Buhay Ko Ang Ilog の小説・ストーリー

Ngingiti-ngiti s'ya habang naglalakad dahil sa sobrang kilig ngunit ng maisip ang kanilang sitwasyon ay agad n'ya ding sinaway ang sarili. May ilog silang kailangang tawirin para makarating sa kanilang sakahan. "Let me carry you love," si Isaac sa kan'ya. " No need, gusto kong ilusong ang paa ko sa tubig," masayang sagot n'ya. Natutuwa kasi s'ya ng makita ang malinaw na tubig sa ilog. Hindi naman ito kalakihan at hindi din malalim ngunit kapag malakas ang ulan ay umaapaw ang tubig dito dahil may malaking talon sa itaas na parte ng sakahan nila.

sagot ko sa kanya at ang cute ng reaksyon niya dahil halatang hindi niya alam ang ganitong bagay. Ikaw ba naman ang may magandang bathtub tapos malaking banyo na kasing laki ng isang maliit na bahay. Hindi naman talaga niya naranasan ito dahil maayos at marangya ang buhay niya. “Dito rin kami naglalaba. Minsan ay sa ilog pero mas maraming beses na dito.” “Dito na lang kaya ako tumira? Papayag ka ba?” tanong niya sa akin.

Aya nito sa kanya ng magpasyang maligo sa ilog. Hindi naman nito kailangang sabihin iyon sa kanya dahil kita naman sa linaw ng tubig na malinis iyon. At sa ilalim ng tubig kung saan nakalublob ang kalahating katawan nito ay kitang kita niya ang bagay na iyon na nagpaulit ulit lamang na bumaon sa kanya kagabi.

sagot naman ni Leigh na ikinasang-ayon naming lahat. Agad naman kaming naghahanap ng isang ilog o kahit na anong anyong tubig. Habang naglalakad kami ay panay tingin ako sa nagtataasang puno dito sa paligid kaya hindi ko namalayang bangin na pala ang nasa gilid ko dahilan nang biglaan kong pagkadulas! "AHHHH!"

Sa pagtakbo ng oras ay hindi mo talaga namamalayan na lumilipas na ang masasayang araw ng buhay. Sa pag-agos ng ilog ay hindi mo nababantayan na unti-unti na rin palang inaanod nito ang magagandang bagay na nangyari. Hindi ko kayang pigilan ang mga luha ko kaya ay hinayaan ko na lang sila na malayang dumaloy sa aking pisngi.

"Taliwas na ako." Tumango siya sa akin kaya pinaandar ko na. Tuloy lang ako sa pagmamaneho dahil hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hanggang mahinto ako sa tahimik na lugar, bihira lang ang mga bahay. Bumaba ako sa aking motor at naglibot-libot. May nakita akong ilog doon, agad ko itong pinuntahan. Napakalinis ng tubig at may mga water lily din. Umupo ako sa damuhan. Kapag may nahahawakan akong bato ay binabato ko sa ilog. Tanging pag-agos lang ng tubig ang aking maririnig. Ang sarap pala sa pakiramdam kapag wala kang iniisip.

Lumabas kami sa likod ng bahay at naglakad sa maliit na daanan na puno ng damo hanggang sa marinig namin ang agos ng tubig. Pagdating namin sa ilog, ang ganda ng sikat ng araw sa tubig. Napakalinaw nito, kitang-kita 'yung mga bato sa ilalim. Ang sarap ng hangin dito, presko at malayo sa ingay ng siyudad. "Dito ako naliligo nung bata pa ako," sabi ko habang tinatanggal ang tsinelas ko.

Rinig na rinig ang mga huni ng ibon at ang ingay din ng mga kulisap kahit tanghaling tapat. Ganito ang buhay probinsya. Payapa at tanging ragasa ng tubig sa mga ilog, huni ng ibon at ang pagihip ng hangin ang karaniwan mong maririnig. Malinis ang hangin at natatabunan ang paligid ng mga naglalakihang puno. "Saan mo ba ako dadalhin?" bumagal ang paglakad namin nang makalapit kami sa isang modernong bungalow house.

“Sandali, parang may naririnig akong pagragasa ng tubig.” “Oo, nasabi sa akin ni Harvey na malapit daw sa ilog ang bahay niya. Baka yun na yung naririnig mo— Thiago baka mabinat ka!” Singhal ko sa kanya nang parang bata niya akong hinila papalapit sa tunog ng tubig na naririnig naming dalawa. Hangang sa bumungad sa amin ang isang malaking ilog at may maliliit na talon.

Bawat ulos ng tubig ng dagat ay parang bang buhay ng isang tao, minsan hindi mo alam kung kailan ito muling ihahampas ng hangin o baka hindi na makayanan ng hangin ang bigat ng tubig kaya hindi nalang ito nag-aatubiling humampas. Kung ganito lang sana ang buhay 'yong nakaupo ka lang sa dalampasigan at walang ibang iniisip na problema. Sana ganito nalang kadali ang buhay. Ayoko ng umalis pa sa kinauupuan ko ngayon, kung maaari lang sana dito nalang ako habang buhay ngunit hindi p'wde dahil lahat may hangganan. Bumalik lang ako sa'king ulirat ng may tumapik sa'kin, "Malamig na rito, tara sa loob ng bahay." Nakangiti nitong sambit.