โอกาสครั้งที่สอง

กาลก่อนไม่เคยสัมผัสกับรัก ครั้งเมื่อได้สัมผัสกลับดำดิ่งหลงใหลลึกซึ้ง ไร้ขอบเขต ถลำลงสู่ห้วงรักอย่างมิอาจหักห้ามใจ ********** ไม่ว่าสิ่งใดก็ตามที่ทำให้นางได้เกิดใหม่ในมิตินี้ ให้นางได้มีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้งในฐานะ หลิวซือนัว บุตรสาวคนเล็กของสกุลหลิวที่ทำการค้าเกี่ยวกับอาภรณ์ ซ้ำยังร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆของเมือง ด้วยฐานะใหม่อันแสนมั่งคั่งนี้ นางจึงตัดสินใจอย่างแนวแน่ว่า จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกต่างมิติที่แสนรุ่งโรจน์นี้อย่างกระตือรือร้น อย่างน้อยๆก็ไม่ให้ชีวิตใหม่ในมิตินี้ต้องมีจุดจบอย่างน่าอเนจอนาถเช่นกาลก่อนอีก

ข้ามเวลามาเป็นลูกเมียบ่าว เธอจะทำอย่างไรให้ชีวิตดีขึ้น เมื่อไม่มีอำนาจก็ต้อง ผันตัวเองเป็น เจ๊ดัน เอาวะ ในเมื่อเซี่ยงเส้าหลงปั้นจิ๋นซีได้ ข้าก็จะปั้น บูเชคเทียน ด้วยสองมือนี้ให้ดู นิยายเรื่องนี้เป็นจินตการของผู้เขียน อาจมียุคสมัยที่ใช้เทียบเคียงแต่บุคคลและเหตุการณ์ล้วนมาจากจิตนาการและผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ห้ามิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำหรือดัดแปลงใดๆ หากฝ่าฝืนจะดำเนินการตามกฏหมาย เบื้องต้นคาดว่าจะมีประมาณ 50 ตอนและเปิดให้อ่านฟรีถึงตอนที่ 8 หากมากว่า 50 ตอนจะเปิดให้อ่านฟรี 10 ตอนเป็นอย่างต่ำ จากนั้นจะติดเหรียญในราคา ไม่เกิน 3 บาท โดยพิจารณาจากจำนวนคำเป็นหลัก

เขารังเกียจนางยิ่งกว่าสิ่งใด แต่งเข้าจวนเพราะคำสั่งมารดา ไม่ใช่เพราะรัก ทุกคำพูดคือคมมีด ทุกสายตาคือยาพิษ แม้ให้กำเนิดบุตร เขายังมองด้วยความชัง วันหนึ่งเมื่อเขาเริ่มรู้สึก—นางกลับไม่เหลือหัวใจให้อีกต่อไป เหลือเพียงเถ้าธุลีของรักเก่า

เซียวอี้เหิงพยายามใช้ลมปราณเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ที่กำลังจะปะทุของตน เสียงสวบสาบก็ดังขึ้นทางด้านหลัง คราวนี้เขาเข้าใจได้ในทันทีว่าตนเองถูกวางยาแน่แล้ว น่าตายนักใจกล้าเหลือเกินเขาคงใจดีเกินไปสินะ ในสมองก็คิดอย่างหนึ่งแต่ร่างกายกลับไม่ฟัง เซียวอี้เหิงคว้าตัวอวี้ซูเหยาเข้าหาตนแล้วกระชากเสื้อผ้าของนางออกจนหมด จากนั้นไม่นานเสียงครวญครางก็ดังแว่วออกมาจากบ่อน้ำพุร้อน จนกระทั่งรุ่งสางฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดจึงหมดลง เซียวอี้เหิงลุกออกจากตัวของอวี้ซูเหยาอย่างรังเกียจ สายตาลึกล้ำดำมืดที่เหมือนคมมีดมองร่างเล็กที่หมดสติไปนานแล้ว เหมือนกับกำลังมองคนตาย เสี่ยวหลันจื่อหญิงสาวที่ทะลุมิติมา ทำหน้าที่ตัวละครลับเพื่อดำเนินเรื่องในนิยายให้สนุกมากกว่าเดิมโดยไม่ต้องคำนึงว่าเนื้อเรื่องเดิมจะจบอย่างไร แต่กลับถูกท่านอ๋องที่ฆ่าตัวเองตอนต้นเรื่องตามติดเป็นเงา

"เมื่อนักเขียนทะลุมิติมาเข้าร่าง 'นางร้าย' ที่ตัวเองแต่ง... บทเน่าๆ พวกนี้ฉันขอรื้อเขียนใหม่เอง!" เมื่อ 'หลินซี' นักเขียนนิยายชื่อดังทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ 'เจียงลี่อิง' นางร้ายเบอร์หนึ่งจากปลายนิ้วของเธอเอง ลืมตาตื่นมาเธอก็ต้องเผชิญกับ 'นรก' ในชีวิตจริง สามีอย่าง 'ฟู่อวี่เฉิน' รังเกียจเธอเข้าไส้ ลูกสาวตัวน้อยอย่าง 'จื่อหาน' หวาดกลัวเธอจนตัวสั่น แถมยังมีนางเอกจอมปลอมอย่าง 'ไป๋ลู่หลิน' คอยวางแผนกำจัดเธอไปให้พ้นทาง! ในโลกที่ทุกคนตราหน้าว่าเธอคือ 'ขยะ' หลินซีต้องงัดทุกทักษะการวางพล็อตมาใช้เพื่อเอาตัวรอด เธอต้องเปลี่ยนตัวเองจากคุณแม่ใจยักษ์เป็นที่รักของลูกสาว และกระชากหน้ากากนางเอกใสซื่อให้หลุดออก แต่ยิ่งเธอพยายามจะถอยห่างเพื่อขอใบหย่า... สามีตัวดีที่เคยเย็นชากลับเริ่มทำตัวแปลกๆ "คุณฟู่คะ ไหนบอกว่าเกลียดฉันไง?" "นั่นมันพล็อตเก่า... ตอนนี้ฉันกำลังอยากเขียนบทใหม่ที่มีแค่เธอกับลูก" นามปากกานักเขียน : ยี่สิบห้าเมษา ฯ.

ชีวิตของอนุภรรยาจวนอ๋องที่ไม่เคยพบกับความสุขสงบทั้งกายและใจของมู่เหยียนส่งผลให้นางเข็ดขยาดกับการมีชีวิตคู่หลังจากได้ย้อนเวลามาเกิดใหม่ช่วงก่อนแต่งงาน  ทว่าตระกูลของนางกลับมีส่วนพัวพันกับการก่อกบฏโดยไม่รู้ตัว บิดาถูกหลอกใช้และหักหลังจนพังย่อยยับ เคยถูกสั่งประหารล้างตระกูล ชั่วเวลานั้นนางก็ถูกกดดันให้กินยาพิษฆ่าตัวตายล้างอายหลังจากชื่อเสียงเสื่อมเสียจนถึงขีดสุด บุรุษร้ายกาจที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีเป็นคนสั่งการทุกอย่างหลังมีอำนาจ ใครจะรู้ว่าหลังจากมู่เหยียนตายไปชีวิตของเขาก็เหมือนตายทั้งเป็น ความดีและความรักที่นางมีให้เขาอย่างจริงใจจบลงไปพร้อมชีวิตน้อย ๆ ของนาง คำอธิษฐานก่อนจบชีวิตตัวเองส่งผลให้เขาย้อนเวลากลับมาแก้ไขความผิดพลาดที่เคยทำกับนางเอาไว้เช่นเดียวกัน ทว่า.... ความทรงจำของเขากลับเลือนรางและถูกลบออกไปแทบทั้งหมด ไม่เพียงเท่านั้นยังย้อนเวลามาก่อนนางในช่วงที่ครอบครัวกำลังแตกสลาย สวรรค์ช่างใจร้ายยิ่งนัก

เมื่อวาระสุดท้ายมาถึง นางร้ายผู้แสนโง่งมจึงรู้สึกสำนึก สำนึกเสียใจเมื่อสาย สิ้นไร้หนทางหวนคืนอดีต

เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวเป็นคนดีร่ำรวยมีแต่คนรักใคร่แต่เขาไม่มีลูกมีเมีย ในคืนวันฝนพรำเขากลับจากซื้อวัตถุดิบก๋วยเตี๋ยวและ โดนรถชนแสงสุดท้ายที่เขาเห็นและจำได้คือแสงสีขาวโพลน เขาตื่นลืมตาทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลเข้ามาให้เขาได้เห็น เจ้าของร่างที่เลวทรามต่ำช้า ติดการพนันตบตีลูกเมียไม่ทำงานทำการ เขาถึงกับปวดหัวกับภาพที่เห็น แต่ภาพความทรงจำมันทำให้เขารู้ว่าเขาเกิดมาในยุคที่อาหารมีค่าดั่งทองคำ ภารกิจที่เขาได้รับมอบหมาย เขาจะต้องกลับไปจัดการกับครอบครัวที่ยากจนนี้ให้มั่งคั่งและดูแลลูกเมียรวมถึงพ่อที่แก่ชราของเจ้าของร่าง พร้อมกับภารกิจใหญ่อันดับอึ้งคือต้องหาอาหารเสบียงสะสมให้ผ่านพ้นฤดูหนาวที่กำลังจะมาอย่างโหดร้าย

เสียงสัญญาณเตือนจากข้อความในมือถือดังขึ้นติดต่อกันอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งข้อความเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเนื้อหาทำนองเดียวกัน “ระวัง! อันตรายจากซอมบี้” “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมฉันจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย แล้วคุณย่าล่ะ” หญิงสาวผู้อยู่ในโบกี้รถไฟที่หยุดวิ่งจากสถานการณ์ภายนอกกำลังนั่งแอบอย่างหวาดกลัว เธอกำโทรศัพท์มือถือในมือของตนเอาไว้แน่นโดยที่เจ้าตัวพยายามกดตัวเลขที่จำได้ขึ้นใจ ทว่าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังไม่มีคนรับสาย เช่นเดียวกับเจ้าของมือถือปุ่มกดรุ่นเก่าที่ตอนนี้หล่อนกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ในหลุมหลบภัยโดยที่มือของเจ้าตัวก็พยายามควานหาโทรศัพท์ที่เปรียบเสมือนอวัยวะส่วนหนึ่งไปแล้วด้วยใจอันร้อนรุ่ม “เซียงเซียงของย่าจะเป็นยังไงบ้าง ขอให้หลานปลอดภัยทีเถอะ” ต่างคนต่างห่วงนี่คือเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างย่ากับหลานสาวที่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับวันสิ้นโลก

อดีตที่ยากจน!! แม่เลี้ยงสามีที่เอาเปรียบบ้านใหญ่ บ้านรองของพวกเธอต้องชดใช้!! อีกเพียงวันเดียวเหอเสี่ยวหงก็จะได้กลับไปในที่ที่ได้จากมาแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เหล่าลูกสาวจะเป็นยังไงกันบ้าง ถ้าถามว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าจะได้กลับไป ก็ต้องบอกว่าก่อนที่จะมาเกิดใหม่ เหอเสี่ยวหงได้เจอกับคน ๆ หนึ่ง ที่บอกเธอไว้ว่าจะได้เกิดใหม่ แต่เมื่อถึงเวลาหรือก็คือเมื่อไหร่ที่เหอเสี่ยวหงครบสามสิบปี เธอจะได้กลับไปยังที่ที่ได้จากมา เพื่อชดใช้ให้กับสามีและลูกสาวที่เธอทิ้งมา เหอเสี่ยวหงเปิดตู้เซฟที่คุณย่าเก็บของสำคัญไว้ให้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสร้อยคอ เพชร ทองคำ โฉนดที่ดินต่าง ๆ บ้าน เหอเสี่ยวหงเก็บใส่มิติบางส่วน และเหลือทองคำไว้ให้ผู้เป็นพ่อร้อยกว่าแท่ง พร้อมกับเงินอีกล้านหยวน ส่วนโฉนดที่ดินเหอเสี่ยวหงให้หยาดฟ้าดูแล จริง ๆ ของพวกนี้เหอเสี่ยวหงจะไม่ให้ใครก็ได้ เพราะคุณย่าเคยบอกเอาไว้ว่าของทุกอย่างเป็นของเหอเสี่ยวหง จะให้หรือไม่ให้ใครก็ได้ โดยเฉพาะกับคนเป็นพ่อของเธอ