มาเฟีย

เรื่อง "เจ้าพ่อเพชฌฆาต" เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มนามว่า ดีไวน์ เขาเป็นพวก โหดเงียบ พูดน้อย แต่มันสมองทางด้านการวางแผนของเขามันอัจฉริยะมาก แถมเขายังมีรสนิยมชอบทางด้านวัตถุอันตรายจำพวกปืน ระเบิด และมีด เป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย เขาเป็นคนประเภทที่ควรจัดว่าอยู่ในหมวดของ ผู้ชายลึกลับ! เป็นอย่างมาก และเธอนามว่า เทียน เธอเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ทำงานหาเช้ากินค่ำไปวัน ๆ แต่กลับต้องมาซวยซ้ำซวยซ้อนเพราะเผอิญเข้าไปตกอยู่ในสถานการณ์โหดร้ายเข้า ชีวิตที่แสนธรรมดากลับกลายเป็นยุ่งเหยิงจากการถูกตามไล่ฆ่าในทันที เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อโปรดติดตามต่อในเรื่องนะคะ >__<

"คุณไม่ได้รักฉันคุณก็แค่มีฉันไว้ระบายก็เท่านั้น" กี่ครั้งกับคำลวงที่เขาใช้กับเธอให้ตายใจสุดท้ายเธอก็เป็นได้เเค่ที่ระบายของเขา × ไม่นอกกาย × ไม่นอกใจ อิงเอย&คุณสิงห์

"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นพ่อของเธอ?" "ผมเห็นรูปพ่อในข่าว ผม... ผมมาตามหาพ่อฮะ" วายุตอบเสียงสั่น มือน้อยๆ ยื่นออกมาหา ฟรานเชลมองมือของวายุ แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ "ฉันยังไม่แน่ใจว่าเธอเป็นลูกของฉันจริงหรือเปล่า เราต้องรอผลตรวจดีเอ็นเอก่อน" น้ำตาไหลอาบแก้มของวายุด้วยความเสียใจกับคำตอบของบิดา "พ่อไม่เชื่อผมเหรอครับ?" "ในโลกของฉัน เชื่อใจใครง่ายๆ ไม่ได้ มีคนมากมายที่พยายามจะหลอกฉันและคิดกำจัดฉัน" ฟรานเชลตอบเสียงเรียบ "แต่ผมพูดความจริงนะครับ ผมเป็นลูกของพ่อจริงๆ แม่บอกว่า..." วายุสะอื้นไห้จนไหล่เล็กสะท้าน "พอ รอผลตรวจก่อน แล้วค่อยคุยกัน" ฟรานเชลยกมือห้าม วายุหุบปากฉับ น้ำตายังคงไหล แต่ไม่มีเสียงสะอื้นออกมาอีก เด็กชายพยายามกลั้นน้ำตา เชิดหน้าขึ้นมองพ่อ ท่าทางดื้อดึงนั้นช่างคุ้นตา... มันเหมือนกับตัวเขาเองตอนเด็กๆ ไม่มีผิด ฟรานเชลลุกขึ้นยืน พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดในอกทิ้งไป "ฉันจะกลับมาเมื่อได้ผลตรวจ

“อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่นสินะ” คนอื่นอาจจะมองเธอแล้วดูน่ารัก เเต่สำหรับฉันมีแต่ความน่ารำคาญ ❌ไม่นอกกาย❌ไม่นอกใจ เฮียเดย์&น้องคณิน

“คุณปล่อยฉันไปเถอะ…ฉันจะหาเงินมาใช้หนี้ก้อนนั้นให้เอง" “ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้นอีก” นัยน์ตาหวานวูบไหวระริก ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ “มันเอาน้องฉันจนท้อง ฉันก็เอาน้องมันคืนบ้าง เธอว่าเป็นไง”

คำโปรย เขา คืออาจารย์หมอหนุ่มผู้หล่อเหลา เยือกเย็น และอันตรายต่อหัวใจ เบื้องหน้า เขาคือ บุรุษในฝันของนักศึกษาทั้งคณะ แต่ เบื้องหลัง คือข่าวฉาวและความลับที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง ณาลัลน์ นักศึกษาแพทย์วัย 20 ปี รู้ดีว่าเขาไม่ควรเอื้อมถึง แต่ยิ่งถูกห้าม…หัวใจก็ยิ่งถลำลึก จากความหลงใหล กลายเป็นความต้องการ จากการแอบมอง กลายเป็นเกมเสี่ยงที่เธอเป็นฝ่ายเริ่ม เมื่อพรที่อยากขอ ไม่ใช่ความสำเร็จหรือเกียรติยศ แต่คือ ‘การได้เขามาเป็นของเธอ’ และเธอยอมแลกทุกอย่าง…แม้ต้องเดินเข้าไปในเงามืดของหมอผู้มีความลับมากมายก็ตาม...

เธอยินดีทำทุกอย่างเพื่อเงิน ขอเพียงแค่ให้ได้เงินมา ไ่ม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยินดีที่จะแลก ธารา หรือ น้ำ ประธานบริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ ที่มีเบื้องหลังเป็นมาเฟียใหญ่ผู้มีอำนาจล้นมือ อิงเดือน หรือ เดือน เธอต้องการแค่เงินเท่านั้น และการหาเงินเพื่อนำไปใช้จ่ายเลี้ยงหลายปากหลายท้องของคนที่บ้านดันไปพัวพันกับมาเฟียแสนจะร้ายกาจอย่างเขาเข้าจนได้ ชีวิตของเธอจึงไม่มีคำว่าเหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อเธอไม่ยอมให้เขากินฟรี และพยายามจับมาเฟียอย่างเขาเซ็นสัญญาจ่ายเงินค่าตัวให้กับเธอ

เมื่อทุกคนในครอบครัวถูกขู่เอาชีวิต หญิงสาวจำต้องฝืนความเจ็บสักลวดลายบนเรือนร่างและสวมชุดกี่เพ้าผ้าไหมจีนแสนสวย พาตัวเองไปยืนอยู่หน้าพญามังกรดำ หยางโจวหมิง มาเฟียใหญ่แห่งเกาะฮ่องกง ผู้ชายรูปงามที่มีดวงตาสีสนิมเหล็กวาววับและเย็นชา มีเรียวปากโค้งบางเฉียบสีเข้มที่คล้ายจะคอยเหยียดหยามทุกคนตลอดเวลา ผู้ชายที่มีอำนาจล้นฟ้าและบงการชีวิตของใครก็ตามที่เขาต้องการ โดยเฉพาะ...ชีวิตของเธอ สรัญรัตน์ อัคราบริรักษ์ “คุณมันไม่ใช่คน ร้ายกาจที่สุด” สรัญรัตน์กัดฟันบริภาษเขาออกไป อย่างน้อยก็ขอพูดว่าสักนิดเถอะ ไม่ใช่แต่ยอมให้เขาข่มเหงอยู่ข้างเดียว “ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีคนแบบคุณอยู่บนโลกใบนี้” “ใครที่อยู่ข้างนอก ไปตามนายอรรถวัฒน์กลับมา!” “อย่า!!! ฉัน...จะทำ” พญามังกรดำหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้บุหนังสีน้ำตาลเข้ม เขามองมือสั่นๆ ที่ค่อยๆ เลื่อนไปตามขอบเสื้อ มองผิวกายขาวผ่องเปิดเปลือยออกทีละนิด จนกระทั่งชุดกี่เพ้าเลื่อนลงมาอยู่ใต้อก บราเซียสีขาวสะอาดไร้สายดูเหมือนจะเล็กกว่าสิ่งที่ต้องปิดบังไปมาก เนินอกอิ่มล้นทะลักออกมาเบียดชิดกันอยู่ด้านบน เห็นร่องเนื้อขาวผุดผาดให้ไพล่คิดไปถึงสิ่งที่อยากเข้าไปอยู่ในร่องอก

เรื่องราวของลูกชายคนที่สองและสามของมาร์โก้และแอนนา มาร์กัสและมาร์คัส สองพี่น้องที่ถูกเลี้ยงมาคนละแบบ มาร์กัสพี่ชายรองที่ถูกปู่และย่านำไปเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ทำให้ขาดความรักกลายเป็นคนเงียบขรึมและเก็บอารมณ์ มาร์คัสน้องชายคนสุดท้องของบ้านที่ได้รับความรักจากพ่อแม่และพี่น้องตั้งแต่เด็ก นิสัยจึงค่อนข้างเอาแต่ใจและดื้อรั้น มาวันนั้นเขาก็พบว่าของทุกอย่างที่เป็นของเขากำลังจะถูกพี่ชายแย่งไป ดังนั้นไม่ว่าของอะไรที่พี่ชายอยากได้เขาก็จะเอามาให้ได้ ยิ่งเป็นผู้หญิงที่ควรจะเป็นของเขาไม่ใช่พี่ชาย งานนี้ความรักหรือความสัมพันธ์ในครอบครัว อย่างไหนถึงจะสำคัญกว่ากัน

เลขาของเจ้านายหน้าตาย ที่ฉันได้ขายเวลาของฉันให้เขาเพื่อเงิน! ให้ตายสิ เอาเวลา 24 ชั่วโมงของฉันคืนมานะ ฉันไม่ไหวแล้ว! . " เป็นเลขาฉันเงินเดือนหลักแสน ถึงเธอจะมาทำในตำแหน่งรักษาการแทน แต่ก็รู้ใช่มั้ยว่าต้องทำงานยังไง " " รู้ค่ะ " " แล้วจำกฎข้อสำคัญของการเป็นเลขาฉันได้มั้ย " " ยี่สิบสี่ชั่วโมงของดิฉัน..เป็นของคุณค่ะ " " พรุ่งนี้ย้ายของเธอมาที่คอนโดฉัน " " อะ อะไรนะคะ "

วิวาห์รอหย่า : เมื่อเธอกับลูกไม่สำคัญ เขาก็ควรปล่อยกันไปเสียที : : : : “เธอต้องเป็นตัวแทนของลลิษ” ทิวัตถ์บอกด้วยน้ำเสียงที่เข้มกว่าปกติ แต่สายตายังว่างเปล่าเหมือนเคย “โปรดตัวเล็กกว่าเธอ” ปรีดิทารู้สึกขมปร่าไปทั้งลำคอ แต่ก็พยายามแจกแจงให้คนตรงหน้าได้หวนคิดสักนิดว่า เธอกับผู้หญิงคนนั้นต่างกัน “ไม่ติด” ทิวัตถ์ยกไหล่สูง “เธอขาวกว่าโปรด” หญิงสาวยังพยายามอธิบาย “แต่ก่อนยังกระเดือกได้” คนใจร้ายเบ้ปากนิดๆ ตาจ้องปรีดิทาก่อนตอบ “โปรดไม่เหมือนเธอ” เธอยังย้ำพร้อมมองไปทั่วร่างกายของตัวเอง แล้วได้ยินคำย้ำกลับมาให้เจ็บสะท้าน “ก็ไม่เคยบอกว่าเหมือน ก็แค่ตัวแทนปะวะ” ประโยคท้ายถูกกล่าวออกไปด้วยเสียงหนัก เป็นการยืนยันสถานะอย่างชัดเจน แค่ตัวแทน

- ผู้หญิงของฟีนิกซ์ - { ฟีนิกซ์ x โมเดล } ฟีนิกซ์ งอนบ่อย ๆ นะ เฮียชอบง้อ โมเดล เวลาเฮียดุมันน่ากลัวดี เดลชอบ>< "เฮียชอบเวลาหนูร้อง" "ทะ ทำไมเหรอคะ" "เพราะมันทำให้เฮียอย่างปลอบหนูแรง ๆ ยังไงล่ะ" "ป๊ายิกมีแปนเหย๋อก้ะ" "เยอร์ก็อยากมีแปน" คำหยาบ - เนื้อหารุนแรง - คลั่งรัก - พระเอกสายเปย์  เรื่องนี้ไม่มีการ 'นอกใจ' พระเอกคลั่งรัก นินายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจิตนาการของผู้แต่ง ไม่มีเจตนาพาดพิงถึงสถานที่หรือบุลคลที่ไม่เกี่ยวข้องแต่อย่างใด นิยายไม่ได้อิงจากความเป็นจริงทั้งหมด โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน  ไม่อนุญาตให้คัดลอดหรือดัดแปลงเนื้อหาทั้งสิ้น! หากพบเจอจะดำเนินคดีทางกฏหมายทันที Thanks for following me 🙏

นิยายเรื่องสั้น มีทั้งหมด4เรื่องพระเอกเป็นมาเฟีย เป็นแนวพระเอกโบ้ พระเอกร้ายและคลั่งรั

ใช้ชีวิตสงบสุขมาได้ตั้งนาน แต่กลับต้องมาอึมครึมเพราะดันไปมีเอี่ยวกับสมาชิกแก๊งค์เทพเจ้าประจำมหาลัย แถมไอ้บ้านั่นยังพ่วงตำแหน่ง "ว่าที่ผู้นำแก๊งค์มาเฟีย" ที่กำลังโดนตามล่าด้วยไง เหอะๆ แบบนี้ฉันจะมีชีวิตรอดต่อไปมั้ยให้ทาย?

นี้เป็นเรื่องราวสาวออฟฟิตธรรมดาที่ชอบเล่นเกมจีบหนุ่มมากเธอมีความฝันอยากจะสร้างเกมขึ้นมาจึงไปสมัครงานที่บริษัทเกม แล้วเธอกลายเป็นผู้เล่นเกมนี้ มีชื่อว่า " Love and fanstry world" ทำให้ได้หลุดเข้าไปในเกมนี้ แล้วได้เจอกับตัวละครที่มีอยู่จริงเธอคิดว่านี้มันต้องเป็นของขวัญที่ทางบริษัทมอบให้อย่างแน่นอน แล้วหลังจากเธอก็ได้รับโบนัสและของขวัญจำนวนมาก

"ถ้าพี่ต้องการแค่เพื่อนเที่ยวคงไม่นอนกับธาม ไม่พาไปเจอครอบครัว ไม่ต้องสนใจว่าพ่อแม่พี่จะคิดกับธามยังไง ไม่พามาที่ฮ่องกงด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ว่าธามมีตัวตนอยู่ในชีวิตพี่" ธามไทไม่จำเป็นต้องมีตัวตนเลยก็ได้ เพราะสถานะของเขามันก็แค่เด็กในปกครองของเธอ แต่เฮสเทียก็ให้สิทธิ์เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเธอ รู้จักกับคนสำคัญในชีวิตซึ่งไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยก็ตาม "ธามอาจจะคิดว่าพี่เห็นแก่ตัว แล้วใครบ้างที่มันไม่เห็นแก่ตัว ใครจะอยากเจ็บ ใครมันจะอยากทำร้ายหัวใจตัวเอง ถึงคนอื่นให้คำนิยามว่าพี่เป็นเจ้าแม่ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพี่จะควบคุมทุกอย่างได้นะ" เฮสเทียเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดให้เขารับรู้ เพราะเธอไม่อยากให้เขาเข้าใจอะไรผิด ๆ ว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นการให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แก่เขา "ธามคิดว่าธามพยายามอยู่ฝ่ายเดียวเหรอ พี่เองก็กำลังพยายามอยู่เหมือนกันนะ"

ซีรี่ย์รักร้อน ของผู้ชายโหด หื่น ขี้หึง คลั่งรักค่ะ เรื่องแรก รักร้อนเพลิงริษยาค่ะ "เมื่อไหรคุณจะปล่อยฉันไปซักที" "ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยเธอไปเพราะตราบใดที่เธอยังใช้หนี้ฉันไม่หมดและดอกของฉันก็แพงซะด้วย"

หัวใจดวงนี้มันจะอยู่กับใครก็ได้ แต่มันต้องไม่ใช่กับเธอ ที่เป็นคนที่ทำลายมัน

เพราะมีหน้าที่สำคัญต้องทำ แต่ก็โดนรุ่นน้องจอมป่วนอย่างเลโอ Nightshade มาวุ่นวาย ตามจีบไม่เว้นแต่ละวัน "ทฤษฎี 21 วัน" เลยถูกใช้เป็นไม้ตายเด็ดของฉัน คิดว่ามันจะกันคนกะล่อนอย่างหมอนี่ให้พ้นทางได้มั้ย?!

ลิ้นร้ายลากเลียแผ่วเบา​ ร่างกายของฉันบิดเร่า​ อย่างไม่อาจจะห้ามได้​ ยิ่งสัมผัสของเขาทำเอาฉันแทบขาดใจตาย​ เขาลากลิ้นมาจนถึงเนินเนื้อสามเหลี่ยม​ หัวใจของฉันเต้นรัว​ มือเรียวพยายาม​ดันศีรษะ​ของเขาเอาไว้​ เขาเงยหน้ามองฉัน​ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปรี่ไฟหัวเตียง​​ แล้วก้มลงจูบที่เนินเนื้อของฉันอย่างแผ่วเบา “อยะ…อย่า…” ฉันเอามือดันศีรษะของพี่พันแสงเอาไว้ แต่มีหรือเขาจะยอม เขาจับมือของฉันออก​ แล้วก้มหน้าดื่มความหอมหวานจากดอกกุหลาบสีหวาน บทรักที่เขาพยายามยัดเหยียดให้ฉันครั้งนี้ไม่เหมือนเคย เขาอ่อนโยนมากกว่าครั้งแรก เมื่อคืนวานเขารุนแรง แต่ครั้งนี้ต่างไปจากเดิม ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้แดงก่ำแบบตอนนั้น “พอเถอะค่ะ อย่าทำต่อเลย” “ห้ามเพื่อ!” เขาชักสีหน้า ฉันเองก็รู้ว่าตัวเองปรามเข้าไม่สำเร็จ แต่ก็ยังปราม พี่พันแสงยกขาเล็กพาดบ่าดูดดื่มความหอมหวาน ฉันใบหน้าบิดเบี้ยวเสียดเสียวขึ้นสมอง ทุกสัมผัสทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหนักหนาเกินกว่าจะบังคับฝืน ยิ่งถูกเรียวลิ้นสากลากเลีย ไฟราคะไฟปรารถนาโหมกระหน่ำ ฉันเสียว เพราะปากและลิ้น