Don't Let Novels & Stories

pagsisinungaling ko. "If ever you're not you can... let it out what you feel. Pwede kang magsabi sa'kin, Sol. But if you don't want I won't force you. It's yourself after all. Ikaw parin ang mag-di-decide kaya if you wanted to share something or not just always remember that I am here."

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi

Sana hindi niya mapansing napapatingin ako sa leeg niya. "Hindi mo dapat ginagawa iyon." Sabi niya. "Ang alin?" "Huwag mong tatakpan ang bibig mo kung babahing ka. Huwag mong pigilan iyon. Pwedeng pumutok ang ugat sa mata mo kung nagkataon. Don't do that again, okay?"

Walang silbi ang mga salita ng Donya. “Ikaw ang mag-aalaga sa kabayo ko buong magdamag. Hindi ka makakaalis sa hacienda na ‘to hangga’t hindi gumagaling ang kabayo ko at hanggang sa maibalik mo sa ayos ang inararo mong hardin. Everyone might treat you a princess but not me!”

nauutal kong tanong. "Let's go home now, so you can have rest. No, don't rest. Think about what I said. Figure it out."

Inabutan n'ya ako ng maliit na panyo. "Here... try not to let them see you like this again."

𝘛𝘩𝘪𝘴 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘳𝘢𝘤𝘵 𝘣𝘰𝘵𝘩 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘳𝘶𝘭𝘦𝘴. 1. 𝘋𝘰𝘯'𝘵 𝘧𝘢𝘭𝘭 𝘧𝘰𝘳 𝘦𝘢𝘤𝘩 𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳. 𝘑𝘶𝘴𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘬, 𝘯𝘰𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘰𝘯𝘢𝘭.

“It was a joke.” “No, it wasn’t.” “Lyra.” “Don’t do that.” “Do what?” “Say something like that, then pretend wala lang.” His jaw tightened. I stood up because sitting made me feel trapped. “You can’t just— you can’t say things like your life doesn’t matter and expect me to laugh.” “I didn’t ask you to laugh.” “Then what do you want me to do?” “Nothing.” The word snapped something in me. “Exactly,” I said, voice shaking. “That’s always your answer. Nothing. Don’t ask. Don’t look. Don’t care. Don’t come close. Pero you keep saying things that sound like you’re daring people to notice.”

maawtoridad na wika ng Don. Wala naman siyang naging reaksyon tungkol sa bagay na iyon. Kung paalisin man siya ng Don then maybe it's time for her to leave. Titiisin nalang niya ang konsensya niya. Ang importante ay wala siyang ginagawang masama.

"This isn't the time for petty self introductions!" "How about you? What's your name?" Pagpapatuloy nito. Ignoring what I just said. "What's the point of exchanging names now? What's the point of me knowing your name nor you knowing mine!" Napasinghal ako sa sobrang galit. "Just tell me what to do to lay you back so that we won't have to see each other again!"