แม่ทัพ

นางร้ายมืออาชีพ ไป๋อวี่ซี ประสบอุบัติเหตุหนักจนเสียชีวิต แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สวรรค์กลับส่งให้เธอได้มาเกิดใหม่.. แต่แล้วทำไมถึงมาเกิดในร่างของชายาที่ท่านอ๋องไม่โปรดปรานเล่า!

เมื่อแคว้นอวิ๋นฮวาล่มสลาย 'มู่ตาน' องค์หญิงรัชทายาทผู้สูงศักดิ์ กลับกลายเป็นเพียงเชลยศึกที่ไร้ค่าในจวนแม่ทัพศัตรู นางถูกส่งมาเพื่อปรนนิบัติ 'หลี่เฉียง' แม่ทัพพยัคฆ์แห่งแดนเหนือผู้จมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าจากการสูญเสียคนรัก และต้องอยู่ภายใต้สายตาที่จับจ้องของ 'อิงเฟิง' น้องชายผู้แสนดีที่ซ่อนคมเขี้ยวแห่งความอำมหิตไว้ภายใต้รอยยิ้ม แต่ในกรงขังที่งดงามนี้ มู่ตานกลับพบความผิดปกติ... เสียงพิณที่นางใช้บรรเลงเพื่อเยียวยา กลับกลายเป็นกุญแจไขสู่ความลับที่ถูกฝังกลบมานานนับสิบปี สตรีที่ควรจะตายไปแล้วกลับยังมีลมหายใจ... และคนที่ควรจะภักดีกลับกลายเป็นผู้ทรยศ! จากเชลยผู้ไร้ทางสู้ นางจำต้องผันตัวมาเป็น 'กุนซือ' เปลี่ยนเสียงดนตรีให้เป็นรหัสลับ เปลี่ยนกระดานหมากให้เป็นสนามรบ เพื่อปลุกพยัคฆ์ที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาต่อกรกับอสรพิษที่แฝงกายอยู่ใกล้ตัวที่สุด "เมื่อคมดาบไม่อาจฟาดฟันความเท็จ... ข้าจะใช้เสียงพิณกรีดเปิดความจริง!"

นางร้ายอย่างฉันต้องมาอยู่ในร่างของฮูหยินใหญ่ผู้อ่อนแอ ถูกกระทำจนต้องฆ่าตัวตาย สามีไม่สนใจลูก ๆ ต่างรังเกียจ ฮึ! ดี เกลียดนี่แหละดีแล้วเพราะต่อจากนี้ฉันจะทำให้ทุกคนเกลียดฉันไปมากนี้ให้อกแตกตายกันไปเลย

ซางเหมียน บุตรสาวเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้รักความสงบและการนอนเป็นชีวิตจิตใจ ต้องแต่งงานเข้าจวนอู่อันโหว เว่ยฉือเซียวแม่ทัพหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย วันแรก เขาปลุกนางให้ตื่นยามเหม่าไปวิ่งรอบจวน วันที่สอง เขาบังคับให้นางคัดตำราพิชัยสงคราม วันที่สาม เขาขู่จะจับนางไปฝึกทหาร! นางตั้งใจจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มตากแห้งที่ไร้ปากเสียง แต่สามีตัวดีกลับไม่ยอมปล่อยให้นางอยู่นิ่ง ทว่า... ภายใต้ความเข้มงวดนั้นกลับมีความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ และภายใต้ความเกียจคร้านของนาง ก็มีความเฉลียวฉลาดที่พร้อมจะปกป้องสามี "ท่านพี่ วันนี้ข้าของดวิ่งได้หรือไม่เจ้าคะ" "ได้ แต่คืนนี้เจ้าต้องออกแรงอย่างอื่นแทนนะฮูหยิน"

จากองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่ง ตกเป็นนางบำเรอของแม่ทัพที่โหดเหี้ยมต่ำช้า หนิงซิน องค์หญิงองค์รองของแคว้นป๋าย ต้องทุกข์ระทม หลั่งน้ำตาดุจธาราในหน้าฝน ในแต่ละวันถูกกระทำย่ำยีเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน แม้สิ้นสติไปแล้ว บุรุษต่ำช้าที่ใต้หล้าครั่นคร้าม ก็ยังไม่ยอมรามือ ข่มเหงรังแกนางอย่างไม่ปรานีปราศรัย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสารเห็นใจสักนิด จากสูงส่งเสียดฟ้า กลายเป็นดอกหญ้าให้คนย่ำเล่น หนิงซินที่ตกเป็น 'เชลย' ในมือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด จะเอาตัวรอดอย่างไรไหว...

  แม่ทัพหยางเจี้ยน ชายผู้มีนามขจรไกลในสนามรบได้ก้าวขึ้นมาเป็นดั่งตำนานที่ยากจะหาใครเทียบเทียม ความกล้าหาญและชาญฉลาดของเขาเป็นที่กล่าวขานกันไปทั่วทั้งแผ่นดิน ทุกการศึกที่เขานำทัพเขาล้วนกลับมาด้วยชัยชนะ แต่ท่ามกลางเกียรติยศและชัยชนะที่ส่องประกายดั่งดาบคมกริบ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงอีกด้านหนึ่งของแม่ทัพผู้นี้ ฉากหน้าที่แสดงออกถึงความสง่างามและเป็นผู้นำที่ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง ถูกบดบังด้วยฉากหลังที่ดำมืด ความเย่อหยิ่งที่ก่อให้เกิดความหมกมุ่นในกามารมณ์และความหื่นกระหายที่ไม่อาจดับลง ชายผู้นี้เป็นดั่งอัคคีที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างรอบตัวเมื่ออยู่ในความมืด เขามิได้เพียงแค่กระหายในชัยชนะในสนามรบ หากแต่ยังแสวงหาความพึงพอใจในรสสัมผัสที่มิอาจเติมเต็ม หยางเจี้ยนในยามสงบ มิใช่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งการศึก แต่กลับเป็นชายหนุ่มผู้หลงใหลในตัณหาและความปรารถนาที่มิอาจระงับ  

หานอวี๋เฟิ่ง นางจะทำเช่นไร เมื่อต้องมารองรับความแค้นและความปรารถนาของ แม่ทัพเซียวไป๋ซาน ซึ่งเป็นอดีตคนรักของมารดาและยังกลายมาเป็นพี่ชายของนาง เมื่อมารดาของนางได้แต่งให้กับบิดาของเขา ...เรื่องราวที่แสนยุ่งเหยิงนี้จะจบลงเช่นไรกัน... "อยากรู้เสียจริงว่า หากมารดาของเจ้า รู้ว่าตัวเองมิได้เป็นเพียงมารดาเลี้ยงของข้าแต่ยังได้รับเกียรติให้เป็นท่านแม่ยายของข้าด้วย นางจะรู้สึกดีใจเพียงไรกัน"

จ้าวเหลียนเฟยที่กำลังขับรถกลับไปฉลองปีใหม่กับครอบครัว ใครจะรู้ว่าเธอจะไปไม่ถึงเพราะเธอถูกรถบรรทุกเฉี่ยวจนรถของเธอพลิกคว่ำคว่ำ กระทั่งวิญญาณเธอได้เข้ามาอยู่ในร่างของจ้าวเฟยเฟยสตรีร้ายกาจที่ต้องเลี้ยงดูลูกติดสามีฝาแฝดสองคน และร่างใหม่ก็เป็นที่รังเกียจของคนทั้งหมู่บ้าน เฮ้อ...แล้วให้มาอยู่ในร่างของคนที่ทั้งหมู่บ้านรังเกียจเนี่ยนะ พระเจ้าให้ตายไปเลยได้ไหมวะ แม่งเอ๊ย จ้าวเหลียนเฟยเอ่ยกับเด็กทั้งสองตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "เอ่อ...แม่หนูขอน้ำกินหน่อยสิได้ไหม" "ท่านแม่ปีศาจหิวหรือ..รอเดี๋ยวนะเจ้าคะ" เฉินหยุนผิงเอ่ยกับแม่เลี้ยงก่อนจะเดินเตาะแตะๆไปเอาชามใส่น้ำ ส่วนเฉินโม่หวายจับแขนน้องสาวเอาไว้ไม่ให้ไป จ้าวเหลียนเฟยจึงกำลังจะลุกไปหยิบเอง อยู่ๆก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกลางลานบ้าน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นผู้ชายหน้าตาอัปลักษณ์หนวดเครารุงรัง เขาคือเฉินมู่หยางบิดาของเด็กทั้งสองและสามีของร่างนี้ จ้าวเหลียนเฟยกลอกตามมองบนทันที หึ ใครอยากอยู่กับเข้ากันไม่ดูสภาพตัวเอง บ้านก็สกปรกเหลือเกิน "มีสิทธิ์อะไรมาใช้ลูกข้านังสตรีแพศยา หิวก็คลานไปหากินเอง"

หญิงสาวเกิดใหม่ในนิยายพร้อมระบบหมอเทวดา เธอเป็นหญิงหม้ายที่ถูกครอบครัวสามีขับไล่หลังจากแต่งงานได้เพียงสามเดือน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือลูกเลี้ยงวัยแปดขวบที่ร่างเดิมชอบทุบตีคือนางร้ายในนิยายเรื่องนี้!

"เมื่อกฎแห่งกรรมถูกทำลาย ความตายจึงไม่ใช่จุดสิ้นสุด... แต่เป็นคุกขังชั่วนิรันดร์" ในยุคสมัยที่ ‘มหาโพธิ์ทอง’ ยังคงแผ่กิ่งก้านสีทองปกคลุมไปทั่วทั้งไตรภูมิ ทุกสรรพชีวิตดำรงอยู่ภายใต้แสงแห่งบุญบารมีอันศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อ ‘มหาธรรมจักร’ กฎเกณฑ์ที่ค้ำจุนโลกถูกทุบทำลายจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ความวิปริตจึงบังเกิดเหนือแผ่นดินสยาม เหล่ากึ่งเทพหน่อเนื้อพุทธางกูรต่างแย่งชิงเศษเสี้ยวของมหาธรรมจักรจนบ้าคลั่ง สงครามทำลายร้างเปลี่ยนอารยธรรมที่รุ่งเรืองให้กลายเป็นนรกบนดิน คนตายไม่ไปผุดไปเกิด แต่กลับลุกขึ้นมาเดินดินในร่างเน่าเปื่อย แสงทองที่เคยให้ชีวิตกลับกลายเป็นกรงขังที่สาปแช่งวิญญาณ ท่ามกลางกลีบดอกไม้ทองคำที่เหี่ยวเฉา ‘สิงขร’ อดีตนักรบผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘ผู้ไร้บุญ’ ได้ตื่นขึ้นจากความตายตามเสียงเพรียกของพฤกษา เขาต้องออกเดินทางผ่านแคว้นโบราณที่เต็มไปด้วยอสุรกายและอาคมคุณไสย เพื่อรวบรวมเศษขุมพลังจากเหล่าเจ้าเมืองที่คลุ้มคลั่ง ทางเลือกของเขามีเพียงสอง... หนึ่งคือสยบยอมต่อโชคชะตาที่เน่าเฟะ หรือสอง คือการก้าวขึ้นเป็น ‘ธรรมราชา’ คนใหม่ ผู้กำหนดกฎเกณฑ์แห่งโลกขึ้นมาด้วยคมดาบและรอยสักยันต์อาคม!