้ตกใจอะไรในคำตอบของอีกคนนอกจากคิดว่ามันช่างไร้สาระมากทีเดียว ที่หล่อนเพิ่งจะนึกอยากป้องกันตั วเองเอาตอนนี้

หน้าไหนกล้าเข้ามารุกล้ำอำนาจของเขาเลยแม้แต่คนเดียว มือใหญ่สีทองค่อยๆ เปิดแฟ้มรายชื่อบริษัทที่น่าสนใจในแถบเอเชีย นัยน์ตาคมกริบที่เหล่าอิสตรีขนานนามให้ว่า ‘เทพบุตร’ แต่คู่แข่งในโลกธุรกิจกลับขนานนามให้คาร์โลสว่า ‘จอมมาร’ ไล่ไปตามตัวอักษรยาวเหยียด หน้าแล้วหน้าเล่าก่อนจะม าหยุดที่บริษัทซัน กรุ๊ป จำกัด ที่ตั้งอยู่ในประเทศไทย