Garden Of Memory 소설 & 이야기

Nalaglag ang panga ni Gaile sa sobrang pagkamangha. Sa loob, may isang maliit na botanical garden na may controlled temperature. Ang buong silid ay nababalot ng holographic projection kaya kapag pumasok, para kang napunta sa totoong kagubatan. Napapalibutan ito ng mga halaman at bulaklak, artipisyal na bundok, at maliit na pond kung saan malayang lumalangoy ang mga koi. Sa itaas, tila may mga ibong dumadapo at lumilipad sa pagitan ng mga dahon. Siguradong inabot ng ilang daang milyon ang paggawa nito.

Leonardo at saka kinuha ang alaala nito sa pamamagitan ng kanyang memory harvester. Nang araw ding iyon ay bumalik na sa America ang doctor dala ang DNA sample at memorya ni Dr. Leonardo Calderon. Balak niyang e-clone si Dr. Leonardo upang magkaroon ng isang healthy and new version nito. KUNG ilang araw din naging busy sa kanyang laboratory sa America si Dr. De Lavin. May bago nang katawan si Dr. Leonardo Calderon at handa nang mailipat ang kanyang memorya. Excited na isinagawa ni Dr. De Lavin ang final stage ng cloning. Ang paglilipat ng memorya mula sa memory harvester. Ngunit bago nito inilipat ang memorya ni Dr. Calderon ay nilinis muna nito ang huling bahagi ng memorya kung saan ay wala

“K-Kasi po sir, sabi ni Miss Elise, narinig niya po sa mga katulong na ang garden daw na yun ay ginawa ng mama niya.” Napatango si Eliot. “Another baseless rumor.” Aniya. “Hindi yun galing sa totoong ina ni Elise, that garden, pinagawa ko lang because of someone who doesn’t even remember me.” Sabi ni Eliot at nag-iwas ng tingin.

Dito nag-umpisa ang lahat, batid ng bahay na ito kung paano lumalim ang pagmamahal ko kay Harley, kung paano ko isinuko ang sarili sa kaniya, kung paano ako nasaktan ngunit nmnagsawalang bahala, kung paano ako nadurog, at kung paano ako sumuko. Mariin akong pumikit at huminga ng malalim. Akmang pipindutin ko na ang door bell dahil sigurado namang na-delete na ang record ko para sa scanner nang biglang bumukas ang gate. Bumungad sa akin ang nakangiting robot guard. "Welcome back, Ms. Zimry!" nakangiting bati nito. Kilala pa niya ako? Ibig sabihin ay may record pa ako sa bahay na 'to? Nakakonekta kasi ang memory ng robot guard sa scanner ng gate.

Gagawa na lang siya ng paraan para hindi maging successful ang date na iyun. Nasa ganoon silang pag-uusap nang mapansin niya ang dalawang kasambahay na aali-aligid sa kanila ni Mommy dito sa garden. Hindi niya mapigilan ang mapataas ang kabilang sulok ng labi niya nang mapansin niya na ang isa sa mga ito ay si Barbara. Ang kasama nito, nakalimutan niya ang pangalan, pero ang pangalang Barbara, hindi niya makalimutan iyun. Lalo na at tumatak talaga sa isipan niya ang babaeng ito dahil sa pagiging baduy nito

Tama ba ako ng narinig o nagkakadeperensya na ang utak ko? "I mean, my time is yours." Nailing na lamang ako. At dahil sinabing niyang pumili lang ako ng malapit, unang pumasok sa isip ko ang malawak na garden sa likod ng kanyang mansiyon. "Iyong garden diyan sa likod bahay. Gusto kong puntahan." "Masyadong maaraw ngayon. It's not the right time to go there." Napanguso na lamang ako.

Nang gabing iyon, napanaginipan niya ang pagtatranslate, pagmememroize ng mga technical terms at mga script, at kahit ang bango ng gardenia sa kwarto ay hindi niya na napansin dahil sa mga tunog ng mga dahon na lumalagitik sa hangin. Ang tindi ng tensyon sa pagmememorize ay parang panaginip ng pagkuha ng exam sa college.

"Ganito!" "At ang puntod po'y may tanim na may bulaklaking halaman?" tanong na naman ng sepulturero. "Opo," sagot ng utusan. "Mga adelfa, sampaga at pensamiyento po. Ituro ninyo sa amin kung alin ang libing na iyon at kung nasaan ang krus." Umiling ang sepulturero, "Ang krus po ay wala na, akin nang sinunog."

Haysst mukhang mapapasubok ako nito. Nang makarating ako sa assigned garden na nakasulat sa aking time card ay nagsimula na akong gawin ang mga dapat kong gawin. Ang una kong ginawa ay ang pagbubunot ng maliliit na damo sa gardren. Inabot ako ng mahigit isang oras dahil malaki laki din ang garden na naka assigned sa akin. Pagkatapos kong magbunot ng damo ay nagwalis naman ako ng mga tuyong dahon sa paligid. At ang pinakahuli kong ginawa ay ang pagdidilig ng mga halaman. Habang hawak ko ang hose na ginagamit sa pagdidilig ng halaman ay nakaramdam ako ng hilo siguro ay dahil sa init ng panahon idagdag mo pa na medyo masakit talaga ang ulo ko kanina pang umaga pagkagising 'ko. Pakiramdam ko ay

Kundi ang multong nilikha nila. (Scene: Underground Cell – Black Site Facility, Albania) Isang buwan na akong nakakulong sa silong ng impyerno. White walls. No sound. No mercy. Pero hindi nila alam, may isa akong gamit na hindi nila matutumbasan: Memory. Memory ng bawat galaw ni Sierra. Ng bawat lakad ng private army nila. Ng bawat taong nagtaksil. And slowly, piece by piece, I created “Project Resurrection.”