Hunter With A Scalpel กรีด ฆ่า ล่า ตาย Novels & Stories

เหยื่อหนีไปได้ แต่นักล่ากลับไม่ได้โมโห ปีเตอร์ฉีกยิ้มกว้าง “แบบนี้สิ ค่อยคุ้มค่าหน่อย!” กระสุนแห่งความตื่นเต้นระดมยิงออกไปโดยไม่รอให้เหยื่อได้พักนานนัก ไทเรสตวัดแขนเขวี้ยงมีดสั้นเข้าปะทะกระสุนรัวเร็ว แต่มันยังไม่มากพอ กระสุนทมิฬที่ประสิทธิภาพด้อยกว่าหลายเท่ายิงปล่ อยจากปลายนิ้วโดยไม่มีปืน แม้จะเทียบพลังโจมตีไม่ได้แต่ก็มีจำนวนมากพอจะเบี่ยงทิศทางลูกปืนของเดอะฮันเตอร์ได้ เมื่อกระสุนของฆาตกรทุกลูกถูกสกัดได้ ขวานยักษ์ก็ถูกปาด้วยพละกำลังสูงสุด เพื่อผ่าหัวของฆาตกรสวมหมวก แต่มันกลับถูกยิงร่วงแตกสลายเป็นไอทมิฬกลางทาง

คำอธิบายของเนราทำให้มีนานิ่งลงก่อนจะหันไปสวาปามขนมจนเต็มปาก " Hunter อะไร เธอหมายถึงพวกนักเล่นเกมส์มือฉมังหรอ " " พวก Hunter ล่าปีศาจไง อย่างเช่นหมาป่าที่ทำร้ายมนุษย์ แวมไพร์ หรือ เอ่อ สิ่งมีชีวิตอื่นที่เข้าจู่โจมมนุษย์ทำนองนั้นหนะ " มีนาทุบบริเวณช่วงอกเบาๆ เมื่อรู้สึกส ิ่งที่ยัดเข้าไปเริ่มทำให้จุกจนกลืนไม่ลง

ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ไร้ซึ่งกลิ่นอายสังหาร ร่างในชุดรัดกุมสีน้ำเงินเข้มประดุจสีของท้องฟ้ายามราตรีปรากฏขึ้นดุจวิญญาณ นี่คือ "เงาสีคราม" หน่วยสังหารที่ขึ้นชื่อว่าอำมหิตที่สุดของซีหาน พวกเขาไม่ได้ใช้ดาบยาวที่ส่งเสียงดัง แต่ใช้ "ลวดสังหาร" และ "เข็มพิษสั้น" ที่ปลิด ชีพเหยื่อได้ในพริบตา

ำให้ฉันชาชิน ปล่อยให้พวกมันเล่นสนุกกับร่างกายฉันจนหนำใจ แล้วฉันก็จัดการล่ามันทุกตัว ล่าอย่างช้าๆ โดยใช้ทุกวิถีทางทำสงครามประสาทให้มันหวาดผวา ลนลานเหมือนหมาจนตรอก แล้วมอบความตายแบบการุณยฆาตให้มัน ภาพที่มันตาเหลือกลาน อ้าปากพะงาบๆ ร้องขอชีวิต ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนแล้วคนเ ล่า จนครบทุกคน สวยงามอย่างบอกไม่ถูก” “มันจะสวยงามกว่านี้ ถ้าคนทั้งประเทศได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของฆาตกรโรคจิตอย่างแก พร้อมกับรอยสักที่แกแสนจะภาคภูมิใจนั่น” พยาบาลสาวหัวใจแกร่งเค้นเสียงแข็งๆ สวนกลับ

ผมมองดาบของสเตมป์ฟาที่มีใบมีดแหลมออกมาเหมือนกับใบเลื่อย “อัศวินสังหารเหรอ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะสักแค่ไหน ในเมื่อหมาบ้านั่นดังเรื่องการบุกเดี่ยว ลูกน้องอย่างพวกเจ้าได้สังหารกระต่ายสักตัวหรือยัง” ฮันโอพูดเรียกเสียงหัวเราะจากทหารด้านหลังเขา

เสิ่นฝานซิงไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ เธอจ้องพวกเขาเขม็ง กวาดตามองใบหน้าพวกเขาทีละคน “เราร่วมกันฆ่าเสิ่นถังเยว่ เราคือฆาตกร เราทุกคนไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเน้นทีละคำอย่างไร้ความปรานี เพ่ยปั๋วกัดฟันกรอดไม่ยอมแพ้อย่างจนตรอกใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่มือกระชากมีดออกจากตัว “สมควรตาย!” จากนั้งจึงพุ่งตัวมาหมายจะสังหารบุรุษตรงหน้าด้วความโกรธ ชึ่บ!

ร่างกายทุกส่วนเต็มไปด้วยรอยรักรอยแดง ยิ่งบริเวณเนินอกขาวๆ ยิ่งเห็นได้ชัดเจน แต่ถึงกระนั้น เธอกลับไม่เคยเอ่ยปากขอร้องหรือขอความเห็นใจจากผู้ชายใจร้ายคนนี้ ซันไชน์ ครูซ คาร์เทล มาเฟียหนุ่ม เจ้าของฉายา ‘Hunter’ (ฮันเตอร์) นักฆ่าผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเลือดเย็นที่สุดและทรงอิทธิพ ลทั่วทั้งยุโรป

กรรภ์ ‘แย่แล้ว มันโผล่มาตรงนี้ได้อย่างไร’ จิวฮวาตกใจนางพลิกตัวหลบทัน สัตว์อสูรซุ่มโจมตีนางคล้ายว่าพวกมันรออยู่ก่อนแล้ว ส่วนเสียงคำรามเมื่อกี้เป็นแค่ตัวล่อ หญิงสาวเรียดดาบออกมาก่อนจะฆ่าพวกมันทีละตัว กรรภ์ โฮกกก ฉับ ฉั้วะ ตุ้บ ‘ไม่หมดเสียที!’ ร่างบางกลิ้งตัวห ลบกรงเล็บหน้าหลังที่โจมตีเข้ามาพร้อมกัน เหลือบมองหญ้าพิษที่อยู่ไม่ไกลออกไป

ฮานาร้องลั่นเมื่อเงาสะท้อนหลายตัวพุ่งเข้าจับตัวเธอ พวกมันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง และพยายามจะดึงเธอให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด “ฮานา!” โกฮันตะโกน เขาใช้มีดอาคมฟันใส่เงาสะท้อนเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เสียงมีดกรีดอากาศดัง ฟิ้ว! เงาสะท้อนบางตัวสลายไปในพริบตา แต่ก็มีอีกห ลายตัวที่เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว