Psalm 121 7-8

แฟนหนุ่มของฉันเป็นคุณชายแห่งวงการ มีทรัพย์สินมากกว่าแสนล้านบาท เพื่อทดสอบฉัน เขาไม่ซื้อของขวัญอะไรให้ฉันเลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา และไม่เคยออกเงินอะไรให้ฉันแม้แต่แดงเดียว แม้แต่การซื้อร่มที่ร้านสะดวกซื้อเพียงคันเดียว เขาก็ต้องให้ฉันหารด้วย ต่อจากนั้นมาแม่ป่วยหนัก ฉันไล่ยืมเงินเพื่อนรอบตัวมากมาย จนขาดอีกเพียง 1 หมื่นบาท ก็จะได้ค่าผ่าตัดให้กับแม่แล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องแฟนหนุ่มยังไง เขาก็ไม่ยอมให้ฉันยืมเงินเลย หลังจากที่ฉันจัดงานศพของคุณแม่เสร็จด้วยตัวคนเดียว แล้วกลับบ้านไปเพื่อเก็บของมากมาย กลับเจอลิสต์ของขวัญที่เขาซื้อให้กับน้องสาวข้างบ้าน เพชรนิลจินดา เครื่องประดับของเหล่าคุณหญิงคุณนายมากมาย หรือแม้แต่ไข่มุกมูลค่ากว่าร้อยล้าน... แถมยังเจอข้อความที่คุยกับเพื่อนพ้องของตัวเองอีก “พี่เผย ได้ยินว่าหลินจือสวี่คุกเข่าอ้อนวอนขอยืมเงิน 1 หมื่นจากพี่เลยเหรอ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” เผยซูเฉินถอนหายใจอย่างติดตลก ก่อนจะได้ยินเสียงดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เนี่ยนเนี่ยนพูดถูก คนที่ยอมคุกเข่าเพื่อขอยืมเงินหมื่นเดียว ไม่ใช่ผู้หญิงที่เลิศเลออะไรนักหรอก” “คบกันแค่ 7 ปีเอง เธอก็อยากจะเอาเงินของฉันใจจะขาดแล้ว” ที่แท้ การทดสอบ 7 ปีนี้ มันเป็นแค่การยุแยงจากน้องสาวข้างบ้านงั้นเหรอ แต่เอาเถอะ ถึงยังไง ฉันก็ตัดสินใจจะเลิกกับเขา ตั้งแต่วันที่แม่จากไปแล้ว

夜の6時、宇川康穂（うかわやすほ）はいつも通りキッチンに入り、いつも通りの夕食を用意した。 7時、康穂は浴室に入り、風呂の用意を済ました。 8時、康穂はパジャマとスリッパを用意し、扉の前であの人の帰りを待っていた。 だがいつもとは違い、立川司（たちかわつかさ）は帰ってこなかった。代わりに一通の電話が彼女の元に入って来た。

“ฟ่างชิงเยี่ยน ข้าขอพูด…เป็นครั้งสุดท้าย…เจ้าจะทำอะไร” “ข้าต้องการท่าน อย่าพูดมาก เข้าหอกันเถอะเร็วเข้า!!” ท่านอ๋องคนสุดท้ายของ 4 ยอดบุรุษหนุ่มแห่งต้าเฉินมาแล้วจ้า.... สตรีที่แต่งเข้าไป 7 คนก่อนหน้านั้น....ตายหมดแล้วน่ะสิ เขาถึงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นอ๋องโลหิตไงล่าาา..... เรื่องราวของบุตรท่านแม่ทัพ และ ท่านอ๋องโลหิตจะดุเดือด เผ็ดมันส์ขนาดไหน ฝากติดตามด้วยนะคะ อ๋องของเราท่านนี้ ดุดัน โหดเหี้ยม ฆ่าสตรีนะคะ ( มีเหตุผลนะคะ นางไม่ได้ฆ่าเรื่อยเปื่อย) นางเอกของเรา ฟ่างชิงเยี่ยนเป็นบุตรี (ที่ไม่รัก) ของท่านแม่ทัพจ้า.... พระเอกของเราแต่งงานมาแล้ว 7 ครั้ง ( โอ้แม่เจ้า แต่อย่าตกใจไป มันมีเหตุผลและ.....ตามต่อนะ อิอิ)

7 ปีก่อน เธอคือเด็กข้างบ้านที่เขาปฏิเสธ 7 ปีถัดมา...เขาคือผู้ชายที่วิ่งตามเธอทุกวัน“พี่กันต์คะ จำได้มั้ยคะ ตอนนั้นพี่บอกว่าไม่กินเด็ก? แล้วตอนนี้ พี่อยากกินหนูแล้วเหรอคะ?" ___ จากเด็กแสบข้างบ้าน สู่ผู้หญิงที่เขาอยากให้เป็น ‘เมีย’ แบบไม่ทันตั้งตัว “ขนม” หญิงสาววัย 24 ปี นิสัยสดใส ขี้เล่น เคยเป็นเด็กแสบประจำซอยที่ตามติด “พี่กันต์” พี่ชายของเพื่อนสนิทมาตั้งแต่สมัยมัธยม เธอเคยสารภาพรัก เขาเคยตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมคำว่า... “หนูยังเด็ก พี่ไม่กินเด็กนะ” เธอร้องไห้หนึ่งคืน ก่อนหายหัวไปนาน 6 ปี แต่วันนี้...เธอกลับมา ในลุคสาวมั่น งานดี สายสวยเผ็ช ที่เดินยิ้มเฉิดฉายเข้าบ้านเพื่อนแบบไม่แคร์อดีต แล้วพี่กันต์ล่ะ? ตาค้างตั้งแต่เห็นเธอก้าวลงจากรถ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กแสบคนนั้นคือผู้หญิงตรงหน้า — ที่ยิ้มยั่ว และพูดจาเหมือนไม่เคยรักเขามาก่อน! แต่เขายังจำได้ทุกอย่าง…แม้เธอจะทำเหมือนไม่เคยรักเขา และที่สำคัญ… ตอนนี้เขา “อยากกินเด็กแล้วครับ”

พี่ชายกับพ่อรักพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก และรังเกียจฉัน ในงานเลี้ยง ฉันถูกรังแก เป็นกู้ถิงเฉิน หัวหน้ามาเฟียที่ออกมาช่วยฉันไว้ และประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือคนที่เขารักที่สุด ใครกล้ารังแกฉันอีก เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่ กู้ถิงเฉินซื้อปราสาทกลางป่าลึกให้ฉัน ปลูกทิวลิปที่ฉันชอบที่สุดจนเต็มพื้นที่ และจัดงานแต่งงานในปราสาทที่สร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศให้ฉัน ชั่วข้ามคืน ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงทั้งประเทศต่างอิจฉา เมื่อตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน ฉันไปร่วมงานวันเกิดของพ่อ แต่กลับเกิดไฟไหม้อย่างกะทันหัน พ่อและพี่ชายที่ลำเอียงพาพี่สาวหนีออกมา ทิ้งฉันเกือบตายในกองเพลิง สุดท้ายเป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันออกมาได้ เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันกลับเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจฉันแตกสลาย “ใครให้พวกคุณสร้างไฟไหม้ครั้งนี้” กู้ถิงเฉินหน้าตาเคร่งเครียด “เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน พวกคุณก็รีบอยากให้เธอคลอดก่อนกำหนด แบบนี้ไม่ใช่คิดจะฆ่าเหยียนเหยียนกับลูกในท้องของเธอหรอกเหรอ” พี่ชายกับพ่ออธิบายเสียงเบา “อาการมะเร็งเม็ดเลือดขาวของเสี่ยวเสวี่ยรอไม่ได้ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด ต้องใช้ไขกระดูกของเด็ก……” “ผมเป็นห่วงชีวิตของเสี่ยวเสวี่ยยิ่งกว่าพวกคุณเสียอีก” “ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่แต่งงานกับเหยียนเหยียน” “แต่พวกคุณห้ามทำร้ายเหยียนเหยียนเด็ดขาด ผมก็มีแผนของผมเอง” กู้ถิงเฉินเอ่ยเตือนด้วยความเด็ดขาด “เป้าหมายของพวกเราคือช่วยเสี่ยวเสวี่ย แต่ไม่ใช่จะไม่สนความเป็นความตายของเหยียนเหยียนเพื่อช่วยเสี่ยวเสวี่ย ผมไม่ยอมนะ” ฉันรีบหนีออกมาจากตรงนั้น อย่างตื่นตระหนก ที่แท้เขาแต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะรักฉัน แต่เพื่อช่วยพี่สาว ที่แท้ความดีทั้งหมดที่เขามอบให้ฉัน ก็ล้วนเพื่อพี่สาว ที่แท้เขาก็ไม่ต่างจากพ่อและพี่ชาย ที่ชอบพี่สาวและไม่เคยชอบฉันเลย ในเมื่อไม่มีใครรักฉัน งั้นฉันจากไปก็แล้วกัน

นิยายเรื่องนี้ก็ได้กันตั้งแต่เปิดเรื่องเช่นเคยชอบความสัมพันธ์ปากกัดตีนถีบหลังได้กันแล้วเพื่อจะอยู่ด้วยกันให้ได้ มันลำบากลำบนดี? พระเอกชื่อกอล์ฟที่บ้านมีธุรกิจขายไม้กอล์ฟและมีสนามกอล์ฟให้เล่น..ชีวิตวนๆ อยู่กับกอล์ฟนี่แหละ เป็นผู้ชายที่อยากเป็นพระเอกนิยายวายธงเขียวแบบหล่ออบอุ่นละมุนละไม สุภาพบุรุษ แสนดี ตามดูแลนายเอกตัวน้อยไม่ห่างไม่เคยแตะต้องนายเอกกลัวคนมองไม่ดี..แต่นิสัยจริงๆ คือบ่นในใจตลอด เป็นคนหยาบๆ แต่แอ๊ปเป็นคนดี มีแฟนหน้าตารูปร่างน่ารักตรงตามสเป็คนิยายวายเด๊ะ แต่เธอเอาแต่ใจชอบบอกเลิกพระเอกเป็นสิบๆ ครั้ง สปอยว่าสยิวมากหน่อยนะคะไม่มีคำหยาบไปกว่า กู/มึง/มัน/เหี้ย/ห่า ไรท์หยาบสุดได้เท่านี้ ไม่มีคำเรียกอวัยวะเพศโจ๋งครึ่มเพราะเขินเองบิดเป็นเลข8

ปีที่ 8 ของการคบหาดูใจกับฟู่จิ่ง หลินเหยียนกลับต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอาการป่วย วันแรกที่ออกจากโรงพยาบาล หลินเหยียนบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างฟู่จิ่งกับพี่สาวของเธอขณะเดินอยู่ตรงทางเดิน "ฟู่จิ่ง นายบ้าไปแล้วหรือไง? นายแอบเอากระดูกสันหลังของหลินเหยียนไปให้ฉีชูหร่านจริงๆ เหรอ?" "ทั้งๆ ที่นายก็รู้ว่าหลินเหยียนร่างกายไม่แข็งแรง แต่ยังโกหกเธอว่าเป็นแค่โรคกระเพาะแล้วให้เธอเสี่ยงอันตรายทั้งอย่างนั้น?" ฉีชูหร่านเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฟู่จิ่งที่เขาแอบรักมานานหลายปี หลินเหยียนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เพัยงยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างประเทศ และตอบตกลงเรื่องการแต่งงานทางธุรกิจกับตระกูลลู่ทันที...

พระเอกและนางเอกได้เจอกันเพราะแมวตัวโปรดของนางเอกวิ่งเข้าไปนอนอยู่ในบ้านพระเอก พระเอกหลงรักนางเอกตั้งแต่แรกเจอ แล้วทั้งสองก็ห่างหายไปจากชีวิตกันและกันด้วยเหตุผลบางอย่าง ตลอดเวลาหลายปี พระเอกไม่เคยลืมนางเอก แต่นางเอกกลับลืมเขาไปแล้ว จนกระทั่งนางเอกได้มาทำงานเป็นเลขาของพระเอก ทั้งสองจึงได้เจอกันอีกครั้ง พระเอกจึงหาวิธีทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของนางเอก นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเกี่ยวกับความรักต่างวัย เจ้านายหนุ่มและเลขารุ่นพี่ ที่อายุห่างกัน 8 ปี และมีแมวน่ารักที่เป็นเหมือนพรหมลิขิต ทำให้คนทั้งสองได้เจอกันและรักกัน

เวลาเกือบสามทุ่มเห็นจะได้...ตอนที่เธอเดินเข้าไปในโรงสี ด้วยชุดนักศึกษาสวยงาม “พี่ขุน!” เธอเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นให้อารมณ์หยิ่งยโสนิดหน่อย ขณะที่นายขุนทดกับลูกน้องสองสามคนกำลังตรวจเช็คความเรียบร้อยของงานตรงหน้า ข้าวเปลือกกองโตเป็นภูเขาหลายลูกตั้งอยู่ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวของโกดังขนาดใหญ่ “อ้าวคุณหนู” นายขุนทดหันมองเธอ ด้วยสายตาเป็นประกาย ความสวยและน่ารักของเธอเป็นเหมือนของขวัญของพวกคนงาน เธอรู้ดีว่าคนงานพวกนี้เอาเธอไปย่ำยีในความฝันและจินตนาการเสมอ “จะปีใหม่แล้ว ทำไมยังทำงานกันอยู่คะ ไม่หยุดงานไปเที่ยวกันเหรอ” “อ๋อ เป็นความสมัครใจน่ะครับ ใครทำงานช่วงสองสามวันนี้จะได้โบนัสพิเศษ ผมกับคนงานพวกนี้ไม่มีลูกเมียให้กลับไปหา เลยอยู่ช่วยงานเถ้าแก่ดีกว่า” “งั้นเหรอ?” ดวงตาสวยกวาดมองไปทั่ว เห็นคนงานหลายคนยังคงทำงานไปเรื่อย “ขยันกันจริง ว่าแต่ คืนนี้ทำงานกะกลางคืนกันกี่คนล่ะ?” “8คนครับ รวมทั้งผมด้วย คุณหนูมีอะไรจะใช้งานพวกผมรึเปล่าครับ” มีสิ...เธอมีงานจะให้คนงานพวกนี้ทำแน่นอน

องศา หนุ่มหล่อ พ่อรวย ที่ครองตำแหน่งประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่สุดในประเทศ เขาครองความโสดความซิงมายาวนาน30ปี จนวันนึงที่เขาต้องเสียความบริสุทธิ์ให้กับน้องสาวเพื่อนสนิทของเขาอย่างพราวฟ้า หญิงสาวรุ่นน้องที่อายุห่างกับเขาถึง8ปี เขาถามหาความรับผัดชอบจากเธอ โดยการขอคบเธอเป็นแฟน หลังจากความสัมพันธ์ในคืนนั้น ทั้งตัวและหัวใจขององศาก็ถูกพราวฟ้าครอบครองจนหมด ไม่เหลือที่ว่างให้ใครได้อีกเลย