แม่ทัพ Novels & Stories

แม่ทัพเฉินเอ่ยทักนางเมื่อเห็นดวงตาหงส์คู่นั้นมองสบตาของเขาอย่างตื่นตระหนก “ ท่านอาจะบ้าแล้วหรือไง ข้าไม่ใช่เมียของท่านนะ อ๊าย อ๊าย อ๊ะ อ๊ะ ” แม่ทัพเฉินยกยิ้มให้นาง “ แล้วที่เราขย่มกันอยู่นี่มันเรียกอะไรเล่า ไหนลองบอกมาสิ ”

าการทัพได้เพียงคนเดียวเท่านั้น และจางเย่วฉินคือแม่ทัพคนแรกที่ได้รับตำแหน่งนี้ไปตั้งแต่สถาปนาราชวงศ์ ในยุคของถังเกาจงฮ่องเต้ สำหรับลูกหลานสกุลหลัวจะได้รับตำแหน่งแม่ทัพแดนใต้สืบทอดต่อไปทุกรุ่นตราบเท่าที่ยังมีบุตรชายของสกุลหลัวที่มีความสามารถสืบทอดนำทัพออกทำศึกสงคร ามได้ดั่งเช่นหลัวเหยียนอี้

และตามด้วยเสียงร้องโอดโอยของเขา แม่ทัพใหญ่ของแผ่นดิน ถูกตีเข่าเข้าเต็มแรงเข้ากลางเป้าขณะที่หญิงสาววิ่งหนีไปอย่างลนลาน

ลำคอตีบตันในใจขมขื่นปวดร้าววนเวียน ดวงตาหมองคล่ำบวมเป่งผ่านการร่ำไห้มานักต่อนัก “เมื่อเจ้าฟื้นแล้วรีบไปหาท่านแม่ทัพบัดเดี๋ยวนี้” ทหารนายหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะจับกายของนางกระชากให้เดินตามเขาไปที่ห้องของท่านแม่ทัพ ร่างบางอิดโรยผอมแห้งซูบเซียวประหนึ่งต้นหญ้าขาดน้ำพร้อมจ ะล้มลงทุกเมื่อ ขาแทบก้าวไม่ออกถูกลากตัวจนมาถึงหน้าห้องของแม่ทัพ

เสียงขันทีขานขึ้นผู้คนต่างพากันตกตะลึงแม่ทัพกัวอดีตบิดาของฮ่องเต้พลางชำเลืองมองไปยังแม่ทัพกัวที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาในท้องพระโรงอย่างองอาจ พึบ!! เสียงแม่ทัพกัวสะบัดชายเสื้อดังเฉกคนมีพลังกำลังเต็มเปี่ยม

“โอ้ ปละ เปล่า น้องหญิงจะคิดถึงใครได้ วันๆ ต้องทนเสียงบ่นของแม่ทัพหยาง แค่นั้นก็ทั้งเบื่อและพลอยให้เกิดอาการซึมเศร้า” “นี่ขนาดเสี่ยวกุ้ยเอ่ยเช่นนี้ แต่เหตุใดพี่ถึงสัมผัสได้ว่า เจ้าโหยหาผู้ชายดาบใหญ่ที่มีฉายาว่าแม่ทัพเตียงหักอยู่เล่า”

แม่ทัพผู้ภักดีระดับสี่! แม่ทัพผู้ภักดี ดูเหมือนว่าจะจะสามารถควบคุมกองทัพใหญ่ได้ถึงเก้าพันนายสินะ?

แม่ทัพตอบอย่างนอบน้อมก่อนที่จะไปทำตามทำสั่ง ต้องรู้ว่าตำแหน่งราชบุตรเขยนี้เป็นแค่ชื่อเท่านั้น ดังนั้นเขาไม่ได้มีอำนาจอะไรมาสั่งการแม่ทัพเหล่านี้ แต่ว่าเขามีตราบัญชาการซึ่งแปลว่า เขามีอำนาจทางการทหาร ดังนั้นแม่ทัพจึงไม่กล้าขัดคำสั่ง

คำโกหกนั้นฟังดูสมเหตุสมผลไม่เลว ฮวนเกอพยักหน้าเชื่อหมดทุกคำ "ท่านแม่ทัพมีนามว่าจงซีจ้าน ท่านคงพอจะเคยได้ยินชื่อมาบ้างแต่ไม่เคยเห็นหน้าสินะ เพราะท่านเป็นแม่ทัพที่เลื่องชื่อที่สุดในแคว้นนี้ ส่วนอายุก็ย่างเข้าสี่สิบหนาวแล้ว" จงซีจ้าน... แม้แต่ชื่อก็ยังคล้ายกันขนาดนี้เชียว "เช่น นั้นข้าควรเรียกเขาว่าท่านแม่ทัพจงด้วยหรือไม่"

ขบวนทหารเกราะหนักสีเงินปักธงรูปพยัคฆ์ขาวอันเป็นสัญลักษณ์ของ กองทัพแม่ทัพทิศประจิม เคลื่อนขบวนเข้ามาจอดสนิท ผู้ที่ก้าวลงจากรถม้าคนแรกคือแม่ทัพใหญ่ฉินไห่ บิดาของฉินอวี่ บุรุษร่างยักษ์หนวดเคราครึ้มผู้มีเสียงดังปานฟ้าผ่า และข้างกายคือฮูหยินฉิน มารดาผู้มีวิชากระบี่ดุ ดันไม่แพ้สามี ทั้งคู่เดินทางไกลมาเยี่ยมบุตรชายคนรองที่หนีมาฝึกทหารอยู่ที่นี่