All

เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว แม้กระทั่งคนที่ปลอบโยนเธอในวันที่เธอ (อกหัก) อกหักในวันแต่งงานของเรา

"พระเจ้า! ลูกใครวะนั่น หิวจนจะกินหัวกันแล้ว" "ลีโอ อย่าร้องชิ เดี๋ยวใครมาเห็นนึกว่าพี่แกล้งน้อง" เด็กหญิงปลอบน้องบอกว่าแค่เล่นด้วย แต่เสียงเล็กๆ นั้นไม่ได้ไปถึงหูชายร่างสูงที่ยืนมองอยู่ "หึ หิวขนาดนั้นเลยลูกใครกัน" ไม่พูดเปล่า เฮฟเว่นเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคน พร้อมกับความสงสัยว่าแม่ของเด็กไปอยู่ไหนถึงปล่อยลูกที่น่ารักมาอยู่กันลำพังเช่นนี้ "หนูหิวหรือไงถึงงับแก้มน้องแบบนั้น" เสียงเข้มของคนตัวโต ทำให้แก้มหวานชะงักและหยุดงับแก้มลีโอทันที ก่อนเงยมองชายร่างใหญ่เป็นยักษ์ปักหลั่นด้วยความรู้สึกเกรงกลัว แล้วชักสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ เฮฟเว่นรู้ว่าเด็กหญิงกำลังกลัวตนเอง จึงพยายามจะพูดให้แกเข้าใจว่าเขาเป็นมิตร "ฉันถามว่าหนูหิวหรือไง เดี๋ยวฉันซื้อขนมปังให้ เอาไหม"

ปากบอก ไม่ถูกชะตากับเด็ก แต่พอน้องมันตรงสเปค พี่ว่ามีแฟนเด็กก็ดีนะ (ก็เด็กมันน่ารัก)

เรื่องย่อ  เพราะความจนบวกกับสังคมที่ทำให้คนเปลี่ยนจากสัตว์ประเสริฐเป็นสัตว์นรก เฉกเช่นเดียวกับวันนี้วันที่เด็กวสาวผู้หน้าสงสารจะต้องเผชิญหน้ากับนักล่า อย่างพ่อกับแม่ของเธอ แก้วหญิงสาวผู้หน้าสงสารที่เกิดมาจากความมักง่ายของแม่ของเธอเอง แต่คนที่รับกรรมดันมาเป็นเด็กน้อยอย่างแก้ว ฟังดูแล้วไม่ค่อยแฟร์ใช่มั้ย แต่ก็เป็นไปแล้ว

เมิ่งซูเหยาถูกคนรักที่คบหากันมาสิบปีทรยศ ด้วยการบอกเลิกเพราะเขาทำสตรีอีกคนตั้งครรภ์ ทว่าเรื่องโหดร้ายไม่ได้จบเพียงเท่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์กำหนด หรือเพราะกรรมเก่ายังไม่สิ้นกับชายที่ชื่อเฉินหนานเซิงกันแน่ เธอจึงได้เกิดใหม่ในร่างสตรีที่ถูกตราหน้าว่าเป็นบ้า และถูกบังคับให้แต่งงานแก้เคล็ดเพื่อรักษาชีวิตแม่ทัพเอกแห่งแผ่นดิน หากคิดว่านั่นคือเคราะห์ร้ายที่สุดแล้วก็ผิดถนัด เพราะในโลกใหม่นี้ยังมีคนชั่วสองคนที่ทำให้เธอตายหายใจร่วมโลกกับเธออีกครั้ง... แต่ชาตินี้อย่าหวังว่าเธอจะยอมรับชะตากรรมเช่นเดิม เรื่องราวของฮูหยินตัวแสบและแม่ทัพตัวร้ายจึงเริ่มต้นขึ้น… พวกเขาจะลงเอยเช่นไร ติดตามได้เลยค่ะ จากไรต์ถึงรี้ด นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกคอมเมดี้ที่มีดราม่าแค่พอกรุบ ๆ ไม่หนักจนเกินไป แต่รับรองว่าจะอบอุ่นและทำให้ทุกคนอินไปกับเส้นทางของเมิ่งซูเหยากับเฉินหนานเซิงแน่นอนค่ะ สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ไรต์ขอฝากกดไลก์ กดหัวใจ และเขียนคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ ทุกข้อความจากรี้ดคือพลังที่ทำให้ไรต์ยิ้มได้เสมอ

"ฉันยอมเลิกกับคุณง่ายๆ เพราะคุณบอกว่าไม่มีความสุขที่อยู่ด้วยกัน" ณรัฐนิ่งไปทันที "หนิง... ผมรู้ว่าผมเคยพูดคำนั้นจริงๆ แต่ช่วยฟังผมอธิบายได้ไหมว่าทำไม" "ตอนนั้นเราต่างก็ไม่ฟังกัน และผมไม่มีเวลาเหลือมาก รวมถึงผมไม่อยากเห็นแก่ตัวขอให้คุณรอในช่วงสองปีที่ผมไม่อยู่ ผมเลยพูดคำนั้นออกไป" "ผมอยากบอกว่าผมไม่เคยไม่มีความสุขที่เราอยู่ด้วยกัน และผมก็ไม่เคยไม่รักคุณ" นีนนารากระพริบตาถี่ๆ "เรื่องความรู้สึกมันก็เรื่องนึงค่ะ แต่ประเด็นคือคุณรู้ว่าถ้าพูดคำนั้นฉันจะต้องเสียใจ แต่คุณก็ยังเลือกจะพูดมันออกมา" ณรัฐรับฟังคำพูดนั้นอย่างโต้แย้งไม่ได้ และเขาในวันนั้นก็ยังเลือกจะทำ ไม่เคยมองว่าเห็นแก่ตัวเขาแค่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เขาต้องพูดออกไป และเธอต้องฟังและทำตามโดยปัดความรู้สึกผิดทิ้งไป แต่เมื่อวันนี้ถูกชี้ให้มองจุดนั้นอีกครั้งเขาจึงเห็นความจริงที่แม้แต่ตัวเองก็แทบจะรับไม่ได้ "หนิง" เขาพูดเสียงพร่า "ได้โปรดเถอะ... เราลืมมันไปได้ไหม" ถ้าเธออยากให้เขารู้สึกผิดถึงที่สุด เธอก็ทำสำเร็จแล้ว

'เขา' เจ้าของไร่ที่พ่วงมาด้วยตำแหน่งอาหนุ่ม แต่ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย กำลังทำให้เส้นแบ่งที่เขาขีดเอาไว้ไร้ค่า เมื่อหัวใจเรียกร้องให้มองเขาเป็นมากกว่าอา

เพราะบาดแผลจากอดีตทำให้เขาหวาดกลัวความรัก ‘โนงามิ ทัตสึโตะ’ ชายหนุ่มที่เติบโตมาโดยปราศจากความรักของแม่เลยทำให้มีรสนิยมทางเพศที่ชอบมีอำนาจเหนือคู่นอน และไม่สามารถมีความรักกับใครได้ แต่แล้ววันหนึ่งกลับมีข้อความทักมา ‘สะดวกนอนด้วยกันสักคืนไหมคะ’ ทั้งที่คิดว่าเป็นการชวนมีเซ็กส์ด้วยแล้วก็จะจบลงภายในไม่กี่วันเหมือนอย่างทุกที แต่มันกลับไม่ใช่อย่างสิ้นเชิง ‘ฮิอิรางิ โมโมะ’ หญิงสาวที่ออกตัวว่าขอให้มาช่วยเป็นคู่นอนเพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการวาดมังงะติดเรท ซึ่งทั้งรูปร่าง หน้าตา นิสัย ไม่ใช่แบบที่ตนเองชอบเลยแม้แต่นิด อย่างดีก็แค่ลักษณะของ ‘เหยื่อ’ ที่น่าสนใจ ทว่าความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ลึกซึ้ง เหตุการณ์ต่างๆ ที่คอยผลักดัน คำพูดแรงใจที่ได้รับมา และความอ่อนโยนอันใสซื่อที่เธอมอบให้ มันทำให้เขาเริ่มเปิดใจทีละน้อยอย่างไม่รู้ตัว วันนี้สะดวกไหม ที่จะรักกัน

“มาทำไมอีก หรือจะมาเพื่อเยาะเย้ย เชิญหัวเราะให้สาแก่ใจเลย คุณทำสำเร็จแล้วนี่” “ทำไมยังไม่ทำแผลอีก” ชายหนุ่มไม่สนใจคำพูดประชดประชันแต่เลือกที่จะเอื้อมมือไปแตะแผลที่หน้าผากของอีกฝ่าย ซึ่งหญิงสาวถอยฉากออกมาทันที ทำให้ปรเมศวร์มีโอกาสแทรกตัวเข้ามายืนในห้อง “ช่างมัน ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละ ไว้คอยย้ำเตือนว่าเป็นวันที่ฉันต้องเจ็บปวดกับการกระทำของเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด” ยามเอ่ยถึงเขมจิราก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จนไหล่บางสั่นเทิ้ม ปรเมศวร์ทนไม่ไหวตวัดร่างบางมากอดไว้ กันธิชาพยายามขัดขืนแต่สู้แรงคนตัวโตไม่ได้จึงซบใบหน้าลงกับอกแกร่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างยอมแพ้ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังบางไปมาอย่างแผ่วเบาเพื่อปลุกปลอบใจ จนกระทั่งเสียงร่ำไห้ของหญิงสาวสงบลงพร้อมกับดันร่างของตนออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม “ปล่อย” กันธิชาสั่งด้วยเสียงแหบแห้งเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก “ไม่! กว่าจะเข้าถึงตัวเธอได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยรู้ไหม” ใบหน้าคมโน้มกระซิบข้างใบหู ก่อนพรมจูบซับน้ำตาไปทั่วใบหน้าอย่างอ่อนโยน จวบจนมาหยุดตรงริมฝีปากนุ่มหญิงสาวจึงรีบเบือนหน้าหนีหลบริมฝีปากร้อนทันที “อย่าทำแบบนี้กับฉันอีกคุณปรเมศวร์”

เขาคือผู้ครอบครองอาณาจักรธุรกิจ เธอคือหญิงสาวชนบทที่มีเพียงไร่ผืนเล็กและชีวิตที่เรียบง่าย แต่รายล้อมไปด้วยความสุขที่เขาไม่เคยได้สัมผัส ความโดดเดี่ยวในหัวใจเย็นชาสิ้นสุดลง เมื่อดอกไม้ในหัวใจเริ่มเบ่งบาน

“อูยยย… ท่านพี่ข้าเสียว… ซี้ดดดด… ” ไฉ่หงร้องคราง… สองมือโอบอยู่รอบเอวของเว่ยกัง รั้งเข้ามาให้ง่ามขาแนบชิดสนิทแน่น แอ่นง่ามขาเด้งขึ้นมาอ้ากลีบสอดสวนรับแก่นกาย ด้วยอยากให้เขาสอดใส่เข้ามาแรงกว่านี้ลึกกว่านี้ “อ๊า… อ๊า… อ๊า… อีกค่ะ… แรงอีก… ” ในวินาทีที่ร่างกายกำลังโดนราคะครอบงำจนไม่หลงเหลือความกระดากอาย นางเร่งเร้าเสียงกระเส่าลืมอาย ด้วยอยากให้แท่งหยกแห่งความเป็นชายของสามีรุกคืบเข้ามาแนบชิดติดโคนไข่ ทว่าด้วยขนาดอันน้อยนิดจนเรียกได้ว่าทั้งเล็กและสั้น เว่ยกังจึงไม่อาจกระแทกกระทั้นได้อย่างที่หญิงสาวต้องการ “อ๊า… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ซี้ดดดดด… อีก… อีก… ขะ… ข้าทรมาน… ” เสียงร้องครวญครางของไฉ่หง… ทำให้เถ้าแก่เว่ยที่นอนอยู่อีกห้องติดกันถึงกับพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่ายในอารมณ์ ก่อนจะเอามือรูดแท่งหยกแห่งความเป็นชายของตัวเองที่กำลังชูชันขึ้นมาเป็นลำ มือหยาบใหญ่ของเว่ยหยางรูดชักแก่นกายลำใหญ่ด้วยอารมณ์กระสันสุดจะข่มกลั้น จินตนาการไปว่ากำลังได้กระแทกกระทั้นรูสวาทของสะใภ้คนงาม

“อย่าบอกใครเด็ดขาดนะคะว่าเค้าใส่กางเกงในสีชมพู” เด็กน้อยรีบเอ่ยขอตาปริบๆ “ได้ครับ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะครับ” “ข้อแลกเปลี่ยนอะไรเหรอคะ” เด็กหญิงแก้วกัลยาเอ่ยถาม “โตขึ้นต้องแต่งงานกับพี่นะครับ” “ทำไมต้องแต่งงานกับพี่ด้วยคะ” “เพราะพี่เป็นคู่หมั้นของน้องแก้วไงครับ” “คู่หมั้นคืออะไรเหรอคะ” เด็กน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ “โตขึ้นก็จะรู้เองครับ” “ตอนนี้หนูก็โตแล้ว” เธอทำท่ายืดตัวให้สูงขึ้นแต่ยืดยังไงก็ไม่เท่าพี่ชายใจดีที่ช่วยเหลือเอาไว้ “ยังโตไม่พอ มาครับมาขี่หลังพี่” คเชนทร์นั่งยองๆ ลงตรงหน้า แก้วกัลยาปีนขึ้นไปบนหลังของเขาเพราะล้มเมื่อครู่ทำให้ปวดเข่าปวดแขนไปหมด คงปั่นจักรยานเองกลับไม่ไหว คเชนทร์หิ้วจักรยานคันเล็กๆ มาถือเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวก่อนจะแบกเด็กน้อยพาเดินกลับบ้าน “พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” “คเชนทร์ครับ เรียกพี่ว่าเชนนะครับคนดี”

"รักแรกพบอะไรวะ ไร้สาระ " ประโยคนี้ออกมาจากปาก"กานต์ " เจ้าพ่อเพลย์บอยหนุ่มเจ้าสำราญ ตัวพ่อแห่งวงการเกย์รุก เขาไม่เคยศรัทธาในความรัก มองว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องไร้สาระ เขาคือทายาทเศรษฐีชื่อดังระดับหมื่นล้าน แต่กลับไม่เอาไหนในสายตาพ่อตัวเอง กานต์เป็นคนทะเล้น ขี้เล่น อบอุ่น ถึงแม้จะโตมาจากครอบครัวที่ไม่ได้รักเขาเท่าไหร่นัก เขาจึงพยายามเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายให้คนอื่นมาตลอด จนกระทั่งเขาได้พบ"พลับพลึง "แพทย์หนุ่มไฟแรงผู้ที่ถูกโอบล้อมมาด้วยความรักตั้งแต่ยังเด็ก พลับพลึงเป็นคนที่ยิ้มแล้วโลกสดใส ซึ่งทำให้กานต์ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ แต่ดูเหมือนพลับพลึงจะไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไหร่นัก แต่กลับทำให้กานต์สนใจมากขึ้นไปอีก ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรืออะไรเล่นตลก เมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายดันรู้จักกัน กานต์จึงใช้โอกาสนี้ขอหมั้นอีกฝ่าย แม้พลับพลึงจะไม่เต็มใจนักแต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีใจ แต่กานต์กลับทำหน้าที่ของสามีทุกอย่างได้ไม่เคยบกพร่อง "ใจอ่อนให้พี่ยังครับ " "ไม่มีวันครับ.." "โธ่ ใจร้ายจัง แต่นานกว่านี้ก็จะรอนะครับ "

“เกลียดแค่ไหนก็หนีกูไม่พ้น” เขาตั้งใจเข้าหาเธอเพราะเป็นของเดิมพันในเกมส์ที่เล่นสนุกกับเพื่อน ส่วนเธอตกหลุมรักเขาอย่างหมดหัวใจ เมื่อบทสรุปความจริงคือเขาก็แค่ เอาเธอมาแทนที่แฟนเก่าเพื่อคั่นเวลา...

ลุงโดมม์ไม่อาจทนเก็บความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป จึงตัดสินใจป่ายปีนไปตามกิ่งก้านขยับเข้ามาจนใกล้กับบานหน้าต่างที่เปิดแง้มเอาไว้ สอดสายตาเข้าไปในห้อง ก่อนจะตกใจ… กับสิ่งที่ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เห็น “โอ๊ว… แม่คุณเอ๊ย… ” ลุงโดมม์อุทานออกมาด้วยความตกใจ คุณนายกำลังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน หล่อนอยู่คนเดียวลำพัง เอนหลังพิงหมอนสีขาวที่วางรองไว้กับพนักหัวเตียง เข่าสองข้างถ่างออกกว้าง ในมือจับขวดน้ำหอมทรงยาวกำลังลากผ่านร่องกลีบโหนกนูนโอบล้อมไว้ด้วยเส้นขนสีดำระยับ “โอ๊ววว… อ๊า… ซี้ดดดด… อูย… อยากเหลือเกิน” คุณนายร้องครางน่าเวทนา… มืออีกข้างที่เหลือเอื้อมขึ้นมาคลึงเคล้นปทุมถันคู่งาม ใหญ่มากจนล้นออกมาสองข้างลำตัว นิ้วเรียวบีบบี้ปทุมถันสองเต้าสลับไปมาจนปลายหัวนมชูชันชี้ฟ้า ดวงตาหลับพริ้มก่อนจะกดขวดน้ำหอมที่มีรูปทรงคล้ายอวัยวะเพศชายทิ่มแทงเข้าใส่สองกลีบอย่างเมามัน “อ๊อย… ซี้ดดดด… ” คุณนายพริ้มตา สูดปากจนแก้มตอบ ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ตามมาด้วยเสียงขวดน้ำหอมรูปทรงคล้ายอวัยวะเพศชาย กำลังกระแทกทิ่มเข้าใส่รูสวาทของอย่างเมามัน

“กลัวอะไร เธอเป็นของพี่ไม่ใช่เหรอ?” “ไม่เอาแล้วค่ะ ไหมแค่พูดเล่น...ไมแค่ไม่อยากให้พี่เป็นของคนอื่น” “กันท่าคนอื่นแบบนี้ เค้าเรียกว่าหวงก้างรู้มั้ย” “ทีพี่ภัคยังหวงไหมเลย ทำไมไหมจะหวงพี่บ้างไม่ได้”

อรัชวินทร์รู้ดีว่า ถึงจะมีหรือไม่มีแผนการของญาติผู้ใหญ่ เขาก็บังเกิดความรู้สึกพิเศษกับแก้วกัลยา เด็กสาวในอุปการะของคุณตาคุณยาย และเธอก็เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้เขาอยากสร้างครอบครัวที่แสนอบอุ่น

แค่…พอเป็นพิธี ไม่ได้มีความรู้สึก “เราแต่งงานกันตามที่ผู้ใหญ่ขอ ยังอยู่ในสถานะพี่น้องเหมือนเดิม อย่าล้ำเส้นพี่ !” “ค่ะ ตังตังเข้าใจ ไม่ได้ขอให้พี่มารักเหมือนกัน !”

"พี่ชาย? ฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ และก็ไม่เคยคิดอยากจะเป็น อย่าคิดว่าวันนี้เธอจะดวงดีรอดไปเหมือนวันก่อน"

เเพท มาเรียนต่อที่นิวยอร์ค อยู่กับลูกพี่ลูกน้องสองสาว ขือ เก๋ กับ กิ๊บ ทั้งสามเผชิญประสบการณ์เสียวๆอีกหลายตอน ขอเชิญติดตามครับ