Contos e Romances de นอกใจ

ตลอดห้าปีหลังแต่งงาน ซ่งเจาหนิงเชื่อมาตลอดว่าสามีของเธอ ลู่ซูฮั่น เป็นเพียงพนักงานรับสายธรรมดา เขางานยุ่ง เธอจึงเรียนรู้ที่จะดูแลทุกอย่างในบ้าน เงินเดือนเขาน้อย เธอจึงใช้จ่ายอย่างประหยัดทุกสตางค์ กระทั่งวันที่เธอคลอดลูกยากและต้องเข้าโรงพยาบาล เธอได้พบลู่ซูฮั่นที่กำลังอยู่เป็นเพื่อนเฉินหลิง ภรรยาหม้ายของพี่น้องร่วมทีม จึงได้รู้ความจริง ที่แท้ ลู่ซูฮั่นไม่เคยเป็นพนักงานรับสาย แต่เป็นหัวหน้าทีมผู้มีอำนาจและตำแหน่งสูง เพื่อยกสิทธิประโยชน์ทั้งหมดของภรรยาหัวหน้าทีมให้กับเฉินหลิง เพื่อนสมัยเด็กของเขา เขาปิดบังตัวตนจากซ่งเจาหนิงนานถึงห้าปี ยิ่งกว่านั้น เมื่อลูกของเฉินหลิงเสียไป เขากลัวว่าเธอจะเสียใจ ถึงขั้นให้ซ่งเจาหนิงยกลูกของตัวเองให้เธอ หัวใจของซ่งเจาหนิงตายสนิท หลังพักฟื้นจนร่างกายแข็งแรง เธอไปสมัครสอบเข้าคณะการแสดงของคณะศิลปะต่างถิ่นที่พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมเพียงลำพัง ใช้หนังสือรายงานตัวและหนังสือแนะนำตัวที่คณะออกให้ ยื่นคำร้องขอหย่าบังคับต่อสำนักงานกิจการพลเรือน เธอจะยุติชีวิตแต่งงานที่เต็มไปด้วยคำโกหกนี้ จากลู่ซูฮั่นไปตลอดกาล

เทศกาลบ๊ะจ่าง ฉันยืนต่อคิวหน้าร้านหม้อไฟนานถึงหกชั่วโมง ลู่เยี่ยน แฟนหนุ่มของฉันโทรเข้ามา “สวี่เหยาอยากกินอาหารเสฉวน คุณมานี่หน่อยสิ” สวี่เหยา คือเพื่อนสนิทของฉัน และเป็นแฟนเก่าของลู่เยี่ยน นี่เป็นครั้งที่สามสิบห้าแล้วที่ลู่เยี่ยนทำลายแผนการของเราเพราะสวี่เหยา ร้านหม้อไฟที่ฉันกำลังต่อคิวอยู่ ลู่เยี่ยนบ่นอยากกินมาเป็นเดือน แต่เพราะคนเยอะตลอดเลยยังไม่ได้กินสักที เพื่อหม้อไฟมื้อนี้ ฉันถึงกับใช้วันลา และมายืนรอคิวถึงหกชั่วโมง ทุกๆ สิบนาที ฉันจะส่งข่าวรายงานความคืบหน้าเรื่องคิวให้ลู่เยี่ยนฟังตลอด เมื่อห้านาทีที่แล้ว ฉันเพิ่งแจ้งลำดับคิวล่าสุดให้เขาฟังไป บัตรคิวของฉันคือหมายเลข 3601 ตอนนี้หน้าร้านเรียกถึงหมายเลข 3595 แล้ว ฉันกำบัตรคิวในมือแน่น “ลู่เยี่ยน ฉันลาหยุดเพื่อสิ่งนี้นะ ยืนรอมาหกชั่วโมงแล้ว ตอนนี้เหลืออีกแค่หกคิวเอง...” ลู่เยี่ยนตัดบทอย่างรำคาญ “ผมรู้ แต่อาเหยาอยากกินอาหารเสฉวน หม้อไฟไว้วันหลังค่อยกินก็ได้” ปลายสายทั้งสองฝ่ายเงียบเสียงลงไปสองวินาที เสียงเร่งของลู่เยี่ยนดังแทรกขึ้นมา “พวกเราอยู่ห่างจากร้านหม้อไฟที่คุณต่อคิวแค่ห้าหกร้านเอง รีบมานี่เถอะ” ฉันที่ยอมเขามาแล้วถึงสามสิบสี่ครั้ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าทุกอย่างช่างไร้ความหมาย “ไม่ล่ะ ฉันอยากกินหม้อไฟ” ฉันกดวางสาย แล้วส่งข้อความไปหาเจ้านาย “ประธานโจวคะ ฉันตกลงเรื่องย้ายไปประจำที่สวิตเซอร์แลนด์ค่ะ”

ฉันมีภาวะบกพร่องทางการได้ยินเล็กน้อย หูขวาได้ยินไม่ค่อยชัด ตั้งแต่เด็กจนโต เสิ่นเยี่ยนมักจะชอบยืนอยู่ทางด้านขวาของฉันเสมอ เขาบอกว่า “ทำแบบนี้เวลาคนอื่นนินทาเธอ ฉันจะได้ยินก่อน” ต่อมาพวกเราหมั้นกัน การ์ดเชิญงานแต่งงานพิมพ์เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ทุกคนต่างบอกว่าฉันโชคดีที่มีเพื่อนสนิทวัยเด็กคอยปกป้องดูแลมาสิบกว่าปี จนกระทั่งซ่งฉิงย้ายเข้ามาทำงานที่บริษัทของเสิ่นเยี่ยน หล่อนนั้นทั้งสวยและโดดเด่นสะดุดตา เวลาพูดจามักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ ตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก หล่อนจ้องมองเครื่องช่วยฟังของฉันอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามเสิ่นเยี่ยนด้วยรอยยิ้ม “เธอเป็นแบบนี้ ตอนกลางคืนจะได้ยินที่คุณพูดคำหวานใส่หรือเปล่าเนี่ย?” ใบหน้าของฉันซีดเผือดลงทันที แต่เสิ่นเยี่ยนกลับเพียงแค่ขมวดคิ้ว “ซ่งฉิงปากไวไปหน่อย เธอก็อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลย” ในวันซ้อมพิธีแต่งงานวันนั้น ฉันยืนอยู่ด้านนอกประตู และได้ยินเสียงซ่งฉิงกำลังอ่านคำปฏิญาณของฉันด้วยรอยยิ้ม “เสิ่นเยี่ยน ฉันยินดีที่จะเป็นหู เป็นไม้เท้า และเป็นภาระติดตัวนายไปตลอดชีวิต” ผู้คนทั่วทั้งห้องหัวเราะครื้นเครงกันยกใหญ่ เสิ่นเยี่ยนเองก็หลุดขำออกมาเช่นกัน “อย่าไปแก้บทส่งเดชสิ เดี๋ยวเธอได้ยินเข้าจะพลอยรู้สึกแย่อีก” ซ่งฉิงเอ่ยถามขึ้น “งั้นคุณยังจะแต่งงานกับเธออยู่อีกเหรอ?” เสิ่นเยี่ยนนิ่งเงียบไปสองวินาที “การ์ดเชิญก็แจกออกไปหมดแล้ว ไม่แต่งแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ” ฉันยืนอยู่ตรงสุดปลายทางเดิน ในมือถือร่มคันที่เขาให้มา ซึ่งตอนนี้ยังมีหยดน้ำไหลหยดลงมา ฝนหยุดตกแล้ว ทว่าจู่ๆ ฉันกลับไม่อยากเดินเข้าไปข้างในอีกต่อไปแล้ว

เจียงหลีชิงไม่มีวันคาดคิดว่าความรักทางไกลที่กำลังจะสิ้นสุดลง จะจบลงอย่างน่าอับอายเช่นนี้ เพราะสำหรับเธอ ความรักที่เซี่ยจิงอวี้มีให้ ไม่มีใครเทียบได้ เขาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่งานยุ่งมาก แต่กลับนั่งเครื่องบินไปต่างประเทศถึงเก้าร้อยเที่ยว ใช้เวลาบินไปกลับรวมกันเกือบหนึ่งหมื่นชั่วโมง แม้แต่ละครั้งจะได้พบกันเพียงครู่เดียว แต่ในวันที่หิมะแรกโปรย เขากอดเธอไว้แน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า เขาเต็มใจทำทุกอย่าง ของขวัญที่เขาส่งให้เธอก็นับไม่ถ้วน ตั้งแต่จดหมายรักที่เขียนด้วยลายมือยาวนับพันคำ ไปจนถึงสร้อยคอมูลค่าหลายร้อยล้านที่ประมูลมาด้วยการเคาะไฟบนเวทีประมูล ตราบใดที่เขาคิดว่าสิ่งนั้นจะทำให้เธอยิ้มได้ ต่อให้เป็นดวงดาวบนท้องฟ้า เขาก็พร้อมเสี่ยงชีวิตไปคว้ามา ความรักที่ฝังลึกถึงกระดูก ตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่เคยเปลี่ยนแปลง ดังนั้น เมื่อเจียงหลีชิงนั่งเครื่องบินข้ามคืนกลับประเทศ แล้วได้ยินเพื่อนสมัยเด็กเอ่ยด้วยความอิจฉาว่า ความรักที่เซี่ยจิงอวี้มีต่อเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่เซี่ยจิงอวี้กลับปฏิเสธด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอต้องยอมรับว่า หัวใจของเธอราวกับถูกเฉือนด้วยคมมีดนับพัน ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ต่างจากการถูกทรมานอย่างแสนสาหัส

ครั้งที่ 999 ในการทำหน้าที่ภรรยากับพี่ชายของเพื่อนสนิท เมิ่งถังอินนั่งอยู่บนตักของจี้ฮ่วยจิ่นและพยายามยื้อมาเกือบชั่วโมงแล้ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมเต็มขมับของเขา แต่เขายังไม่สามารถกลับมาเป็นปกติได้เสียที "หรือว่าจะ... เปลี่ยนเป็นวิธีอื่นไหมคะ?" เธอรู้สึกสงสารเขา จึงเสนอขึ้นมาเบาๆ ด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ จี้ฮ่วยจิ่นลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอไปอาบน้ำก่อนเถอะ" สายน้ำอุ่นไหลฉีดลงมาซ่าๆ ท่ามกลางไอน้ำลอยคลุ้ง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมหยิบชุดนอนมา ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำออก เธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากห้องรับแขก "หยุนซู..."

วันแต่งงาน ภรรยาที่เป็นซีอีโอขึ้นรถแต่งงานผิดคัน แล้วไปเข้าหอกับผู้ช่วยชาย วันรุ่งขึ้น เธอมีรอยแดงเต็มตัว คุกเข่าต่อหน้าฉันเพื่อขอให้ยกโทษ พร้อมสาบานว่าจะไล่ผู้ช่วยชายคนนั้นออก และจะไม่พบหน้าเขาอีก หนึ่งปีต่อมา ฉันกลับพบเธอที่แผนกสูตินรีเวช ทั้งที่เธอควรไปทำงานอยู่ต่างประเทศ ในอ้อมแขนของเธออุ้มทารกน้อยที่กำลังร้องรอกินนม ส่วนข้างกายคือผู้ช่วยชายที่หายหน้าไปตลอดหนึ่งปี ด้วยความโกรธ ฉันจึงไล่พวกเขาออกจากโรงพยาบาล ใครจะรู้ว่าคืนนั้น เด็กกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หลินฮุยโหรวโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน เพื่อบีบให้ฉันคืนเด็ก เธอถึงกับมัดระเบิดเวลาไว้กับตัวพ่อแม่ของฉัน ฉันปฏิเสธอย่างคลุ้มคลั่ง แต่หลินฮุยโหรวกลับตะคอกใส่ฉันด้วยความเดือดดาล “เสิ่นอัน! ฉันดีกับคุณมากพอแล้ว ทำไมคุณยังต้องลงมือกับลูกของฉันอีก!” “ถ้าคุณยังไม่ยอมส่งตัวเด็กมา ฉันจะจุดชนวนระเบิด!” พูดจบ เธอก็เปิดใช้งานระเบิดเวลา เข็มบนหน้าปัดเริ่มเดินถอยหลัง ฉันไม่ยอมบอกว่าเด็กอยู่ที่ไหน ขณะเดียวกัน ตัวเลขบนเครื่องจับเวลาก็นับถอยหลังอย่างรวดเร็ว ในตอนนั้นเอง มีคนมาบอกเธอว่าพบตัวเด็กแล้ว หลินฮุยโหรวหันหลังจากไปอย่างเด็ดขาด ปล่อยให้พ่อแม่ของฉันถูกระเบิดจนเลือดเนื้อกระจัดกระจายโดยไม่เหลียวแล ขณะที่เธอกับผู้ช่วยชายกำลังจัดงานฉลองครบเดือนให้ลูก ฉันกลับก้มตัวอยู่กับพื้น เก็บเศษกระดูกไหม้เกรียมของพ่อแม่ วินาทีนั้น ฉันเสียใจที่ครั้งหนึ่งเคยรักเธอ

ลู่เจ๋อเหยียนคู่หมั้นของฉันมีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง คือหลัง 21:00 น. เขาจะไม่รับโทรศัพท์ใครเด็ดขาด ช่วงที่เรารักกันหวานชื่นที่สุด พอถึงเวลา เขาก็จะกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ไว้หน้าเช่นกัน ถึงขั้นว่ามีอยู่วันหนึ่งฉันกลับบ้านดึกมาก รู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามมา ด้วยความตื่นตระหนกจึงรีบกดโทรหาเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจขั้นสุดของเขา “ช่วยเคารพเวลาพักผ่อนของคนอื่นหน่อยได้ไหม แค่นี้นะ” วันนั้นฉันต้องนั่งให้ปากคำที่สถานีตำรวจเพียงลำพัง ทว่ากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากโทษเขา แต่ตอนนี้ ขณะที่ฉันกำลังใช้คอมพิวเตอร์ของเขาอยู่ ฉันบังเอิญเห็นประวัติการโทรซิงก์ข้อมูลเข้าเครื่องเป็นสายที่โทรคุยกันตั้งแต่ 21:00 น. ยาวไปจนถึง 09:00 น. ของอีกวัน สิบสองชั่วโมงเต็ม โทรหากันทุกคืน ต่อเนื่องมานานถึงห้าปี เบอร์โทรศัพท์นั้นฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะเธอเป็นลูกศิษย์แม่ของเขา และยังพ่วงตำแหน่งผู้ช่วยสอนของเขาอีกด้วย วินาทีนี้ ฉันถึงกับหมดเรี่ยวแรง ฉันนั่งนิ่งอยู่นาน กระทั่งขาทั้งสองข้างชาหนึบ ถึงได้ปิดคอมพิวเตอร์ลงเงียบ ๆ แล้วกดยกเลิกนัดจดทะเบียนสมรสของเรา แสงไฟจากสายเรียกเข้านั้นไม่ได้สว่างขึ้นเพื่อฉัน และตัวฉันเองก็ไม่อยากรับสายแล้ว

โย่วอวี้ชุนใช้ชีวิตอย่างเอาแต่ใจและทำตามอำเภอใจมาตั้งแต่เด็ก เธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลโย่วที่สืบทอดกันมาสามรุ่น เพราะคลอดก่อนกำหนดจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด พ่อแม่ที่มีลูกตอนวัยกลางคนจึงรักและทะนุถนอมเธอราวกับสมบัติล้ำค่า ด้วยพื้นฐานครอบครัวเช่นนี้ ทำให้เธอเคยชินกับความคิดที่ว่าโลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเธอ ดังนั้นตอนอายุสิบเก้า เธอได้ช่วยฉู่อวิ๋นหุยที่ตกน้ำขึ้นมา และตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น จากนั้นก็ใช้ทุกวิถีทางบีบบังคับให้เขาแต่งงานกับเธอ หลังแต่งงาน โย่วอวี้ชุนถึงได้รู้ว่าเขามีรักแรกที่ยังตัดใจไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เธอจะเริ่มเล่นงานอู้หนงหนง เริ่มจากทำลายผลงานที่อู้หนงหนงส่งเข้าประกวดในงานนิทรรศการศิลปะ ต่อมาก็จ่ายเงินให้สื่อเขียนข่าวเรื่องที่เธอหย่าร้างและกลับประเทศ ให้กลายเป็นข่าวฉาวบนหน้าข่าวบันเทิงว่าเป็นหญิงที่ถูกตระกูลเศรษฐีทอดทิ้ง จนกระทั่งครั้งนี้ ที่แอบส่งเรื่องร้องเรียนปัญหาภาษีของหอศิลป์อู้หนงหนงลับๆ ตลอด 48 ชั่วโมงเต็ม ฉู่อวิ๋นหุยพยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ไม่สามารถประกันตัวเธอออกมาได้ เขาหมดความอดทนและในที่สุดก็มาเผชิญหน้ากับเธอ "คุณบ้าพอหรือยัง?" เขาพูดทีละคำอย่างชัดเจน "หนงหนงทำผิดอะไร? มีอะไรก็มาลงที่ผมนี่"

จูอวิ่นเยี่ยนมีความเคยชินอยู่ข้อหนึ่ง ยึดถือปฏิบัติมานานถึงแปดปี ทุกคืนตอนสี่ทุ่มห้าสิบเก้า เขาจะโทรศัพท์ออกตรงเวลา ระยะเวลาการสนทนา คือสามนาทีตลอดกาล "จิ้งเวินเป็นโรคนอนไม่หลับ หมอบอกว่าก่อนนอนต้องมีคนอยู่คุยด้วย" "ทำไมต้องเป็นคุณ?" "อุบัติเหตุในตอนนั้น จิ้งเวินได้รับบาดเจ็บแทนผม เธอเคยช่วยชีวิตผมไว้" แปดปี สามนาที สองพันเก้าร้อยกว่าครั้ง ฉันกลั้นใจบอกตัวเองให้ใจกว้างมาโดยตลอด จนกระทั่งครบรอบวันแต่งงานปีที่สาม ในที่สุดจูอวิ่นเยี่ยนก็ปลีกเวลามาเติมเต็มทริปฮันนีมูนกับฉันได้ ก่อนวันสิ้นสุดการเดินทางหนึ่งวัน เขากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ฉันนอนอยู่บนเตียงโรงแรมเลือกรูปถ่ายเซตของเรา โทรศัพท์ของเขาพลันมีข้อความเด้งขึ้นมาฉบับหนึ่ง เป็นคลิปวิดีโอที่เหลียงจิ้งเวินส่งมา อีกฝั่งของหน้าจอ เธอนอนอยู่บนเตียงวิวาห์ของเรา สวมชุดนอนของฉัน หนุนหมอนของฉัน ส่งยิ้มให้กล้อง: "พี่ชาย วันนี้คุยเพิ่มอีกสักนาทีได้ไหมคะ? ฉันคิดถึงคุณจัง อีกสามนาทีก็จะถึงเวลาคุยโทรศัพท์แล้วนะ"

วันที่กำลังจะไปออกทริปฉลองเรียนจบที่ทิเบต อยู่ดี ๆ แฟนสาวของผมก็ขาดการติดต่อ ขณะผมกำลังรออยู่ที่สนามบินด้วยความร้อนใจ รูมเมตก็ส่งข้อความที่มีความหมายแฝงบางอย่างมาให้ "หลินโจว นายใจเย็น ๆ ก่อนนะเว้ย รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่แน่" ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าเหตุผลที่จี้โหรวมาสาย คงเพราะกำลังแต่งตัวจัดเต็มอยู่แน่ ๆ เพราะเธอเคยบอกไว้ว่า เรียนจบเมื่อไหร่เธอจะสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับผม จนกระทั่งหัวหน้าห้องส่งรูปภาพการ์ดแต่งงานพร้อมข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นเข้ามาในกรุ๊ปไลน์ @ทุกคน : "ขอขอบคุณอาจารย์และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของจี้โหรวกับฉู่เสวียนนะครับ! รักมาราธอนสามปี ในที่สุดก็ถึงฝั่งฝันสักที!" มีคนระดมกดไลก์รูปการ์ดแต่งงานใบนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันส่งข้อความอวยพร แต่แล้วก็มีใครบางคนนึกขึ้นได้ จึงส่งข้อความมาว่า "เชี่ยแล้ว หัวหน้าห้อง นี่ลืมเตะหลินโจวออกจากกรุ๊ปปะเนี่ย?" ทั้งกรุ๊ปไลน์ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ วินาทีต่อมา ทุกคนก็เริ่มแท็กหาผม "หลินโจว นายห้ามมาอาละวาดที่งานเด็ดขาด พวกเขาอุตส่าห์แอบคบกันมาตั้งสามปี กว่าจะเดินมาถึงวันนี้ได้มันไม่ง่ายเลยนะเพื่อน" "ปกตินายชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจะตาย ฉู่เสวียนต้องทนหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาตั้งสามปี น่าสงสารออก" กระทั่งอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังทักมาเตือนผม "ถือว่าเห็นแก่หน้าอาจารย์เถอะนะ เธอเป็นลูกผู้ชาย ทำตัวให้ใจกว้างหน่อย อย่าไปอาละวาดเลย ยังไงก็ไว้หน้าบ่าวสาวเขาบ้าง" ท่ามกลางถ้อยคำที่บีบคั้นจากทุกคน ผมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยปากถาม ปรากฏว่า ไม่ใช่แค่คำสัญญาที่ว่าจะรักกันจากวัยเรียนสู่การแต่งงานที่เป็นเรื่องโกหก แต่ทุกเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผมตลอดสี่ปีนี้ มันก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวงเหมือนกัน

ในเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง แฟนของฉันที่นัดไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน จู่ๆ ก็ขาดการติดต่อไป จนถึงตอนเย็น ฉันก็บังเอิญเลื่อนเจอไอจีที่เขาลืมบล็อกฉันไม่ให้ฉันเห็น "จากยี่สิบถึงยี่สิบแปด วัยหนุ่มสาวของเรา ก็สิ้นสุดการรอคอยสักที" รูปประกอบคือสมุดเล่มสีแดงสองเล่ม ในรูปถ่ายงานแต่งงาน มีหญิงสาวแปลกหน้าแนบชิดอยู่บนไหล่เขา ยิ้มได้อ่อนหวานและสดใสยิ่งนัก ฉันกดเข้าไปในช่องคอมเมนต์ด้วยความโกรธ กำลังจะซักถาม แต่กลับเห็นคอมเมนต์ของเพื่อนสนิท “ให้เรามาแสดงความยินดีกับคนรักเก่าคู่นี้ ที่ในที่สุดก็ฝ่าฟันทุกอุปสรรคจนได้ครองคู่กันแล้ว～” หัวใจฉันกระตุกแน่น รีบกดโทรหาเพื่อนสนิทด้วยมือที่สั่นไหว หลังจากความเงียบไปนาน ในที่สุดเธอก็สารภาพออกมา： "ใช่ พวกเขาคบกันมาแปดปีแล้ว เพื่อนๆ ต่างก็รู้กันหมด" “เราไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอหรอกนะ แค่กลัวว่าเธอจะคิดเล็กคิดน้อย แล้วถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะดูไม่ดี ” “เดิมทีโม่โม่กับอาซวี่ก็เหมาะสมกันกว่าอยู่แล้ว กว่าจะเดินมาถึงวันนี้ได้ไม่ง่ายเลย ผู้หญิงจะทำร้ายผู้หญิงด้วยกันทำไม เธอใจดีสักหน่อยเถอะ” น้ำตาร่วงหล่นลงมา เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง แต่กลับเผาไหม้หัวใจฉันจนเป็นโพรงร้อนรุ่ม ที่แท้ ตลอดสิบสองปีที่ฉันอยู่กับซ่งฉีซวี่ ในแปดปีนั้นเขากลับรักผู้หญิงอีกคนอยู่ ทุกคนต่างก็รู้กันหมด แต่กลับร่วมมือกันมาปิดบังฉันไว้