Dismayado Novels & Stories

Maging ito ay hindi kumikilos mula sa kanyang kinauupuan at nanatili lang siyang nakatitig sa akin, para bang may nais sabihin ang kanyang mga mata ngunit napakahirap nitong basahin. “I’m sorry but I will not accept your apology.” Seryoso niyang sagot ng hindi man lang kumukurap ang mga mata na nakatitig sa akin kaya nakakaramdam na ako ng inis dahil hindi na ako kumportable. Natigilan ako sa naging pahayag nito kaya lalong sumeryoso ang expression ng aking mukha.

Ni wala siyang makitang kasangkapan na maaari niyang gamitin para makaakyat siya pataas. He was beyond frustrated. Sa kanya nakasalalay ang kaligtasan ni Maria at heto siya ngayon. Gusto niyang panghinaan ng loob at gusto ng sumuko ng katawan niya. Pero kailangan siya ni Maria, siya lang ang inaasahan nito. Hindi niya hahayaan na mapahamak pa itong muli sa pangalawang pagkakataon! "Argh! Goddammit!" Naiirita niyang asik sa sarili dahil wala man lang siyang mahawakan o makapitan para makabalik sa itaas.

At hindi istupido si Elmhurst para hindi maintindihan ang gustong iparating ni Moira. Dumilim ang mukha nito. Disappointment was written all over his face. Agad itong bumaba ng kama at inalis ang suwero sa kamay nito. Mariing pumikit ito pero nang magmulat ito ng mata ay bakas na ang galit at poot doon.

He wanted and he desire her so much that it hurts him deep inside his chest. Paano kung may masamang mangyari dalaga? Paano kung....fvck no! Lalong bumilis ang kabog ng kanyang dibdib at tumindi ang takot na lumukob sa kanya. Swear to god! Makakapatay siya at wala siyang sasantuhin oras na mabatid niyang may nangyaring masama sa babaeng gusto niya. Oh god! Please no!

dagdag niya. Kahit ano'ng pigil ko sa pag-iyak ay kusa pa rin silang tumutulo. Yes, I am disappointed but not because of him! I am disappointed with myself. I am disappointed with my decisions. I am disappointed with my choice. Yes, marami akong nagawa habang naghihintay kay Zircon. I had traveled half of the world while waiting for him but after all these years. . . ngayon lang ako nadisppoint sa sarili ko.

Pare-pareho lang naman ang hitsura ng yagbols at talong. Ito naman marupok kong besprend na 'to ang bilis bumigay. Tapos pag nasukol sasabihin lang hindi sinadya. Nasarapan ka tapos hindi sinadya? Magsosorry na parang walang nangyari. Sorry mo mukha! Nakasakit ka at nakagawa nang mali tapos sorry. May mababago ba sa sorry? Butasin ko ulo mo at sabihin kong sorry, mapapatawad mo ba ako?

i want more from Diego. nakita ni Diego ang ekspresyon sa mukha ko na nahihirapan. ewan ko ba naman kasi kung bakit XL pala ang k*****a nya. khit na hindi sya ang nakauna sa akin ay parang sya na rin ang nakapunit sa akin. "damn!" napamura sya at sandaling napatigil. "you're too tight, donna. i'm sorry." bigla-bigla na lang nyang hinugot ang kanyang pagkalalaki sa akin at mabilis na umalis sa aking ibabaw.

Pero imbis na agad bumitaw… mas lalo pa nitong tinitigan ang kamay niya na parang may sinusubukang maalala. At doon na naman dumaan ang kakaibang ekspresyon sa mukha nito. Parang familiarity. Parang may emosyon na hindi nito maipaliwanag. Marahang bumitaw si Dylan saka bahagyang napailing sa sarili. “Sorry,” mahina nitong sabi.

Muli siyang kumurap-kurap. “Excuse me???” tanong niya dahil hindi siya sigurado kung tama ba ang intindi niya sa mga sinabi nito. It took her a few seconds bago nag-sink in sa kanya ang mga sinabi nito. He was being sarcastic about her looks! Maya maya ay natawa ito ng mahina. Bigla ay para siyang nakaramdam ng pagkulo sa loob niya. Mabilis siyang napatayo at mula sa pag-iyak ay mabilis pa sa alas kwatrong nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. From a meek puppy, to an angry lion…very angry!

Her jaw fell. Nanlaki ang mata niya nang mapagtanto kung bakit nga ba gano’n na lang ang reaksiyon ng katawan niya at kung bakit nga ba hinayaan na siyang umalis ni Mrs. Del Rio. “Cazzo!” Shit! she screamed. Pumadyak siya at napasinghap.