Declamation Piece Tagalog Novels & Stories

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. DO NOT PLAGIARIZE! ----------------------------------------------------------------------------------- "Mama, saan po ba tayo pupunta?" tanong ko habang nakasakay kami sa bus. Nakaupo si Mama sa tabi ng bintana habang nasa kandungan niya ang kapatid ko na limang taong gulang.

Nakita nila kung paanong naghilom ang mga sugat nito at ang dahan-dahan na pagtayo mula sa pagkakabagsak. "Hindi nga ako nagkakamali, siya ang tinutukoy ng orakulo na siyang uubos sa lahi natin!" Sigaw ng matanda na mula sa lahi ng mga puti. Lumagutok ang buto ni Prinsipe Zumir at inatake sila isa-isa. Pugot ang mga ulo at labas ang mga laman. Lalong nagkagulo ang mga paniki at uwak sa himpapawid. Ang hangin ay nababalot ng malansang amoy ng dugo, mga hiyawan mula sa mga pinapaslang, mga nanghihingalo, at mga nagmamakaawa

Unti-unti nang nawawala ang kumpyansa kong mananalo ako. "For the second place... August Clyde Dela Riva of Heinz International School." Nang tawagin ang pangalan ni August para sa second place ay nawala na talaga ang pag-asa ko. Sa tingin ko ay mukhang mas magaling talaga sa akin kaya ano pa kaya yung first placer na natalo siya? "For the first place and the champion of this year's Impromptu Speech..." nang banggitin iyon ay para na akong isang nalantang halaman. I slouched my back and looked down. I failed this---

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

Pag-upo ko, agad akong lumagok ng alak na nasa lamesa. "We're leaving," deklara ni Dante nang nakapagpahinga kami kahit papaano. Kinuha niya sa staff ang inabot niya kaninang coat pagkatapos ay binalikan na ako. "I think they’ve seen enough of my 'talent' for one night.” Talent? Talent na ’yun sa kaniya?

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

Faster…faster…sigaw ko habang hinimas ko ang sarili ko. Aaaaahhh... aaahhh, I'm coming, MY toy. Make it faster, yes... like that. Yan na... aaahhh ahhhhh fuck, sumabog ang malagkit kong katas sa sahig at sa kamay ko, halos habulin ko ang aking hininga.

Halos mapaupo na ako sa semento para lang hindi nila ako mahila pero lahing kingkong ata sila dahil nadala nila ako. “Waaaahhhh! Hindi ako ang bride! Tangena kayo! May groom bang agad-agad magpakasal kahit di pa niya kilala ang bride? Dapat know each other first kami. Jusko kayo! Teka lang! Teka lang! Tym pyers. Hhhoooo.” Away ko pero hindi nila pinansin ang pagwawala ko. Napapikit ako ng mariin. Shutness! Lintek!