Fragment Of Brilliant Light Novels & Stories

mahina niyang sabi. Napahikbi si Celine at tinakpan ang bibig niya, pilit pinipigilan ang iyak. Ipinit ni Amara ang mga mata niya. Pagmulat niya ulit, may konting liwanag na bumalik pero sobrang labo pa rin, at wala siyang makita nang malinaw. Sa sandaling iyon, pumasok si Briana. Sinulyapan niya si Amara, saka diretso itong tinanong, “Are you blind?”

Inabot niya ito at inalis ang takip na pulang tela, nagsiwalat ng maraming nakasisilaw na mga brilyante, ang bawat laki ng isang itlog ng gansa. Ang bawat isa sa kanila ay nakasisilaw at malinaw sa kristal, at mas malaki kaysa kay Melvin. Ang basket ay puno ng mga brilyante, at malamang may daan-daang mga ito dito. Ang ilaw ay nagningning sa mga brilyante, sumasalamin ng mga sinag ng ilaw, at ang bahay ay kuminang nang marangya. "Hindi. Imposible iyan."

Hinugasan ko na rin ang ginamit kong tubig para wala ng aalalahanin si Aling Melinda pagkagising niya dahil lagi siya ang mauna magising sa amin. Bumalik ako sa higaan at napatingin sa bintana. Litaw na litaw ang buwan na bilog na bilog. Marami-rami ang bituin. Kita ko ang isang bituin na malayo sa mga ibang bituin. Napangiti ako dahil napagtanto ko na siya ang pinakamaliwanag sa langit. May nabigyan na ba ako ng liwanag? May tao kaya na sa tingin sa akin ay liwanag sa buhay niya?

Kanina ay hindi kami gumamit ng flashlight ay dahil baka mag reflect sa maliit na siwing ng pinto ang liwanag at baka malaman pa ng dalawang taong iyon. Nanlaki ang mata ko ng madatnan ng flashlight ang napakalamig picture frame. "Ayan," May nakitang dalawang pwedeng mapagkaupuan si Sheena ng bigla kong hinawakan ang kanyang kamay at kinuha sa kanya ang flashlight. Dahan dahan kong nilapitan ang picture frame at nanlaki ang matang nakita ko ang isang taong kabilang sa litrato. Ano 'to? Ba't nandyan si nanay?

Kumikintab ang mga brilliantes, dazzling under the light, catching every glance with a brilliance that took her breath away. Isang tamang laki na diamond sa gitna, at sa sides nito ay may mga maliliit pang diamonds, meticulously set to enhance the sparkle. Halos hindi niya mapigilan ang luha sa sobrang saya at pagmamahal, tumutulo ito nang hindi niya namamalayan. “Tingin mo ba hindi ako handa? Hmmm?” Mahinang tanong ni Paul, at dahan-dahan niyang kinuha ang kamay ni Dia para ilagay ang singsing sa daliri nito.

“Miss ko ang amoy mo, Briel…” Aminin man o hindi ni Briel, pakiramdam niya ay may mga insekto na ng nagwawala sa loob ng kalamnan niya. Para siyang bumalik sa panahon noon na kilig na kilig at the same time ay kinakabahan sa presensya pa lang ni Giovanni dati. Nilingon na siya ni Briel na pinakunot na ang noo kahit hindi naman iyon makikita ni Giovanni dahil sa dilim ng silid. Naka-dim light na lang. Kanina pa nila napatay ang main switch ng maliwanag nitong ilaw. Katiting na lang ang liwanag. “Bumalik ka doon, hahanapin ka ni Brian kapag—”

And with light, darkness might vanish. Napatingin ako sa kalangitan nang umalingawngaw ang sigaw ni Lovelace. Purple and blue flames are surrounding her. And Clium on the other hand is producing a massive ball of golden light on his two, little hands. Nang matapos ay unti-unti niya itong pinakawalan papunta kay Lovelace. The latter screamed in pain as the golden light penetrates her body. Her crimson flame went rampage. Umulan ng fireballs sa paligid na mabilis namang sinalag nila Alleyn at Cristof.

She looked so delicate and fragile with her soft and glistening eyes that he couldn’t even get mad at what happened. Lauren has a heart shape that looks so perfect with her curled lashes and thin pinkish lips. Kahit ang saktuhan nitong kilay ay bagay na bagay sa kaniya, maging ang kulay brown at wavy nitong buhok na hanggang balikat. Problemadong sinipat ni Lauren ang sasakyang nabangga kung may naging damage ba iyon. Mabuti na lang ay wala namang naging mabigat na natamo ang sasakyan niya at ng matanda.

Hinila niya ang lahat ng enerhiya papasok. Ang Red Brilliant Stone ay nagliyab sa isang nakakasilaw, hindi na pula, kundi puting liwanag. Si Brayan ay naging isang itim na butas para sa enerhiya, isang living vortex na hinihigop ang napipintong pagsabog. Ang kanyang katawan ay nagsimulang mag-crack, ang liwanag ay tumatagos mula sa kanyang balat. Sumigaw siya, hindi sa sakit, kundi sa sukdulang pagsisikap. Ang buong stadium ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan, na sinundan ng isang pagsabog ng dalisay na liwanag na walang tunog.

Sobrang lapit na pala ng katawan namin at muntik niya na akong mahalikan! Good thing, nakatakip ang palad ko sa labi ko. Tinulak ko siya pero hindi masyadong malakas para makita ko pa rin siya. Until he clicked his fingers and another light popped out, this time, nasa kisame na ‘yon pero iisa lang ito. Nakahinga ako ng maluwag dahil may ilaw na rin. Hindi nga lang gano’n kalinaw tulad ng kanina, pero sapat na para makita ko siya at ang paligid.