Falso Amor の小説・ストーリー

"เรามีสถานะกันแล้วจริงๆ งั้นหรอพลู แอลมีสิทธิ์ในตัวพลูงั้นหรอ" "มีสิครับ ที่พลูขอแอลคบวันนั้นไง ถึงแอลจะปฏิเสธแต่สำหรับพลูมันคือข้อตกลงระหว่างเรา"แบบนี้ก็มีหรอ ฉันจะปฏิเสธแล้วมันหมายความว่าฉันตกลงเป็นแฟนเขาว่างั้น ตานี้ประสาทแดกหรือว่าไง "น้อยใจน้าาาาที่แอลเป็ นแบบนี้"

เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ตรงนี้ จึงใช้สรรพนามที่เอาไว้เรียกเวลาอยู่ด้วยกันสองคน ทว่าหญิงสาวกลับรู้สึกตกใจจึงหันขวับมองไปรอบ ๆ ตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “แกล้งฝันอีกแล้ว” นี่แหละผู้หญิงที่พ่อเขาพูดถึงก่อนหน้านั้น เธอชื่อว่า 'ฝันดี' ฝ ันดีเป็นพนักงานในบริษัทที่เพื่อนเขาเป็นเจ้าของ และเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขารู้จักคำว่า ‘รัก’ เขาพยายามตามจีบเธอมาหลายปีแล้ว ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีท่าทีว่าจะใจอ่อนยอมเปิดใจให้เข้าไปอยู่ตรงนั้นของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

"พอไอ้ขุนมันรู้มันจึงบอกเลิกแก้มหวานและเป็นคนนัดให้พวกฉันไปรุมโทรมแก้มหวานที่คอนโดของมัน...." "ไอ้ขุนถึงมันจะเจ้าชู้แต่มันก็รักแค่เธอนะเอริ......"ฟิวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเเววตาที่ไม่ลอกแลก มันบ่งบอกว่าเขาพูดความจริง เรื่องที่เขาพูดมันคือเรื่องจริง และถ้ามันเป็นจริงอย่าง ที่ฟิวว่า ฉันคิดว่าคนอย่างแก้มหวานไม่ปล่อยให้ขุนศึกลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งแน่

กฤตดนัยยังคงพูดจายั่วโมโหเธอด้วยท่าทางยิ้มแย้มกวนประสาท เพื่อโชว์ให้หนุ่มนักศึกษาคนนั้นเห็น “อย่าสำคัญตัวผิด ฉันไม่ใช่ที่รักของคุณ จะไปไหนก็ไป แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก!” มาริสาตอบกลับอย่างเดือดดาล

ถ้าความรักของคุณคือการหลอกลวง งั้นฉันขอไม่รับความรักแบบนั้นก็แล้วกัน ฉันลากกระเป๋าขึ้นแท็กซี่ ส่งวิดีโอที่ฉันอัดไว้ก่อนหน้านี้ในโรงพยาบาล ซึ่งเป็นคลิปที่จ้าวเสี่ยวเสวี่ยพูดว่ากู้ถิงเฉินจำคนผิด และเรื่องที่เธอแกล้งป่วย ส่งไปที่อีเมลของกู้ถิงเฉินโดยไม่เปิดเผยตัวต น

ปลายฝนดิ้นเร่าๆ เธอหมั่นไส้คนขโมยจูบขโมยหอมเธอทั้งวันคนนี้มาก "ฉันจุ๊บแฟน ฉันผิดด้วยเหรอ^^\\" ยังอีก! "ไม่ผิดค่ะ แต่มันประเจิดประเจ้อ ถ้าใครมาเห็นเข้า..มันดูไม่ดีนะคะ>///<"

มือเรียวของหญิงสาวเอื้อมกดปุ่มไมโครโฟนให้เปิดขึ้น อรรวินทร์คว้าปากกามาจดอย่างรวดเร็ว “นิยายของน้องเรื่องที่มีชื่อว่า คำสาปบัญชารักนะคะ พอดีทางโรงละครเวทีอยากจะขอซื้อลิขสิทธิ์เรืองนี้เพื่อไปแสดงค่ะ” เสียงของปายสายเอ่ยอออกมาเป็นภาษาฝรั่งเศส

ความสัมพันธ์แบบนี้มันจะเกิดความรักได้จริงเหรอ เขาเฝ้าพร่ำถามตัวเองแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบ 'กฎของกูมีสามข้อ หนึ่งคนที่มีสิทธิ์บอกว่าจะหยุดหรือไปต่อมีแค่กู สองอย่าล้ำเส้นกับคนของกู สามอย่าพยายามแสดงตัวเราสองคนแค่ผูกพันทางกายส่วนทางใจมันจะไม่มีทางเกิดขึ้น' นี่คือกฎที่ เขาเป็นคนยอมรับมันเอง แรกๆ ก็พอรับได้อยู่หรอก นานวันเข้าเป็นตนเสียอีกที่เอาใจลงไปผูกพันกับมัน อาโปนอนหงายหน้าจ้องมองเพดานสักพักใหญ่ก่อนจะปิดเปลือกตาตนเองลง ปล่อยให้หยดน้ำไหลออกตามหางตาเรียวยาวของตน

'มีอะไร' 'คุณชอบพาฝันหรือเปล่าคะ' 'ผมทั้งชอบและทั้งรักพาฝันมาก ถามทำไม' 'ฉันแค่อยากรู้ค่ะ เพราะวันนั้นฉันถามพาฝันว่าคุณเคยบอกว่าชอบหรือบอกรักพาฝันหรือเปล่า แต่พาฝันบอกฉันว่าคุณไม่เคยบอกค่ะ' 'ถึงผมจะไม่ได้บอกรักพาฝันก็จริง แต่ผมรักพาฝันมาก'