แม่ทัพ

ครั้งก่อนเพราะมิอาจปล่อยวางจากรักทำให้นางพลั้งเผลอทำร้ายคู่หมั้นของเขา จนทำให้บุรุษที่ตนรักเกลียดชังน้ำหน้าราวกับว่ามิเคยรักใคร่กันมาก่อน หวนคืนครานี้นางจะลืมเลือนทุกสิ่ง...ไม่เว้นกระทั่งเขา

ความตายของเจ้ามีเพียงข้าเท่านั้นที่จะบันดานให้ ต่อให้เจ้าอยากตายก็มิอาจจะตายได้เพราะข้าไม่อนุญาตไม่ว่าจะเป็นวิญญาณหรือร่างกายของเจ้าทุกอย่างล้วนอยู่ที่ข้ากำหนด

บัลลังก์มังกรที่ใครต่างแย่งชิงหาใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา อำนาจทั่วหล้าก็มิอาจเทียบไออุ่นจากเจ้าเพียงหนึ่งคน หากข้างกายข้าไร้ซึ่งเจ้า...บัลลังก์นั้นก็เป็นเพียงกรงทองที่ว่างเปล่า

ในคราวนั้น "เฟยเทียน" เพียงต้องการพลัง เพื่อครอบครองอำนาจ จึงเรียกปีศาจมังกรเพลิงและแลกเปลี่ยนบางสิ่งเพื่อให้ได้ชัยชนะในสงคราม ทรายย้อมโลหิต ทว่าปีศาจมังกรเพลิงตนนั้นใช้แขนซ้ายของเขาเป็นที่หลบซ่อนการตามล่าจากเทพมังกรดิน จึงปรากฏรอยสักสีเพลิงรูปมังกรที่ท่อนแขนซ้าย ทว่าการสู้รบแบบโหดเหี้ยมทำเขาถูดขับออกจากตำแหน่งรัชทายาทซึ่งเขามิใส่ใจ เป็นลูกที่พ่อไม่รัก ซ้ำกำจัดไม่ได้ ต้องเก็บเขาไว้เป็นเสี้ยนหนามตำหัวใจเช่นนี้ เฟยเทียนกลับรู้สึกสุขสำราญใจดี "ว่านหนิงเหมย" ในวัยสิบแปด ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครกล้ามาสู่ขอนางไปเป็นภรรยา ไม่ใช่เพราะฐานะที่เป็นลูกอนุของเสนาบดีว่านเท่านั้น แต่เพราะรอยแผลเป็นที่แก้มขวาของนางอีกด้วย เมื่อครั้งที่นางอายุเพียงสิบสอง การพบกันครั้งแรกระหว่างนางกับองค์ชายเฟยเทียน อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้ผู้อื่นเข้าใจเขาผิดคิดว่าเขาใช้กรงเล็บมังกรกรีดใบหน้านางจนเสียโฉม แม้นางจะบอกทุกคนว่าไม่ใช่ความผิดของเขาก็ไม่มีใครเชื่อนาง แต่เพราะแผลเป็นนี้ทำให้นางรอดพ้นการถูกบังคับให้แต่งงานได้ ขอเพียงใช้ชีวิตเรียบง่าย แม้ต้องอยู่เพียงลำพังนางก็ยินดี

'เฟยเหมยหลิน' นางคณิกาอันดับหนึ่ง ที่ถูกท่านแม่ทัพอย่าง 'ไฉต๋าตง'ซื้อตัว แต่เขาหาได้รื่นเริงบรรเลงเพลงรักกับนางไม่ ท้ายที่สุดนางอดทนรอไม่ไหว จึงตั้งใจเผด็จศึกท่านแม่ทัพผู้นี้ให้สยบราบคาบ 'เฟยหลันฟาง' น้องสาวของเฟยเหม่ยหลิน ถูกจอมโจรชั่วอย่าง 'หลี่เล่อคุน'ลักพาตัวไป แทนที่เขาจะเห็นใจกวางน้อยผู้พลัดถิ่น กลับนัวเนียไม่ยั้งเสียจนนางแทบไม่ได้นอน แต่จอมโจรอย่างเขากลับซ่อนความลับบางอย่างไว้ ไม่แน่ว่าถ้ากวางน้อยได้รู้เข้า คงไม่ใครก็ใครได้ยอมศิโรราบแทบฝ่าเท้าเป็นแน่ 'หลี่ฟ่านปิง'น้องสาวของหลี่เล่อคุน ปลอมตนเป็นสาวนางระบำเพื่อสืบหัวหน้าจอมโจรที่ยิ่งใหญ่ ทว่าแม่นางพยัคฆ์กลับตกม้าตายโดนสองโจรชั่ว 'โหวหลันข่าย'และ'จินหลิวหยาง' ล่อลวงเข้าสู่รังรัก นางจะยอมพูดหรือเสพสมกามอารมณ์ตลอดกาลกัน หลังจาก 'เจียเหม่ยลาง' ได้ส่งนางระบำสายลับเข้าสู่ปากเสือทั้งสอง ภายในใจของนางก็ไม่มีวันสงบสุขได้อีก เมื่อได้พบเข้ากับ 'เวยหลั่วหยาง' ทั้งคำพูดอันหยาบโลนเพื่อรีดเค้นความลับ ทั้งความรู้สึกที่จมดิ่งลงในบ่อน้ำแห่งห้วงอารมณ์ร้อน 'หากเจ้ายังไม่ยอมเอ่ย หน้าที่เจ้าก็มีแค่บนเตียงเท่านั้น!'

'แม้ไม่ได้เกิดหรือตายวันเดียวคืนเดียวกันแต่ข้าจะรักและซื่อสัตย์ต่อท่านเพียงพระองค์เดียว' นั่นคือคำมั่นสัญญาที่ 'เฟิงซูเหยา' ให้ไว้กับบุรุษผู้หนึ่ง ผู้ที่เก็บนางมาจากกองขยะในตรอกมืดที่ไร้ผู้คนสัญจร ชุบชีวิตนางขึ้นมาเป็นองครักษ์เงาข้างกายเขา ทว่าเพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' ชาตินี้เฟิงซูเหยามิอาจแก้แค้นคนที่หักหลังนางอย่างเลือดเย็นได้ ทว่าสวรรค์กลับเมตตาสงสารคนอย่างนางจึงส่งให้กลับมาเกิดใหม่ในร่าง 'ฟ่างเซียนเซียน' สตรีอ่อนแอเป็นที่รองมือรองเท้าสองแม่ลูกเมียรองที่คิดกำจัดนางออกจากตระกูลฟ่าง ตระกูลแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวงถังเหลียนจนนางถึงแก่ความตาย ขณะที่กำลังจะบรรจุร่างไร้วิญญาณนั้นลงโลงศพเพื่อนำไปฝังยังสุสานของตระกูลร่วมกับมารดา ทันใดนั้นเกิดฟ้าผ่าขึ้นมาเปรี้ยงใหญ่ที่หน้าเรือนหลานฮวา ร่างที่เคยไร้วิญญาณกระตุกครั้งหนึ่งก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หากเพียงครั้งนี้ นางกลับมาด้วยจิตวิญญาณของเฟิงซูเหยา สตรีห้าวหาญ จับดาบเก่งยิ่งกว่าเย็บปักถักร้อย มันผู้ใดที่เคยทำร้ายร่างกายนี้ไว้ ครั้งนี้เฟิงซูเหยาผู้นี้จะเอาคืนแทนให้อย่างสาสม รวมถึงคนที่หักหลังนางอย่างเลือดเย็นผู้นั้น!!

สงครามครั้งนี้พรากทุกอย่างไปจากนาง ครอบครัว..พี่น้อง สหาย นางไม่เหลือผู้ใดอีกแล้วแม้กระทั่งไร้บ้านให้ซุกหัวนอน ลู่อันต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามคมดาบและต้องคอยหลบหนีพวกเดนทหาร นางเป็นสตรี สตรีในสงครามมีค่ายิ่งว่าทองคำเสียอีก ในวันที่นางเกือบสิ้นลมหายใจแต่กับมีบุรุษผู้หนึ่งยื่นมือช่วยเหลือ คนผู้นั้นคือ หลีหลงเว่ย ทั้งแข็งกร้าวเหี้ยมโหดไม่ต่างจากมัจจุราช สังหารเค้นฆ่าผู้คนได้ไม่กระพริบตา เมื่อลมหายใจเฮือกสุดท้ายมาถึง...หลีหลงเว่ยเป็นผู้หยิบยื่นโอกาสและมอบชีวิตใหม่ให้นาง กลายเป็นบุญคุณค้ำคอที่ต้องตอบแทน และตกกลุ่มพรางของบุรุษเจ้าเล่ห์ เพียงแค่ค่ำคืนนั้นค่ำคืนเดียว นางกลายเป็นสตรีใต้อาบัญติของเขาไปตลอดกาล

หวังเต๋ออี้นั้นไร้ยางอาย อยากครอบครองกระทั่งร่างไร้วิญญาณ วิปลาสนัก การแต่งเข้าตระกูลอวิ๋นเช่นนั้น หาใช่ที่ยอมรับไม่

สายลมหนาวจากเทือกเขาฉู่เป่ยพัดเอื่อยเฉื่อยลงมายังลุ่มแม่น้ำซานหลิง สายลมที่ขาวโพลนด้วยเกล็ดหิมะละเอียดระยิบระยับราวเกล็ดแก้วโปรยปรายไปทั่วผืนแผ่นดิน อากาศเหน็บหนาวจนอาจทำให้เนื้อไม้แตกระแหง ทว่ากลับมิอาจทำลายกลีบดอกเหมยที่บานท่ามกลางฤดูเหมันต์ได้

เพราะวาสนาด้ายแดงชักนำ ทำให้มู่เถาฮวาได้พบกับเสิ่นหมิง องค์ชายรองที่มีดวงชะตาอัปมงคล นางมีหน้าที่เป็นยันต์ดอกไม้กันภัยให้กับเขา คนทั้งสองต้องต่อสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น อีกทั้งคนชั่วที่ใช้วิธีสกปรกหวังจะทำลายพวกเขา จนกระทั่งวันเวลาล่วงผ่าน คนทั้งสองจึงก่อเกิดความรู้สึกที่ดีต่อกันโดยไม่รู้ตัว