Run With The Wind Novels & Stories

Tahimik itong tumango bilang pagpayag. Ilang sandali pa ay lulan na sila ng kotse nito. Magkatabi sila sa backseat. Habang nasa biyahe ay tahimik lang ang kanyang Ama. Nais niya man itong kausapin ay pinili niya lang ang manahimik. Biglang napalipad ang tingin niya sa driver na kanina pa patingin-tingin sa kanila.

Napalingon naman sa kanila ang dalawa at nalaki ang mata nang makitang hinahabol sila ng amarok. "Takbo!" sigaw ni Gin nang malapit na sila. Agad na magsitakbuhan sila Kim. "Walanghiya! Makikita na nga lang namin kayo, may kasama pang Amarok." Reklamo ni Adrian habang tumatakbo. "Crystal, kaya mo pa bang umatake ng isang malakas na wind blade?" tanong ni Zarah. "Kaya ko pa naman, bakit?"

Sa sobrang malas ko ay hindi ko mapigilang makaramdam ng kaba at takot. Huminga ako ng malalim tsaka dahan-dahan kong binuksan ang nakatuping papel. Sadyang tumigil ang pag ikot ng mundo ko nang mabasa ang mga katagang nagpahigit ng hininga ko. WELCOME TO THE RUN BABY, RUN. YOU ARE NOW PART OF THE GAME. MS. TAMIA NAVAL get ready to the inferno.

Sobrang lakas ng sinasalubong naming hangin dahil sa bilis niyang magpatakbo. “Don't be afraid, Crystal. Let the wind brushes your skin and embrace you.” Nagsalubong ang kilay ko dahil sa narinig kong sambit ni Blade. “Sometimes, when no one is there for you, the wind will always come to comfort you. So don't avoid it and hide. It will never question your emotions.” Dinig na dinig ko ang mga salitang binanggit ni Blade kahit na malakas ang simoy ng hangin.

Hindi ako nagkakamali dahil nasa iisang bansa, syudad lang ang kinatatayuan namin. Hindi pa ito nakakalapit ay kumaripas na ako ng takbo. Mahigpit ang kapit ko sa telang manipis na tinatakip ko sa ulo para di makita ang mukha. Ang telang hawak ay nililipad ng hangin dahil sa pagtakbo ko. Na para bang pinipigilan ng hangin na itago ang mukha. I heard him called me but I pretend deaf.

I knew it was an adrenaline rush nang bumilis ang takbo ko at biglang nawala ang lahat ng sakit ng katawan ko. Nasa kakahuyan na ako at ang tanging liwanag lang doon ay ang bilog na buwan. Takbo lang ako nang takbo hanggang sa makarating ako sa gilid ng hi-way, but I didn’t stop running. Tumigil lang ako nang hindi ko na marinig ang sigaw ni Flyn.

Rinig na rinig dito mula sa backstage ang pagkakagulo ng ang mga tao mula sa labas. We decided to name our band group as Windcatcher. Because we felt like it perfectly captured the essence of our music. Just like the wind, our sound is free, passionate, and unpredictable, carrying with it both our dreams and emotions. The name Windcatcher represents the pursuit of something greater, a constant chase for our dreams, no matter how elusive they might seem. It symbolizes our passion. How we reach for the skies and let our music soar, touching hearts along the way. Lumabas kami mula sa backstage. The crowd grew wilder as we stepped onto the stage.

Ito ang naging hudyat ko para tumakbo na kami ni Carmela. "Carmela," anya ko sa aking kaibigan gamit panimula ang kanyang pangalan. Dama pa rin sa kanyang mukha ang hinagpis. "Sumunod ka sa akin. Tumakbo na tayo at magtago. Hindi tayo maaaring maabutan ng araw ngayon. Hindi natin suot ang ating mga kwintas. Kailangan muna nating magtago habang umaaraw. Kaya, sumunod ka sa akin," anya ko kay Carmela. Malungkot lamang itong tumango bilang tugon niya sa aking mga sinasabi. Ramdam kong umiinit na ang aking katawan. Kakaiba ang init nito na alam kong nanggagaling sa kapangyarihan ng araw. Ito rin yaon talaga ang hudyat para tumakbo na palayo hanggang sa makakita ng pagtataguan habang tumitirik na

Sumunod ang mahinang pagyanig, at pagkatapos ay tuluyan na itong bumagal. Pagkabukas ng pinto ng aircraft, agad na sumalubong ang mainit at maalinsangang hangin. Hindi iyon katulad ng preskong klima sa Maynila. Mas mabigat, iyon, mas maalat, at may halong amoy ng dagat at basang lupa. Ilangsa-isang bumaba ang mga miyembro ng mission team. Tahimik ding sumunod sina Marikit at Mikael. Paglapag pa lamang ni Marikit sa runway ay agad niyang naramdaman ang tindi ng sikat ng araw.

Windy managed to take exactly three steps before stopping in the middle of the room. "Pass." My patience was beginning to thin. "Why?" "Paano ako tatakbo rito?" I frowned. "Why would you need to run?" "Hindi natin alam." "From what?" "Hindi rin natin alam." For several seconds, I could only look at her. "Windy, we're going to a corporate headquarters. Not a jungle." "Malay mo may emergency." "You don't need to run during an emergency." Her eyebrows rose so I paused. That didn't sound right.