Amnesia Song Lyrics นิยาย & เรื่องราว

Wala siyang maalalang ganoon. Napailing ito habang nakangiti pa rin. Bahagya siya nitong tinampal sa noo. "Obviously, you can't remember anything, Naomi because you have amnesia kaya paano mo malalaman kung paano mo ako husgahan at sungitan noon?" "A-ako? Sinungitan at hinusgahan ka?" Tumango ito. "Mismo." "Talaga ba ginawa ko iyon sa iyo?" hindi makapaniwalang tanong niya dahil sa nakikita niyang kabutihan nito, paano niya magagawang sungitan ang katulad Martin?

Ang pinagtataka ko lang, bakit hinahanap iyon sa akin ng ginang na kaharap ko? Tinanong ko siya sa kaniyang pangalan at sinabi naman niya ang buong detalye. I forgot her na talaga as Amie's mother. How come na nakalimutan ko siya? "What happened to you, Trinah? Bakit mo 'ko nakalimutan gayong ilang araw pa lang tayong hindi nagkita?" "Pasensya na po, Madam Adamo. Marami lang sigurong masamang nangyari sa akin, kaya medyo na a-amnesia na ako."

malumanay na sabi ng nurse Inihiga ng nurse si Sophia na ngayon ay nakadilat na. “Mi amor.” lumapit ako sa kanya and she just stared at me blankly “Sino ka?” tanong niya kaya bigla akong kinabahan. Hindi ba niya ako naaalala? “Mi amor it’s me, Hendrix!” sabi ko naman dito “Doc? May possibility ba na magkaroon ng amnesia si Sophia?” narinig kong tanong ni Marcus sa doctor

Pagkatapos ay tiningnan niya ang lalaking katabi ko na pala ngayon. “Pasensya na sa nangyari kay Amira, Adrian. Nagka-amnesia kasi ‘yan kaya laging nananaginip ng masama at madalas sumasakit ang ulo. Pero salamat at maingat mo siyang inuwi dito.” Rinig kong pasasalamat ni Nanay kaya saglit akong natulala sa lalaking ito ng marinig ko ang pangalan niya. Pakiramdam ko ay pamilyar sa akin ‘yon ngunit hindi ko naman matandaan kung narinig ko na ba talaga.

Pero, kumurap-kurap siya upang hindi ito matuloy sa pagdaloy. "Soge na, inumin mo na ang gamot mo para makatulong sa iyong amnesia. Ibig kong bumalik na ang ala-ala mo. Ibig namin na bumakik na ang Alexander Blackwood sa aming buhay para maging panatag na ang aming kaisipan. Alex..I miss you and I love you..."

Kung alam na nitong may amnesia siya, magugulat ito. Napahinto sa paglagay ng plato si Jony. Tinitigan siya nito. Oras na rin siguro para sabihin niya na may amnesia nga siya. Kasama sa kaniyang pagtayo ay ang pagsalita. “Totoo ngang may amnesia ako.” Kumuha siya ng baso para uminom muna ng tubig. Hindi makapagsalita si Jony habang sinusundan lang siya nito ng tingin.

"Maybe it's because, that person was the only one in your mind during the accident. You've been thinking about her before and during the accident happened." Napaangat siya nang mukha sa tinuran ng doktor sa kanya. "W-what do you mean?" Nagkasalubong na ang kanyang mga kilay habang gulong-gulo naman ang kanyang isipan. "Kung sino 'yong taong nasa isip mo during the accident they are often the ones you forget." "Bakit hindi mo na ako naaalala? Bakit ako pa ang nakalimutan mo?"

putol niya agad sa sasabihin ko. Napatanga ako sa kinauupuan ko at halos nawalan ng lakas nang sumandal ako sa upuan. "You're grandfather mentioned to me before that you were suffering from amnesia, that was caused by anesthesia when you got an eye transparent surgery. Whoever replaced the prescription I gave to you with that, wants to delay every memories you lost, or worse, destroy them."

Pinaparusahan ba ako ng panginoon? Patuloy pa din ang pag-landas ng luha sa aking mga mata. "Hindi mo ba talaga ako maalala? Can't you even try to remember me? Remember us?". I desperately asked Tumayo ako ng tuwid at ngumiti ng peke. "You're hurting me Hash. Stop this shit if you're just planning to prank me!". Sigaw ko "Athena... He isn't joking around, hindi ka niya pinaprank. He actually has an amnesia". Suddenly Illana said, she's now beside Hash

“Yngrid hindi ako nakikipag-biruan sa iyo. Kahit maid ka dito ay bagay na bagay kayo ng Senyorito. Siguro mayaman ka lang talaga pero nagkaroon ka ng amnesia kaya akala mo ay mahirap ka at napadpad dito para magkapera. Pero ang hindi mo alam ay ang Amo mo pala ang tutulong sa iyo na maalala ang lahat dahil mahal niyo pala dati ang isa’t-isa bago ka magka-amnesia.” Malakas akong napatawa dahil sa sinabi niya. Kulang na lamang ay mabitawan ko ang pinggan na hawak ko dahil nanghihina ang kamay ko. Siguro kung may nakakarinig man sa akin ay iisiping nababaliw na ako.