Cerita Pendek & Novel นอกใจ

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปีกับฉินเฟิงคืนนั้น เขานอนทับหรงจิ้งเพื่อนสนิทของฉันลงบนเตียงแต่งงานของเรา เสียงอ่อนวัยของลูกชายดังเล็ดลอดกล้องเข้ามา “น้าเสี่ยวจิ้ง ผมจะเฝ้าหน้าประตูให้ดี ไม่ให้แม่เข้ามาเด็ดขาด!” หรงจิ้งจูบเป็นรางวัลให้ฉินเฟิงทีหนึ่ง “ลูกชายคุณไม่เลวเลยนี่ ไม่คิดอยากมีลูกกับชิงชิงอีกคนเหรอ?” ชิงเฟิงเอาหมอนปิดหน้าเธอไว้ เขาพูด “แค่ผมเห็นแผลเป็นบนหน้าท้องเธอก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว”

วันที่ไปจดทะเบียนสมรส ฉันวางใบทะเบียนสมรสไว้ข้างมื้อค่ำใต้แสงเทียน เตรียมจะถ่ายรูปโพสต์ลงฟีด ลู่เจวี๋ยพลันเอ่ยปากขึ้นมาว่า “ใบทะเบียนเป็นของปลอม” ฉันตะลึงไป มีเสียงผู้หญิงอุทานด้วยความตกใจดังแว่วมาจากโทรศัพท์ของเขา “นี่! ทำไมนายถึงบอกหล่อนเร็วขนาดนี้ล่ะ! หมดสนุกเลย!” ลู่เจวี๋ยขมวดคิ้วอย่างเซ็งๆ “หล่อนเซ่อจนป่านนี้ยังดูไม่ออกเลย ยังต้องทนเล่นละครต่ออีกเหรอ?” “เกมเดิมพันนี้ยอมให้เธอชนะเลยแล้วกัน โอเคไหมคุณหนูใหญ่อี้” แต่ทว่า ฟีดนั้นถูกโพสต์ออกไปเรียบร้อยแล้ว ทุกๆ คนต่างเข้ามาแสดงความยินดีที่รักมาราธอนเจ็ดปีของฉันกับลู่เจวี๋ยได้สมหวังในที่สุด ผู้หญิงในสายทิ้งคอมเมนต์แซะอย่างน่าหมั่นไส้ เหมือนตอนที่เคยบูลลี่ฉันในอดีตไม่มีผิด “อุ๊ยตาย~ จดทะเบียนแล้วนี่ เมื่อไหร่จะจัดงานแต่งงานเชิญทุกคนดื่มเหล้ามงคลล่ะ? คิกๆ” ฉันคิดดูแล้วคอมเมนต์ตอบไปว่า “สัปดาห์หน้า”

สามีของฉันเป็นคนไร้อารมณ์ทางเพศ ทุกครั้งที่มีอะไรกันเขาจะควบคุมเวลาอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งวันนี้ ขณะที่เรากำลังดำเนินไปได้ครึ่งทาง เสียงแจ้งเตือนจากรายชื่อคนโปรดในโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เสียงร้องไห้ของเลขาตัวน้อยดังลอดออกมา “เจ้านายคะ ท่อน้ำที่บ้านฉันแตก ฉันกลัวจังเลยค่ะ...” ต้วนเยี่ยนแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาคว้าเสื้อผ้ามาสวมแล้วลุกขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล ฉันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าตัวเขาไว้ด้วยความอับอาย “ดึกมากแล้วนะคะ พวกเรายัง...” "หลูถังตัวคนเดียวไม่มีใครให้พึ่งพา ผมเป็นเจ้านายเธอ จะปล่อยไปโดยไม่สนใจไม่ได้" เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เพียงดึงมือออกอย่างนิ่งเฉย แล้วยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย "วันนี้ภารกิจจบลงแล้ว" "ส่วนเวลาที่เหลือ ไว้รอบหน้าผมจะชดเชยให้" ลมหายใจของฉันชะงักไปชั่วขณะ ที่แท้สำหรับเขา การอยู่กับฉันก็เป็นแค่ภารกิจอย่างหนึ่งเท่านั้น หลังจากเขาออกไปได้ไม่นาน ฉันก็ได้รับข้อความจากหลูถัง เธอกำลังซบไหล่สามีของฉันอยู่ “พี่สาวคะ ฉันขอโทษจริงๆค่ะ ฉันแค่กลัวมากเกินไป คราวหน้าฉันจะให้เจ้านายชดเชยให้พี่แน่นอนค่ะ” “วันนี้คงต้องรบกวนพี่ใช้เครื่องสั่นแก้ขัดไปก่อนนะคะ” ฉันอ่านจนจบโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างสงบ พร้อมกับซักผ้าปูที่นอนจนสะอาด จากนั้นก็เปลี่ยนชุดนอนชุดใหม่ และตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่า ฉันจะไม่เอาผู้ชายคนนี้อีกต่อไป

วันจดทะเบียนสมรส กู้หลานซินบอกว่า ถ้าสามีภรรยาแยกห้องนอนกันเกินหนึ่งสัปดาห์ ก็ถือว่าหย่ากันโดยปริยาย เพราะคำพูดนั้น ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน แค่เธอหยิบหมอนไปนอนห้องพักแขกข้าง ๆ ฉันก็จะรีบลดทิฐิ ก้มหน้าขอโทษและยอมรับผิดทันที เธอใช้คำพูดนี้ควบคุมฉันมาตลอดสามปีเต็ม วันเกิดอายุยี่สิบแปดของฉัน เธอผิดนัดกับฉันอีกครั้งเพราะเด็กฝึกงาน พอกลับถึงบ้าน ฉันไม่ได้ยื่นมือไปรับกระดุมข้อมือฝังเพชรที่เธอยื่นมาตรงหน้า เธอขมวดคิ้วจ้องมองฉันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หรือในสายตาคุณ วันเกิดที่มีทุกปี สำคัญกว่าชีวิตของคนคนหนึ่งงั้นเหรอ?" "หลังจากพาเสี่ยวเฉินไปโรงพยาบาล ฉันก็รีบกลับมาให้เร็วที่สุดแล้ว แต่คุณก็ยังไม่ยอมเลิกอีก!" “เมิ่งฉี ความหึงหวงของคุณทำให้ฉันรู้สึกกลัว!” พูดจบ เธอก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องพักแขก แต่ครั้งนี้ ฉันไม่ได้รีบตามเธอไปอีกแล้ว

ปีที่หกที่คบกับฟูไห่นาน ฉันพูดขึ้นว่า "ฟูไห่นาน ฉันจะแต่งงานแล้วนะ" เขาสะดุ้งโหยง ดึงสติกลับมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย "จืออี้ คุณก็รู้ว่าบริษัทอยู่ในช่วงสำคัญของการระดมทุน ตอนนี้ผมยังไม่มีกะจิตกะใจจะ..." "ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฟูไห่นานเข้าใจผิดไปไกลเลย ฉันกำลังจะแต่งงานจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่กับเขา

ฉันเป็นหญิงชนบทคนหนึ่ง แต่กลับป่วยเป็นโรคเสพติดเซ็กส์ที่แสนจะทุกข์ทรมาน โรคร้ายที่กำเริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อไม่มีหนทางอื่น จึงต้องติดตามสามีไปพบนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งเดินทางมาหมู่บ้านเพื่อทำการรักษา แต่วิธีการรักษาของเขากลับทำให้ฉันแทบอยากจะกลั้นใจตาย....

ในเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง แฟนของฉันที่นัดไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน จู่ๆ ก็ขาดการติดต่อไป จนถึงตอนเย็น ฉันก็บังเอิญเลื่อนเจอไอจีที่เขาลืมบล็อกฉันไม่ให้ฉันเห็น "จากยี่สิบถึงยี่สิบแปด วัยหนุ่มสาวของเรา ก็สิ้นสุดการรอคอยสักที" รูปประกอบคือสมุดเล่มสีแดงสองเล่ม ในรูปถ่ายงานแต่งงาน มีหญิงสาวแปลกหน้าแนบชิดอยู่บนไหล่เขา ยิ้มได้อ่อนหวานและสดใสยิ่งนัก ฉันกดเข้าไปในช่องคอมเมนต์ด้วยความโกรธ กำลังจะซักถาม แต่กลับเห็นคอมเมนต์ของเพื่อนสนิท “ให้เรามาแสดงความยินดีกับคนรักเก่าคู่นี้ ที่ในที่สุดก็ฝ่าฟันทุกอุปสรรคจนได้ครองคู่กันแล้ว～” หัวใจฉันกระตุกแน่น รีบกดโทรหาเพื่อนสนิทด้วยมือที่สั่นไหว หลังจากความเงียบไปนาน ในที่สุดเธอก็สารภาพออกมา： "ใช่ พวกเขาคบกันมาแปดปีแล้ว เพื่อนๆ ต่างก็รู้กันหมด" “เราไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอหรอกนะ แค่กลัวว่าเธอจะคิดเล็กคิดน้อย แล้วถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะดูไม่ดี ” “เดิมทีโม่โม่กับอาซวี่ก็เหมาะสมกันกว่าอยู่แล้ว กว่าจะเดินมาถึงวันนี้ได้ไม่ง่ายเลย ผู้หญิงจะทำร้ายผู้หญิงด้วยกันทำไม เธอใจดีสักหน่อยเถอะ” น้ำตาร่วงหล่นลงมา เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง แต่กลับเผาไหม้หัวใจฉันจนเป็นโพรงร้อนรุ่ม ที่แท้ ตลอดสิบสองปีที่ฉันอยู่กับซ่งฉีซวี่ ในแปดปีนั้นเขากลับรักผู้หญิงอีกคนอยู่ ทุกคนต่างก็รู้กันหมด แต่กลับร่วมมือกันมาปิดบังฉันไว้

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน

ในคืนก่อนวันวิวาห์ แฟนหนุ่มของฉันแอบส่งข้อความหารักแรกของเขา [คนเดียวที่ฉันเฝ้าฝันอยากแต่งงานด้วยมาตลอด มีแค่เธอเท่านั้น] ยิ่งงานมงคลใกล้เข้ามาทุกที ฉันทำเพียงเฝ้ามองเขาหัวหมุนกับการเตรียมงานอย่างตั้งอกตั้งใจ ทว่าทุกรายละเอียด กลับถูกจัดวางตามความชอบของหญิงสาวผู้เป็นดั่งดอกไม้แรกแย้มของเขาทั้งหมด ฉันปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไป โดยไม่คิดจะทักท้วงหรือเหนี่ยวรั้ง เพราะทั้งงานแต่งงานในฝัน และผู้ชายคนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเรา หากผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับหญิงที่รัก เขาจะต้องต่อเรือแจวด้วยมือตัวเอง เพื่อใช้เป็นเรือแต่งงาน ในวันครบรอบเจ็ดปีที่เราคบกัน แฟนหนุ่มของฉัน จี้หยวน จัดพิธีปล่อยเรือแต่งงานลำใหม่ลงน้ำ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของผู้คนที่ร่วมเป็นสักขีพยาน หัวใจของฉันก็เต้นระรัวไม่หยุด ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นเรือ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนของเขาคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ "นายจะยกเรือลำนี้ให้สวี่อีอีจริง ๆ เหรอ? ไม่กลัวพี่ฉินเยียนมาอาละวาดใส่นายหรือไง!" "นั่นสิ พี่ฉินเยียนอารมณ์ร้อนจะตาย ระวังจะเล่นเลยเถิดล่ะ" วินาทีต่อมา เสียงของเขาก็ดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แฝงด้วยความมั่นใจ "ไม่มีหรอก ฉินเยียนง้อง่ายจะตาย เธอรักฉันจนหัวปักหัวปำ" "อีกอย่าง ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเธอ ถ้าผู้หญิงอายุยี่สิบแปดแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ก็ถือว่าเป็นสาวแก่แล้ว เธอไม่กล้าโวยวายหรอก" "แล้วอีกอย่าง ทะเบียนสมรสให้อาเยียน ส่วนเรือแต่งงานให้อีอี ก็ยุติธรรมดี ถือว่า... ได้ชดเชยความเสียใจที่ค้างคาในใจของฉัน" การจดทะเบียนสมรสกับฉัน สำหรับเขาแล้ว... มันเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างนั้นเลยเหรอ? ง้อง่าย สาวแก่ คำพูดเหล่านั้นทิ่มแทงหูของฉันจนเจ็บไปหมด ลำคอเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ แต่ฉันไม่ร้องไห้ ฉันเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งข้อความออกไป "แม่คะ ฉันจะฟังแม่ ฉันอายุยี่สิบแปดแล้ว ฉันจะไม่รออีกต่อไป"

หนึ่งเดือนก่อนแต่งงานกับแฟนหนุ่ม เขากลับต้องการมีลูกกับรักแรกของเขา ฉันไม่เห็นด้วย เขาก็เอาเรื่องนี้มาพร่ำบ่นให้ฟังทุกวัน จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันก็ได้รับใบตรวจครรภ์ ถึงได้รู้ว่ารักแรกของเขาตั้งครรภ์ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ที่แท้เขาก็ไม่เคยคิดที่จะขอความเห็นชอบจากฉันตั้งแต่แรกแล้ว และในตอนนั้นเอง ความสัมพันธ์ที่ยาวนานหลายปีก็เหมือนหมอกควันที่จางหายไป ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงยกเลิกงานแต่งงาน ทำลายความทรงจำทั้งหมดระหว่างเรา ตัดสินใจเข้าร่วมห้องปฏิบัติการวิจัยที่ตัดขาดจากโลกภายนอกในวันแต่งงาน นับจากนี้ไป ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!

“ฮองเฮายังอยากได้ลูกอีกสักคน” เซียวเฉิงสี่กล่าวเช่นนี้ขณะปลดเปลื้องชุดนอนของนาง “ในเมื่อเจ้าตั้งครรภ์ง่าย ก็จงท้องอีกสักคนเถิด” สิบเดือนให้หลัง เหวินลิ่งอี๋ก็ให้กำเนิดบุตรสาว ทันทีที่หมอตำแยตัดสายสะดือเสร็จก็รีบอุ้มเด็กออกไปอย่างเร่งรีบ โดยไม่ยอมให้นางได้สัมผัสแม้แต่ห่อผ้าอ้อม นี่เป็นคนที่สองแล้ว ผู้คนในวังต่างซุบซิบนินทากันว่า หากมิใช่เพราะในอดีตฮองเฮาติดตามฝ่าบาทออกรบจนร่างกายบอบช้ำ มิอาจให้กำเนิดทายาทได้อีก วังหลังแห่งนี้ย่อมไม่มีสตรีอื่นใดก้าวเข้ามาได้ คุณหนูสายตรงของราชครูอย่างเหวินลิ่งอี๋ ก็เป็นเพียงคนที่เข้ามาถูกที่ถูกเวลา และถูกใช้เป็นแค่ภาชนะสำหรับสืบสายเลือดของราชวงศ์เท่านั้น

เพื่อนสนิทส่งเอกสารข้อตกลงการหย่าที่ร่างไว้ให้ฉัน “เธอใช้เวลาตั้งห้าปีกว่าจะจีบอวี่โจวติด ทำไมจู่ๆ ถึงอยากหย่าขึ้นมาล่ะ” ฉันยกยิ้มมุมปาก “เพราะเขาไม่ยอมกินข้าวกับฉัน” ห้าชั่วโมงก่อน ฉันส่งที่อยู่ร้านอาหารให้อวี่โจว “ครบรอบแต่งงานสามปี ฉันจองโต๊ะที่นี่ไว้แล้วนะ” เขาตอบกลับแทบจะทันที “ยุ่ง ไม่มีเวลา” ตามจีบมาห้าปี แต่งงานมาสามปี สิ่งที่ฉันได้รับกลับมามีเพียงสามคำ และยังเป็นภาพที่ฉันเห็นใต้ตึกบริษัท ตอนเขาประคองหญิงสาวผมสั้นขึ้นรถอย่างทะนุถนอม ตลอดห้าปีที่ฉันตามจีบอวี่โจว คำตอบของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากการเมินเฉยในตอนแรก มาเป็นการแบ่งปันทั้งความสุขและความทุกข์ร่วมกับฉัน จนกระทั่งตอนนี้ คำว่า “ยุ่ง ไม่มีเวลา” กลับกลายเป็นคำตอบที่เขาใช้พูดกับฉันอยู่บ่อยๆ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงทำได้ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ที่แท้ก็แค่คนที่เขารักเปลี่ยนไปแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากร้านอาหาร “คุณสี่คะ ขอสอบถามว่าคืนนี้มากันกี่ท่านคะ” ฉันเก็บเอกสารข้อตกลงการหย่าลงในกระเป๋า “คนเดียวค่ะ” ฉันรู้ว่าอวี่โจวพาผู้หญิงคนนั้นไปร้านอาหารเดียวกันแล้ว ก็ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมนูขึ้นชื่อของร้านนั้น คุณจะชอบแบ่งปันให้ใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ฉันจะเก็บไว้กินคนเดียว

เมื่อหกปีก่อน ฉันรับกระสุนแทนดันเต โรมาโน หัวหน้าหนึ่งในตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดของนิวยอร์ก บาดแผลนั้นเกือบพรากโอกาสที่จะได้เป็นแม่ไปจากฉัน ข้างเตียงผู้ป่วย ดันเตสาบานว่าตราบใดที่ฉันรอดชีวิต เขาก็ไม่ต้องการมีลูกอีก แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น ฉันตั้งครรภ์ ฉันกำลังจะบอกเขาอยู่แล้วเชียว แต่กลับได้ยินเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเรียกเขาว่า “แด๊ดดี้” จากข้อความเสียงในโทรศัพท์ของเขา นั่นคือวิธีที่ฉันรู้ว่า ดันเตมีลูกแฝดกับเบียงกา อดีตเลขาของเขา ทุกคนในตระกูลโรมาโนรู้เรื่องพวกเขา ทุกคน ยกเว้นฉัน ดันเตยังคงบอกว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารัก ในขณะที่มอบแหวนให้เบียงกา และเตรียมให้ลูกชายของเธอรับสืบทอดตระกูล ฉันไม่เผชิญหน้ากับเขา ฉันไม่บอกเขาว่ากำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา ในวันครบรอบแต่งงาน ฉันจัดฉากระเบิดบนเรือยอชต์ และปล่อยให้ทั้งโลกเชื่อว่าเอเลนา โรมาโนกับลูกในท้องของเธอ เสียชีวิตกลางทะเลแล้ว

คนในหนานเฉิงต่างรู้กันดีว่า เวินซูเยว่กับฉีเหย่เป็นคู่ที่ขึ้นชื่อว่าเข้ากันไม่ได้ราวน้ำกับไฟ ในฐานะว่าที่คู่หมั้นของฉีเหย่ที่เป็นเพียงในนาม เวินซูเยว่ตั้งกฎ “ข้อห้ามสามข้อ” ให้เขาไว้ : ห้ามเขาแข่งรถ ห้ามกลับบ้านดึกและยิ่งห้ามไปหาเซี่ยอวิ๋นซู ผู้เป็นรักแรกในใจของเขา แต่เขากลับทำตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง ไม่ไปแข่งรถจนขับวนถนนภูเขารอบหนานเฉิงก็ออกไปดื่มในคลับทั้งคืนจนเมาไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังในวันเกิดของเธอ ตั้งใจพาเซี่ยอวิ๋นซูไปจูบกันใต้พลุไฟที่สว่างเต็มท้องฟ้า เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกละเอียด ทุกคนต่างรอดูละครฉากใหญ่ เพราะพวกเขาเดาว่าด้วยนิสัยของเวินซูเยว่ ผู้เป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง เมื่อเห็นภาพจูบที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วนั้น เธอต้องบุกไปอย่างเอาเรื่อง แล้วลากตัวผู้ชายเจ้าสำราญคนนั้นกลับบ้านแน่ หลังภาพนั้นถูกแชร์ว่อนบนโลกออนไลน์เพียงหนึ่งชั่วโมง เวินซูเยว่ก็ปรากฏตัวขึ้นจริง แต่เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว หรือบังคับพาเขากลับบ้าน เพียงเดินเข้าไปยืนต่อหน้าฉีเหย่อย่างสงบ แล้วเอื้อมมือออกไป เสียงเบาจนเหมือนจะสลายไปในอากาศ “ฉีเหย่ เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันเคยให้ผ้าคุ้มครองกับนาย ตอนนี้…คืนให้ฉันได้ไหม” ในห้องส่วนตัว เงียบกริบจนได้ยินแม้เข็มตกกระทบพื้น ฉีเหย่ถึงกับชะงักไป เผลอยกมือขึ้นแตะสร้อยคอที่ห้อยเครื่องรางสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเกิดอุบัติเหตุจากการแข่งรถ ต้องเข้าห้องไอซียูและกู้ชีพอยู่ทั้งวันทั้งคืน และตอนที่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่เขาเห็นก็คือเวินซูเยว่

ในวันที่สามของการอยู่ไฟหลังคลอด สามีบอกว่าจำเป็นต้องเดินทางไปทำงานด่วน ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ ทิ้งให้ฉันดูแลลูกน้อยเพียงลำพัง สามวันต่อมา ขณะที่ฉันเพิ่งถึงโรงพยาบาล เพื่อนสาวสมัยเด็กของเขาโพสต์ภาพครอบครัวอย่างเปิดเผยในโซเชียลมีเดีย พร้อมแคปชันว่า: “ถ่ายระหว่างเดินทาง สามคนพ่อแม่ลูก อยู่กันอย่างอบอุ่นและกลมเกลียว” ฉันมองดูสามีที่ยิ้มอย่างสดใสในรูปถ่ายครอบครัวด้วยความประหลาดใจ และแสดงความคิดเห็นไปว่า “?” สามีโทรมาต่อว่าทันที : “แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอน่าสงสารขนาดไหน ไม่มีเคยมีผู้ชายมาคอยดูแลเธอ ผมก็แค่ถ่ายรูปกับเธอเฉยๆ คุณจะใจแคบอะไรขนาดนั้น?” ตกเย็น เพื่อนสาวสมัยเด็กคนนั้นก็อวดชุดเครื่องประดับทองคำสามชิ้นมูลค่าหลายล้าน “หลังจากถ่ายภาพครอบครัวเสร็จ เขายืนกรานจะมอบเครื่องประดับทองคำสามชิ้นมูลค่าหลายล้านให้ฉัน~” ฉันรู้ว่าสามีของฉันซื้อของพวกนี้ให้เธอเพื่อปลอบใจให้หายโกรธ แต่ครั้งนี้ ฉันเตรียมที่จะไปจากเขาแล้ว

ฉันคือหญิงสาวผู้เป็นภรรยาที่ใครต่างก็ว่าน่าหลงใหล แต่สามีกลับไม่อาจเติมเต็มความสุขเรื่องบนเตียงให้ฉันได้ วันนั้น ระหว่างที่ฉันเบียดเสียดอยู่บนรถเมล์ ชายหนุ่มสูงใหญ่ แข็งแรง แววตาน่าหลงใหลคนนั้นแอบยกชายกระโปรงของฉันขึ้นเบา ๆ แล้วค่อย ๆ แนบกายชิดเข้ามาจากด้านหลัง...

เพียงเพราะฉันเปิดหน้าต่างรับลม ทำให้เพื่อนสมัยเด็กของสามีเป็นหวัด สามีโมโหมาก จึงสั่งให้คนจับฉันที่กำลังตั้งครรภ์ไปมัดไว้ในห้องเย็น “อย่าคิดว่าท้องลูกของผมแล้ว ก็จะกล้ารังแกอาเยวียนได้ “ต่อให้เธอจะเจ็บแค่เส้นผมเส้นเดียว ผมก็จะให้คุณชดใช้เป็นร้อยเท่า！” ฉันหนาวจนตัวสั่น ร้องไห้คุกเข่ายอมรับผิดกับเขา รับปากว่าต่อจากนี้ไปจะดูแลเพื่อนสมัยเด็กของเขาให้ดี และจะไม่ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บใดๆ อีก แต่เขากลับสั่งให้ปิดห้องน้ำแข็งอย่างเย็นชา บอกว่าจะสั่งสองฉันสักหน่อย แบบนี้ฉันถึงจะจำฝังใจ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เมื่อเพื่อนสมัยเด็กหายป่วย เขาจึงค่อยนึกถึงฉันที่อยู่ในห้องน้ำแข็งขึ้นมาได้ “อวี๋เหมียน สำนึกผิดจริงหรือยัง? แค่คุณสัญญาว่าจะไปคุกเข่าขอโทษอาเยวียน ผมก็จะยอมปล่อยคุณไป” แต่เขาไม่รู้เลยว่า ฉันในห้องน้ำแข็งนั้นได้แข็งทื่อไปแล้ว แม้แต่ลูกที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจ ก็ไร้ซึ่งลมหายใจไปนานแล้ว

ในวัยเข้าเลขหก ฉันเลือกทางเดินชีวิตใหม่ ในวันครบรอบวันแต่งงาน ฉันกำลังเก็บกวาดบ้านได้เจออัลบั้มภาพถ่ายอัลบั้มหนึ่งเข้า ที่แท้สามีฉันมักจะพาคู่ขาของเขาไปถ่ายรูปแต่งงานในวันนี้ทุกๆ ปี ตั้งแต่อายุสี่สิบถึงหกสิบปี จากผมดำจนกลายเป็นผมหงอก ตลอดยี่สิบปีไม่เคยขาดหาย ด้านหลังภาพถ่ายยังมีลายมือของสามีฉันที่เขียนไว้ว่า ‘แด่สุดที่รักของผม’ ในเมื่อคนที่เขารักไม่ใช่ฉันอีก ฉันก็ไม่จำเป็นต้องคนรับใช้ให้เขาต่อไป เลี้ยงลูกแล้วตามด้วยเลี้ยงหลาน อยู่แบบมึนงงมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว จะเปลี่ยนตัวเองตอนนี้ก็ยังไม่สาย

ภรรยาที่ใช้ชีวิตแต่งงานแบบไร้เซ็กซ์มาตลอดสามปี ตั้งครรภ์แล้ว เธอถ่ายสำเนาใบรายงานผลตรวจครรภ์กว่าพันฉบับ แล้วประกาศให้ทุกคนรู้ว่าตัวเองตั้งท้องลูกของคนอื่นได้สำเร็จ เธอกับแก๊งเพื่อนซี้พนันกันว่า ผมจะอาละวาดจนเรื่องวุ่นวายไปหมดหรือเปล่า “ตอนนั้นเพื่อจะได้แต่งงานกับเธอ เฮ่อเซียวถึงกับคุกเข่าต่อหน้าแม่เธอมาตลอดทางตั้งแต่หัวถนนถึงท้ายถนน ทุกคนเห็นกันหมด” “ถ้าเขารู้ว่าเธอท้อง ไม่รู้เลยว่าจะคลั่งขนาดไหน” เจียงหนิงเสวียนขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ “ฉันกับเขาไม่มีแม้แต่ทะเบียนสมรสสักใบ จะนับเป็นผัวเมียอะไรกัน? เขาเอาแต่ทำตัวเหมือนหมากระดิกหางขอความเมตตาจากแม่ฉัน ถ้าไม่มีเขา ฉันคงเป็นอิสระไปนานแล้ว!” เธอกังวลว่าผมจะไปแก้แค้นพ่อแท้ๆ ของเด็ก จึงให้บอดี้การ์ดของเธอหักขาผม แล้วขังผมไว้ในห้องใต้ดินเจ็ดวันเจ็ดคืน พอผมได้ออกมา เธอก็อยู่ต่างประเทศและจดทะเบียนสมรสกับคนอื่นไปแล้ว ครั้งนี้ผมไม่ยืนกรานอีกต่อไป บอกแม่ยายอย่างสงบว่า “แม่ครับ เดิมพันที่มีกำหนดห้าปีนี้ ผมเป็นฝ่ายแพ้แล้ว ผมจะรักษาสัญญาและหายไปตลอดกาล”