Romances Online de วาย sobre วาย e Histórias com CEO

ผมได้รับเกียรติให้เข้ามานั่งทำงานในห้องกับเขา ตามคำแนะนำของแม่ผม อยากให้นั่งทำงานอยู่ในห้องเดียวกันก็ได้ ผมจะทำตาม แต่จะได้งานหรือเปล่า? อันนี้ผมก็ไม่รับประกันนะ

ปากบอก ไม่ถูกชะตากับเด็ก แต่พอน้องมันตรงสเปค พี่ว่ามีแฟนเด็กก็ดีนะ (ก็เด็กมันน่ารัก)

อเล็กซานเดอร์ หรือ อเล็กซ์  ชายหนุ่มหน้าหวานราวกับผู้หญิงลูกครึ่งไทยรัสเซีย แต่เขามีร่างกายกำยำสมชายชาตรีและบุคลิกดี พูดจาไพเราะ เขามีอาชีพเป็นมัคคุเทศก์ชาวไทยเป็นเจ้าของบริษัททัวร์ในรัสเซีย อีกทั้งเป็นที่พอใจของบรรดาลูกค้าชาวไทยและชาวต่างชาติ ทำให้เขากอบโกยกำไลได้มากในแต่ละปี แต่ว่าการตายของเพื่อนเขาทำให้เขาได้ทำความรู้จักกับมาเฟียผู้กว้างขวางและเป็นที่ยำเกรงของผู้คนทั่วไป

เพราะรักจึงตามตื้อเพียงแค่อยากเห็นหน้าอยากได้รักตอบ แต่ไม่เคยจะรู้เลยว่ามันทำให้อีกคนทั้งลำบากใจ ทั้งหงุดหงิดและไม่ชอบ

เรื่องราวความรักในโลกบอยเลิฟ มีหลากหลายแบบตั้งแต่หวานชื่นสุขสมหวังจนกระทั่งช้ำในกระอักโลหิตให้ผู้อ่านได้เลือกสรรกันเลยค่า

“ผมชอบผู้จัดการนะครับ” อิศราพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา เขาไม่ได้เมาจนไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร อิศรามีสติรับรู้ทุกอย่าง “คุณเมาจนพูดไม่รู้เรื่องแล้ว” “ไม่ครับ ผมรู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่” พูดจบก็ย้ายก้นสวย ๆ ขึ้นมานั่งบนตักของรชานนท์ มือบางคล้องรอบคออย่างเหมาะเจาะ “คุณอิศรา!” “เรียกว่าอิงค์” คนบนตักสั่ง “คุณไม่ควรทำแบบนี้ คุณมีวีรภัทรอยู่แล้วนะอย่าลืมสิ” รชานนท์เตือนสติ ทั้งอิศราและเขาเองด้วย การที่ถูกอิศราคลอเคลียอยู่บนตักแบบนี้เขาเองก็หวั่นไหวไม่น้อยเลย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่วี”

เขาเคยคิดว่า “คืนวันนั้น” จะไม่ส่งผลอะไรต่อชีวิต แต่เมื่อคนในคืนนั้นกลับมาปรากฏตรงหน้าในฐานะ “เลขา” ท่านประธาน ผู้เย็นชาจึงพบว่า บางคนไม่ได้ตั้งใจมาแค่ทำงาน แต่กลับมาปั่นหัวเขาด้วย!!

"เพิ่มงานเข้าไปอีกทุกตำแหน่งว่างจนกว่าหมอนั้นจะยอมออกไปจากที่นี่!เป็นแค่ลูกจนๆของคนขับรถ กล้าดีอย่างไรถึงมาเป็นคู่หมั่นของฉัน!เพื่อทำตามพินัยกรรม เพื่อโรงแรม!ได้แต่มันต้องรับน้องกันหน่อย... หึหึ"

อย่าให้เวทานนท์ได้คลั่งรัก เพราะเธอจะต้องรับศึกหนักมาก เวทานนท์ หนุ่มนักเรียนนอก ท่านประธานผู้คลั่งรัก อย่างคุณเลขาเนี่ยไม่ใช่ตัวเล็กสเปคเขา ปากแซ่บเกิน ยิ้มอ่อยได้ทุกคนยกเว้นเขาที่เป็นเจ้านาย คนแบบนี้เขาไม่มีทางชอบเด็ดขาด นวพรรษ เลขาหน้าหวานหล่อแบบโอปป้า ยิ้มทีทำเอาแฟนคลับคลั่ง ท่านประธานน่ะเหรอ คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่นิสัยไม่ได้ดีไปกับหน้าตา สงสารคนที่จะมาเป็นแฟนจริงๆ

นิยายเรื่องนี้มีนายเอกเป็นเบต้า ไม่ใช่เบต้าธรรมดานะ เพราะเบต้าในเรื่องนี้กลายพันธุ์จ้าาาา ว่าแต่…ทำไมในหัวแต่ละคนมีแต่ภาพมนุษย์กลายพันธุ์ประหลาดๆ แบบนั้นเล่า! เขาแค่กลายจากเบต้าเป็นโอเมก้าเท่านั้นเอ๊ง

เนม ชื่อจริงของเขาคือ วรวิทย์ วรโชติวาทิน อายุ 25 นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ ไฟแรง และมีเสน่ห์เหลือร้าย รับตำแหน่งต่อจากพ่อแม่ที่เสียไปเมื่อตอนอายุ 17 ปี จากเหตุการณ์เสียพ่อแม่ไปในครั้งนั้น ทำให้เขาได้พบเด็กชายที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีที่พักพิงใจ นาย ชื่อจริงของเขาคือ เจ้านาย พัชรวิทิต อายุ 18 เด็กชายบ้านๆ คนหนึ่ง ฐานะกลางๆ ไม่จนแต่ก็ไม่ได้รวย การตายของแม่ทำให้เขารู้อะไรหลายอย่าง ที่พ่อและแม่ไม่เคยบอก ความลับที่ถูกปิดบังไว้ ในช่วงเวลายากลำบาก ก็ได้เจ้านายหนุ่มผู้ใจดีเข้ามาช่วยเหลืออยู่เสมอ "อ่า ทั้งนาย ทั้งฉัน เราต่างเหมือนกันเลยนะ"

ใครจะไปรู้ว่าคนที่เราคิดว่าเขาร้ายและไม่หวังดีกับเรากลับกลายเป็นคนที่รักและหวังดีกับเรามากที่สุด แต่คนที่เราคิดว่าเขารักและทำดีกับเรากลับกลายเป็นคนที่หักหลังและหวังจะทำร้ายเรา! เมื่อจินที่กำลังจะแต่งงานกับแฟนสาวกับจับได้ว่าแฟนตัวเองที่คบกันมากว่า7ปีนอกใจแอบสวมเขาให้เขากับพนักงานบริษัทก่อนวันแต่งงานเพียง1วัน และในวันนั้นเองเขาก็โดนชายชู้คนที่แฟนของเขาลักรอบคบกันลับหลังคนนั้นผลักไปโดนรถชนจนเขาเสียชีวิตในวันที่เขาจับได้ นี้มันไม่ตลกไปหน่อยหรอ ตัวเขาต้องมาตายอย่างน่าสมเพชแบบนี้น่ะหรอ เขาไม่ยอมหรอก!

เพราะอุบัติเหตุทำให้สองพี่น้องต้องมาผูกติดอยู่ด้วยกัน คนพี่ทำงานตัวเป็นเกลียวหาเลี้ยงน้องเพียงลำพัง ในขณะนั้นผู้ช่วยคนสนิทที่มีอายุเท่ากันก็ปรากฏตัวขึ้น อีกทั้งยังมีเพื่อนสนิทที่ไม่คิดเป็นแค่เพื่อน...

"จากเด็กขัดรองเท้าในวันนั้น สู่แฟนเด็กในวันนี้" "10ปีก่อนมหาเศรษฐีหนุ่มคนหนึ่งบังเอินได้เจอเด็กผู้ชายวัย13ที่มาขอขัดรองเท้าให้ เวลาผ่านไปเด็กคนนั้นก็กลับมาอีกและมาในฐานะคุณหมอและคนรักของเขาด้วย"

รู้ตัวอีกทีอัยย์ก็รักเฮียชัชไปแล้ว ..แล้วหลังจากนี้เขาต้องทำยังไงในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่มีทางเป็นไปได้...

อยู่มาสามสิบกว่าปีไม่เคยกินเนื้อ ทะลุมิติมาพบผู้ชายหุ่นแซ่บบนเตียงเดียวกันจะทำยังไง ถีบเขาตกเตียงเหรอ ลืมไปเถอะ ต้องโผขึ้นคร่อมสิ รออะไร........ คิมหันต์เป็นเด็กดีอยู่ในวงการบันเทิงจนอายุสามสิบห้าปี รักไม่ยุ่ง มุ่งแต่งาน กะว่าประสบความสำเร็จแล้วจะออกจากวงการไปสร้างครอบครัวเล็กๆ กับหวานใจสักคน จนได้รางวัลราชาภาพยนต์ วันขึ้นรับรางวัลดันลื่นล้มหัวฟาดโพเดี้ยม นึกว่าตายก่อนวัยอันควร ไม่ทันจะสาปแช่งสวรรค์เสร็จก็พบตัวเองอยู่บนเตียงกับหนุ่มหล่อ หุ่นแซ่บ ด้วยกลัวว่าขืนชักช้าจะตายไปทั้งยังบริสุทธิ์อีกรอบเขาจึงตวัดขาโอบเอวแกร่งของคนที่คร่อมอยู่บนร่างทันที ชาตินี้ฉันต้องได้กินเนื้อ... เขตคาม ท่านประธานหนุ่มฉายาหน้าหล่อ ใจดำที่กำลังเดือดปุดๆ เพราะถูกคนแปลกหน้ายึดเตียงและกำลังจะลากคนออกไปโยนทิ้ง “...”

“อยู่ด้วยกันเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อลูกของเรา” แม้จะเป็นคำขอที่ฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มันน่าตลกตรงที่คำพูดนั้นสามารถเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้...

ด้วยริมฝีปากที่ผนึกเข้าหากันแน่นราวกับโหยหา เพลิงบดปากกับริมฝีปากจิ้มลิ้มของน้องเมียอย่างดูดดื่มเร่าร้อน “เมฆ... เอ็งรู้ใช่ไหมว่าพี่ต้องการเอ็ง ต้องการมานานแล้ว” จมูกของเพลิงรับรู้ได้ถึงกลิ่นแป้งอ่อนๆ ที่ซอกคอของชายหนุ่ม เขาจูบฟัดที่แก้ม ซอกคอ เรื่อยลงมาถึงหัวไหล่ที่บิดลู่เข้าหากันเพราะความเสียวซ่าน “อ๊อย... ” น้องเมียตัวอ่อนตัวงอ โดนจูบจนอ่อนระทวยไปทั้งตัว คนตัวใหญ่จูบไซ้ไล่เรื่อยลงมาถึงรอยยุบน้อยๆ ที่บริเวณกระดูกไหปลาร้า แอ่งอารมณ์ที่ทำให้ไหล่ของเมฆบิดลู่เข้าหากัน เพราะว่าขณะกอดจูบ แก่นกายใหญ่ยาวของเพลิงที่เบียดคลึงเสียดสีอยู่กับหน้าขาของเมฆ

จะเป็นยังไงเมื่อการเจอกันครั้งแรกดันเกิดอาการรัทจนเผลอสร้างพันธะ แต่ทว่าพอได้สติคนที่พึ่งจะสร้างพันธะดันหนีไปซะแล้วที่แย่กว่านั้นเขาดันจำหน้าคนคนนั้นได้เพียงเลือนลางแต่ที่จำได้แม่นมีเพียงกลิ่นที่ฉุน

ใครๆ ก็บอกว่า น้ำใส น่ะเลขาบื้อประจำออฟฟิศ โดนท่านประธานมาดนิ่งอย่าง ภาคิน ตวาดทีไรก็ตัวสั่นน้ำตาคลอ น่าสงสารจนคนทั้งบริษัทอยากจะโอ๋ แต่ความจริงคือ... น้องมันจิ้งจอกเรียกพี่ วางแผนแกล้งโง่มาตั้งแต่สมัยมหาลัย เพราะรู้ว่าคนหน้านิ่งขี้หึงแบบภาคิน แพ้ทางคนซื่อที่ไม่มีพิษมีภัย “น้ำใส! กูบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าไปยิ้มให้ไอ้หน้าไหน!” ภาคินหึงจนหน้ามืด รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั้งตึก แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งดุแรงเท่าไหร่ น้ำใสยิ่งแอบขำกริ๊ก เพราะแผนเหยื่อล่อเสือ มันได้ผลเกินคาด ยิ่งภาคินหึงแรงเท่าไหร่ บทลงโทษบนเตียงก็ยิ่ง จัดหนัก ให้สมใจอยากน้ำใสเท่านั้น แต่ระวังไว้เถอะยัยน้อง... เสือระดับภาคินจะดูไม่ออกจริงๆ เหรอว่าเมียตัวเองแสบแค่ไหน ที่ยอมเล่นตามน้ำน่ะ ก็เพราะอยากมีข้ออ้างจับจิ้งจอกมาขย้ำให้จมเขี้ยวทุกคืนต่างหาก “มึงคิดว่าเนียนเหรอน้ำใส คืนนี้เตรียมตัวหลังเดาะได้เลย... กูจะ กระทุ้ง ให้ลืมชื่อทุกคนไปเลย”