Menace Meaning In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

"Hey! What do you think you're doing?! Give that back to me, right now!" "Mamaya na 'yan. Kailangan mo munang uminom ng gatas para lumaki ka at hindi ka maging pilay tulad ng tatay mo," biro ko sabay tulak ng baso sa harap niya. "At saka, alam mo ba na mas masarap maglaro ng mga totoong laro kaysa diyan sa gadget mo na 'yan. Sa amin sa probinsya, naglalaro kami ng Teks o di kaya Piko. Minsan chinese garter pa e. Gusto mo turuan kita?"

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Maya-maya lang ay napuno ng tawanan ang loob ng sasakyan. Ang saya sana kung ganito palagi, iyon nga lang... miminsan lang ito kaya dapat sulitin. Ang pogi talaga ng kapatid ko lalo na tuwing tumatawa ito at labas ang dalawang dimples nito. Pakakainin nito ng alikabok si Coco Martin kung papogian lang ang labanan. "I love you, Kuya. Mahal ko kayo ni Kuya Diamond," malambing kong sabi dito.

Hindi ko napigilan ang sarili kong pagtaasan siya ng boses. "Bro, think positive. Puro kasi negatibo ang laman ng isip mo—" "Hindi ako kakalma hangga't hindi ko nalalaman ang kalagayan n'on! Kilala ko ang babaeng 'yon, lapitin iyon ng gulo. Kapag napahamak, sigurado akong sa akin ang sisi. Sa akin siya iniwan ni mom!"

Hit to the stone, no other way but towards me. Kasabay nang pagtahimik naming dalawa, ay siya ring pagsayaw ng mga puno ng bamboo sa hangin na dumaan sa pagitan namin. Nilipad nito ang buhok ko at natakpan ang kalahati ng mukha ko. Napalunok ako sa tanong niya. Jealous? Why would I be jealous? "What? Are you out of your mind? Bakit naman ako magseselos?" sabi ko sa kaniya sa inis na boses.

Napatangu-tango siyang sinabi ang salitang, "Ahh...yun pala iyon. Marunong ka naman pala magtagalog, bakit ka nag-eenglish? Hindi ko tuloy gets." "Ahh... hindi ka marunong mag-english?" tanong nito. Umiling siya at ang sabi nito. "Paktay ka kay Matteo." "Luhh bakit?" Kinabahan siya. Sumagot ito. "Magwawala iyon kapag hindi ka marunong mag-english, 10.5 million ka pa naman, tapos hindi ka pala marunong mag-english, bully pa naman iyon. Kailangan mag-english ka talaga mamaya para ligtas ka, kasi kung hindi ewan ko na lang."

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Jealousy. Minsan, hindi ako sure kung mas mahirap bang umalis… o yung manatili sa tabi ng isang taong wala nang kakayahang pasayin ako pero mahal ko pa rin. “Honey, I love you. I want to hear your voice. I miss that. Gumising ka na.” Pinunasan ko ang luha saka hinalikan ang kamay niya. “Endri Mango Domingo. The man who feel this way. I still love you, honey.” Pagkatapos kung sabihin ‘yun dinampian ko ng halik ang labi niya.

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

Pinaandar niya na ang motor . "Kumapit ka." utos niya Kahit hindi niya sasabihin kakapit talaga ako. Ayoko ngang mahulog. Masakit kaya! Parang love lang, kapag hulog na hulog ka na may possibility na masaktan ka! Buti sana kung saluhin ka 'di ba?