Pilosopo Tasyo Monologue Script Novels & Stories

pilosopong sagot pa nitong taong nasa harapan ko ngayon Ilang minuto akong walang narinig at tanging katahimikan lang, ng biglang may narinig akong kalampog at biglang nagsilaglagan yong mga plato at mga baso "Subukan mo pang sagutin ako ng ganiyan at baka lagyan ko na ng bala yang ulo mo. Nagkakaintindihan ba tayo Mr. Rekoz." "Opo" pabulong na rinig ko

Walang ilaw, no walls between us and no noise, just our quiet breathing and the rain. “Do you ever stop thinking?” tanong ko. “No.” “That’s what I think.” “You?” “Sometimes. Usually when I’m doing something stupid.” He let out this small laugh. Mahina lang, pero tototo. The kind that makes you forget weve been faking everything. Then the lights came back. It’s too bright, pareho kaming napapikit. Parang naputol ‘yung moment na hindi naman dapat nangyari. He straightened. Back to Callisto Maxim, balik ulit siya sa composed self niya.

Ang ekspresyon ni Paolo ay hindi maitatago, ang pagnanais na manghimasok, ngunit alam niyang hindi siya ang tadhana sa gabing ito. “Hindi ko pagsisisihan,” tugon ni Theodore, na may hindi maitatagong katiyakan sa kanyang boses. Ang bawat salitang binitiwan ni Theodore ay parang isang pangako, isang salaysay na nagsasabing walang kahalintulad na alalahanin. Hindi niya na kailangang magduda pa sa sarili; ang kasiyahan na dala ng bawat sandali ay nararamdaman niya sa bawat galaw ng kanyang katawan.

“You’re delusional.” Ngumiti lang ako. “Delusional? Funny. Kasi lahat ng sinasabi mo ay scripted. Lahat ng galaw mo, rehearsed. Alam mo kung bakit? Kasi hindi mo alam kung paano maging totoo.” May ilang napasinghap. Meron namang naglabas ng phone, nagre-record na—na para bang maganda kaming i-content sa mga vlog nila. Lumapit sa akin si Aelice at bumulong. “You think people will believe you?”

Kung hindi ka si Audrey, sabihin mo nga sa akin… bakit mo gagawin ang lahat ng ito at unti-unting sisirain ang aking buhay nang may ganitong kasigasigan at pagpaplano? Napakurap ang mga labi ni Sierra sa isang malamig na pagngisi. “Napakaayos naman pala ng iyong pamumuhay, pero bakit ibinabato mo sa akin ang lahat ng ito? Talagang malawak ang iyong imahinasyon, Mr. Montezides.” “Kung imahinasyon ko lang ba ito o katotohanan, malapit na nating malaman.”

Kahit na medyo paos ang boses nito noong gabing iyon, hinding-hindi siya magkakamali sa narinig. Dahil sa kanyang pananahimik, biglang tumahimik ang buong silid-aralan, yung tipong kahit pagbagsak ng karayom ay maririnig mo sa sobrang tahimik. Ang kaaya-ayang boses ng lalaki ay umalingawngaw sa mikropono hanggang sa bawat sulok ng silid. "Hayaan ninyong ipakilala ko ang aking sarili. Ako si Elijah Velasco at ako ang magiging propesor niyo sa Anatomy simula ngayong araw."

he asked manly. Oh, fuck. “Tumatae siguro kami,” pilosopong sagot ni Levi. “Dugyot, ampota!” sigaw ni Kerus dito. “Doon ka nga, gago ka! Kumakain ’yong tao, e!”

Agad na lumapit ang assistant para makipag-usap muli sa mga doktor. Naupo si Apollo Monterro, tinitingnan ang payat na hitsura ng lalaki, habang umaapaw ang iba't ibang emosyon sa kanyang kalooban. "Harvey, umayos ka. 'Di ba sinabi mo na may matindi kang kagustuhang mabuhay? Huwag kang mamamatay nang ganyan kadali," mahinang sabi ni Apollo Monterro, na tila ba kausap si Harvey, ngunit tila ba kinakausap din ang sarili niya.

Aniya ko at nagtawanan kaming lahat. "Sabi ko sa inyo, Pa. Parang ikaw rin si Iris, ang pilosopong sumagot," singit ni Devron kaya nginisian ki siya. "Puwede bang nagsasabi lang ng totoo," sabay naming saad ni Mr Montecillo kay tumawa si Mrs Montecillo dahil sa hitsura ni Devron. "Nakakatuwa talaga kayo, sobra."

papilosopong sagot niya upang basagin ang samu’t saring kaisipan na gumugulo sa kaniya. “Huwag kang pilosopo. Kung nandito ka ano’ng sinabi ko?” seryosong tanong nito. Napayuko siya. “P-pasensya na, Sir. May iniisip lang ako,” pag-amin niya.