All

เขาเป็นพี่หมอกรุบกริบที่น่ารักของน้องสาวนอกไส้อย่างเธอ อีโรติกคอมมาดี้... เบาสมอง

ในฐานะ ศัลยแพทย์ฝีมือเยี่ยมโปรไฟล์เลิศหรู ครบสูตรผู้ชายเพอร์เฟ็กต์ที่ใครๆ ต่างก็จับจ้องว่าสาวใดจะได้เป็นเจ้าสาวของ คุณหมอเมฆา แต่ตัวเก็งทั้งหลายต้องตกกระป๋องไป เมื่อจู่ๆ ลัยลา เด็กสาวในชุมชนแออัดก็ถูกผู้ใหญ่ผลักดันให้มาเป็น "ภรรยาม้ามืด" ลัยลาเองก็ไม่ต่างกัน จากที่เคยมองว่าเขาคือเทพบุตรแสนสุขุม แต่เธอกลับพบตัวตนอันแสนเซอร์ไพรส์ที่น่าหวั่นใจว่า สามีที่เธอแอบรักเป็นสายเปย์แนวป๋ากระเป๋าตุงที่คอยเรียกร้องค่าชดเชยสุดโหดจากเธอจนของขนานนามว่า "สามีหน้ามืด"

หลินหลิน เด็กหญิงกำพร้าถูกนำมาวางทิ้งไว้หน้าบ้าน อาม่าเฉินเมตตาเลี้ยงดูนางและคอยเป็นแรงบันดาลใจ เมื่อโตขึ้นนางจึงยึดอาชีพเขียนบทละครตามความใฝ่ฝัน ชีวิตของหลินหลินต้องพลิกผันเมื่อซุปตาร์คนดังปฏิเสธบทที่นางเขียนขึ้น และส่งนางย้อนกลับไปในยุคต้าชิง เพื่อแก้ไขทั้งบทละครและเรื่องราวบางอย่าง ที่นั่นหลินหลิน ได้พบกับบุรุษรูปงามที่มีความผูกพันกันมาตั้งแต่อดีตชาติ ท่านอ๋องเก้า ฉินจิ้นเหอ โอ้สวรรค์ ไยต้องแกล้งกัน ส่งนางลงมายืนงงๆ ในดงคนหื่นเช่นเขา!

"เสี่ยเป็นเจ้าของคลับรุมรัก ฟังชื่อคลับก็คงไม่ต้องบอกนะ ว่าเสี่ยกับลูก ๆ ของเสี่ยจะเล่นกับหนูยังไง"

'เหลียงซูอิ่น' นักวาดการ์ตูนวาย วิญญาณหลุดเข้าสู่ร่าง 'เหลียงซูจิน' ว่าที่ฮองเฮาของ 'ฮ่องเต้เสิ่นลู่' Perfectionist ศิลปะแห่งราชวงศ์เวิน แต่หัวใจเจ้าของร่างกลับผูกกับ 'สวี่อวี้ซี' อาจารย์ของฮ่องเต้ "รูปงามทั้งคู่แบบนี้ ขอจับมาจิ้นหน่อยแล้วกันนะเจ้าคะ~!!"

สองมือเล็กโอบกอดร่างของชายหนุ่มผู้เป็นสามีจากทางด้านหลังด้วยความรักใคร่ ทว่านางกลับได้รับเพียงแผ่นหลังแสนเย็นเฉียบจากเขาเท่านั้น อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่นางเฝ้าคะนึงหานับตั้งแต่ได้เป็นฮูหยินของเขา ช่างน่าเศร้าที่นางไม่เคยได้รับจากเขาแม้สักคราเดียว จนกระทั่งวันหนึ่งได้รู้ความจริงบางเรื่องเข้า ถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดสามีของตนถึงได้มีท่าทีเย็นชาเช่นนี้ เมื่อความรักของนางไม่อาจฉุดรั้งเขาไว้ได้อีก คงถึงเวลาที่นางต้องปล่อยมือและจากเขาไปพร้อมกับลูกน้อยในครรภ์

"เธอเป็นเมียฉัน" หึ บ้ารึไง ใครเขาเป็นเมียนายกัน เก่งนักเรื่องคิดเองเออเอง "หึ!! ครั้งสองครั้งเขาไม่นับกันหรอกนะ อย่ามาปัญญาอ่อน" ฉันจะไม่ยอมเป็นเมียไอ้สารเลวนี้หรอกนะ มีอำนาจ หน้าตาดี แต่จิตใจต่ำตม " ... " "ฉันไม่เอาผู้ชายสกปรกอย่างลุงมาทำพันธุ์หรอกนะ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะลุงมันเลวไง"

เจิ้นเป่ยอ๋อง อ๋องต่างแซ่ที่ดูแลดินแดนเจิ้นเป่ย มีคำกล่าวถึงอ๋องผู้นี้ต่างๆนานา ว่าโหดเหี้ยมกระหายเลือด ยามออกศึกไม่เคยพลาดท่าให้กับผู้ใด ยามบ้านเมืองสงบสุขก็สังหารคนเล่นเพื่อแก้เหงา จนชาวบ้านหวาดกลัว อีกทั้งยังมีคนเล่าลือว่าเมื่อครั้งท่านอ๋องผู้เฒ่าสิ้นใจในสนามรบ ชายาอ๋องเร่งรุดไปหาชายใหม่ เจิ้นเป่ยอ๋องก็เร่งตามตัวกลับมา จับมารดาของตัวเองไว้ทุกข์ให้กับบิดา และขังนางไว้ที่อารามบนภูเขาอันหนาวเหน็บ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน ชื่อเสียงความเหี้ยมโหดจึงมากขึ้นเป็นเท่าทวี ทว่าทั้ง ๆ ที่ชื่อเสียงหาดีไม่ได้ ฮ่องเต้ก็ยังคงเมตตา มีราชโองการพระราชสมรสให้กับเจิ้นเป่ยอ๋องให้สมรสกับบุตรของอันเล่อโหว “คิดว่าเป็นใครถึงมาจับข้าแต่งงานกับคนนั้นคนนี้ เห็นข้าเป็นสุนัขทรงเลี้ยงในวังหลวงหรือ ถึงจะกระดิกหางยอมรับ” “ท่านอ๋องคิดกบฏหรือ” “ข้าพูดหรือว่าคิดจะกบฏ” “อย่างไรเสีย ฝ่าบาทมีราชโองการออกมาแล้ว ให้เจิ้นเป่ยอ๋องสมรสกับบุตรของอันเล่อโหวจ้าวสวี่” “จ้าวสวี่...มิใช่บุตรีของภรรยาเอก แต่เป็นจับตัวมาจากที่ใดเล่าจึงกล้าส่งมาแต่งกับข้า” “ท่านอ๋องรับราชโองการด้วย!”

คนที่หมั้นหมายกันไว้หนีการแต่งงานไป ทำให้เธออับอาย ปวดใจ เทียมฟ้าต้องอยู่กับความเสียใจนานหลายปี เมื่อเขากลับมา คมเดชกลับสร้างมลทินให้เธออีกครั้ง ซ้ำขับไล่ไสส่งเธอให้ออกไปจากบ้านเขา เธอจากมาเพราะหมดสิ้นซึ่งครอบครัว หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง โดยไม่รู้ว่าในท้องมีลูกของเขาไปด้วย…

เซ็กแลกรักใช้กับผู้ชายชื่อภควัตไม่ได้... วันที่เธอรักทั้งใจเขากลับยื่นสถานะเมียน้อยให้ไม่ไยดี! "คุณจะให้ไหมเป็นเมียน้อยทั้งๆ ที่ไหมมาก่อนงั้นเหรอคะ"

"คิน"เด็กช่างสุดโหดที่ใครก็กลัว ดันไปตกหลุมรัก “ว่าที่ครูคณิตศาสตร์” ที่ไม่กลัวเขาเลยสักนิด จากแค่เดินผ่าน…กลายเป็นอยากเจอทุกวัน จากคนหัวร้อน…ยอมเย็นลงเพื่อใครคนหนึ่ง แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยอำนาจและความคาดหวัง ความรักครั้งนี้…จะพาเขารอด หรือพังกันแน่?

แค่เผลอไปไม่ได้รัก “นายชอบฉัน ?” “ไม่อ่ะ แค่อยาก…” “ดี งั้นไปต่อ”

นางไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รักนางจวบจนวันที่นางต้องตายอย่างอนาถถึงคิดได้ เขาไม่รักคือไม่รัก ซูเหมยหลันรักและทุ่มเทให้ญาติผู้พี่ของนาง ความปราถรนาเดียวของนางคือการได้แต่งงานกับเขา และในที่สุดความฝันก็เป็นจริง นางได้แต่งงานแถมยังเป็นภรรยาเอกของเขา แต่หลังจากนั้นสิ่งที่นางได้รับคือ ความเย็นชาจากเขา นางไม่เข้าใจและไม่ยอมเข้าใจจนได้เห็นกับตาว่าเขานั้นมีคนที่รักอยู่แล้ว แล้วคนนั้นก็ไม่ใช่นาง แต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว นางสูญเสียสิ้นทุกอย่างรวมถึงชีวิตที่น่าอนาถของตัวเอง เมื่อสวรรค์มีเมตตาให้นางย้อนกลับมาอีกครา ครานี้นางจะไม่แต่งกับเขาอีกและจะอยู่ให้ห่าง ๆ จากคนไร้ใจเช่นเขา แต่เหตุใดชาตินี้เขากลับตามนางไม่เลิก ถึงกับร้องไห้ขอร้องนางให้อย่าทิ้งเขาไป!

ขุนกริชได้ฟังคำถามนั้นก็พอจะรู้ความหมายทันที พระจันทร์คงหมายถึงแม่เพ็ญสินะ ใบหน้าคมที่เคยนิ่งสนิทปรากฏรอยยิ้มบางเบา ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางของหญิงสาวตรงหน้าช้าๆ มือกร้านเอื้อมออกไปกุมมือของหญิงสาวเอาไว้โดยที่ไม่ละสายตาไปจากดวงตากลมโตที่มองมาแม้แต่น้อย “สำหรับข้าไม่ว่าจะพระจันทร์ดวงไหนก็ไม่สำคัญเท่าคนที่ยืนชมจันทร์ข้างกันหรอก เจ้าไม่ต้องกังวลกระไรนอกจากเจ้าข้าเองก็ไม่ต้องการใครอื่นอีก” ยาหยีฟังคำตอบนั้นอย่างเหม่อลอย หัวใจเต้นระรัวเมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ ขุนกริชไม่ได้บังคับดึงดันแต่เป็นเธอเองที่เลือกจะไม่หนีไปไหน ริมฝีปากที่แตะกันอย่างแผ่วเบาในคราแรกนั้นถอยออกไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะกดย้ำลงมาอย่างเอาแต่ใจ ขุนกริชกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาชิมความหอมหวานนั้นอย่างอ้อยอิ่งแต่หิวกระหาย มือหนาโอบรัดรอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะดึงรั้งร่างหญิงสาวให้มาแนบชิดกับตนเองจนไม่เหลือที่ว่าง เขากดจูบลงไปที่ริมฝีปากของหญิงสาวอีกครั้งอย่างโหยหา พลางสอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานหอมอย่างจาบจ้วง ยาหยีเองก็ตอบรับอย่างเต็มที่

สวรรค์!เกิดมาชาตินี้หากต้องตายเหมือนเดิมอีกครั้ง ก็ขอทำทุกอย่างเพื่อบิดา มารดา พี่ชาย ทำให้ครอบครัวของข้าร่ำรวย แข็งแกร่ง และหากเป็นไปได้ข้าก็อยากจะมีความรักสักครั้งก่อนตาย ข้าหวังว่าท่านจะเมตตา!

เขาซาดิสม์มากเวลาอยู่บนเตียงกับเธอ เวลาปกติ เขาจะดูแลเธอดีดั่งเจ้าหญิง แต่เวลาอยู่บนเตียง เขาจะทารุณกับเธอเยี่ยงนักโทษ

ซื่อหลันมาเกิดใหม่ในร่างของ หลิงอัน หลิงอัน หญิงสาวกำพร้า หลิงอันด้วยความทะเยอทะยานอยากเข้าวังเพื่อจะได้หาช่องทางไต่เต้าขึ้นเป็นนางสนม เพื่อจะได้มีชีวิตที่สุขสบายแต่โชคไม่เข้าข้างเพราะนางเป็นเพียงตัวประกอบของนิยายในช่วงต้น ๆ เรื่องเท่านั้น นางโดนใช้เป็นหมากในการแย่งชิงแล้วต้องตายอย่างอนาถในวังหลวง… เมื่อลืมตาขึ้นซื่อหลันก็ได้รู้ตัวว่านางได้กลายเป็นหลิงอันแล้ว ในวันที่กำลังเข้าวังเพื่อคัดเลือกเป็นนางกำนัล หลิงอันนั่งรถม้า มาพร้อมกับญาติผู้พี่ ชูเฟย “ชูเฟย!!” ชูเฟยเองก็เป็นตัวประกอบในต้นเรื่องเช่นกัน แต่กลับดีกว่า หลิงอันมากมายเลย เพราะอีกไม่นานหลังจากที่ ชูเฟยนั้นตกรอบไม่ได้เข้าวัง ชูเฟยก็ได้ช่วย บุรุษผู้หนึ่งเอาไว้ นางมอบความรักให้เขา แต่เมื่อความจำเขาคืนมาเขากลับมอบทองคำให้ชูเฟยมากมายเพื่อตัดสัมพันธ์ของทั้งสองอย่างไร้เยื่อใย แต่ชูเฟยนั้นมั่นคงในรักไม่ยอมรับทองคำเล่านั้น นางยอมตายเพื่อพิสูจน์รักของนาง “โง่สิ้นดี เจ้าไม่เอาข้าเอาเอง!! เงินน่ะข้าขอละกัน” มาจ๊ะแม่นาง ชูเฟย หากเจ้าอยากเข้าวัง ข้านี้จะบอกความลับให้รับรองได้ชัวร์… ต่อมาชูเฟยก็ได้เข้าวัง ส่วนหลิงอันก็พบกับบุรุษผู้นั้น เอาล่ะเพื่อทองคำ สามีจ๋ากลับบ้านกันนะ

ความเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือเมียน้อยพ่อตัวเองเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อให้เธอนั้นเจ็บปวดเหมือนแม่ของเขาสุดท้ายเขาต่างหากที่เป็นหุ่นเชิดให้แม่นั้นหลอกใช้ ❌ไม่นอกกาย❌ไม่นอกใจ "พยัคฆ์&น้ำหนาว"

แค่ฆ่าเวลาไม่ได้จริงจังหรือผูกมัด “ฉันแค่เมาตอน...กับเธอ ไม่ได้ชอบไม่ได้รักไม่คิดจะเลี้ยงดู ฉันไม่ชอบเด็ก !” “เออไอ้แก่ ! อายุมากกว่าไม่กี่ปี พูดเหมือนเกิดมาตั้งแต่ยุคไดโนเสาร์ !”

"พี่ชาย? ฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ และก็ไม่เคยคิดอยากจะเป็น อย่าคิดว่าวันนี้เธอจะดวงดีรอดไปเหมือนวันก่อน"