Treated Unfairly Quotes นิยาย & เรื่องราว

Ayaw ko nang mag-attitude pa, hahaba lang lalo ‘to. “Tapos mo na?” tanong niya nang makalapit ako sa kaniya. Mahina lang ang boses nang itanong iyon kaya sigurado akong kami lang nagkakarinigan ngayon. Para naman kaming sindikato sa ginagawa… Sabagay, unfair din naman if malalaman ng iba kong classmates na inuwi ko ‘yung exam kahapon. Dahil sa naisip kong unfair treatment ay mabilis kong kinuha ang telepono sa bulsa at doon tinype ang mga bagay na isasagot ko sa tanong niya.

“Minsan, naiisip ko na parang ang unfair ng mundo sa ibang mga tao. Alam kong mayroong mga tao na mapalad dahil hindi naranasang maghirap. Katulad nalang natin. We have a generational wealth to inherit. We have money. We never had money-related problems. But those people… I don’t understand why those people experience lots of setbacks in life. Tapos, ayaw pa nilang tanggapin ang tulong ko dahil lang sa nahihiya sila.” Humarap ako kay Jacob at hinawakan ang kaniyang magkabilang pisngi. “You have such a good soul, my love. Hindi lahat ng mga mayayamang katulad mo ay ganiyan mag-isip. Your friends are lucky for having you. Give them time. May mga tao talagang mahiyain. Minsan, iniisip din nila

"I have told you sooo many times, I have no interest regarding that matter, I'm happy as I am. I've been trying to understand you for so long pero ako... kahit ba minsan inintindi niyo man lang ako? You're so unfair." "Unfair?" tila hindi makapaniwalang tanong ni mom. "Kami pa ngayon ang unfair? I gave birth to you, we raised you, clothed you, and sent you to school, dapat lang na sundin mo lahat ng sinasabi namin," she added.

“Wala namang masama sa pagtingin, ‘di ba?” “Wala nga, Richard. Pero ‘wag mo naman parang sinisilip kung babalik pa siya o hindi. Baka mamaya, mata mo na ang makasuhan ng harassment.” “Unfair!” depensa ko. “Hindi ko naman sinisilip. Iniisip ko lang... kung okay pa siya makasama kahit hindi siya nagsalita ng marami. She’s... different.”

aniya saka muling iniabot saakin ang credit card niya na muli kong tinaggihan. " Alam mo, tama na. " Tinitigan ko siya nang diretso sa mata." Na-appreciate ko ang pagbili mo ng mga gamit na 'to. Sobra. Pero 'yong ginagawa mo saakin ngayon dito sa workplace natin, unfair sa iba. Hindi mo naman kailangang bawasan ang trabaho ko dahil kaya ko namang kumilos. Mas gusto ko ng may ginagawa ako, ayokong tumunganga. Huwag mo akong bigyan ng special treatment dahil nakakahalata na 'yong iba na mayroong favoritism na nagaganap na workplace natin. " Sumeryoso ang mukha niya. " Kung ganoon anong gusto mong gawin ko? "

aniya. "Buong buhay ko, wala akong ibang ginawa kundi trabahuin ang lahat ng bagay na gusto ko. Wala akong nakuha nang madali. Pero lahat ng pinaghirapan ko nawala sa isang iglap lang. It's so unfair!" "Life is unfair, Mia." Kumalas si Mia sa pagkakayakap kay Jacob. "But does it have to be this cruel to me?" aniya.

Isang maling kilos ko'y tiyak na hindi na ako makakaalpas sa kanila. "Hindi na 'yon kailangan pa, dahil ako naman mismo ang magiging taga-hatol kung sakali. Patunay na ang pagkakakuha nito sa iyon, mangkukulam." Grabe! Gano'n ka unfair ang hustisya na ibibigay nila para sa akin? Isa-isa ko silang tinignan, soa 'to suspect talaga ang kagandahan ko?

I chuckled as I only realize it now. "Hindi lang pala ako sa pag-ibig tanga, pati rin sa buhay na mismo," I joked and laughed. I looked at Joem, he's just listening to my rants. "Ang unfair ng buhay, ano?" I asked. "Hmmm, jealousy really made people mad," he answered. "I'm sorry if life had been a little too harsh to you, but I promise you, this will pass someday, and I hope when that day comes, you'll reminisce your downfalls and just whisper to the wind how thankful you are for surviving it," he added as he looked at me. I smiled at him and nodded.

Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya. “Ma,” sa wakas sabi ko, pilit pinapakalma ang sarili ko, “ang unfair naman yata niyan. Wala naman akong ginawang masama.” “Unfair?” halos matawa siya sa galit. “Unfair na ngayon mo lang nararamdaman ’yan? Samantalang anak ko ang dinadala ng mga pulis!” “Hindi ko ginusto ito,” sagot ko. “Hindi ko rin ginusto na mangyari ang lahat ng ito.”

Sabi nya dahilan para mapatingin ako ulit sa kanya. "Kapag ba napatunayan kong hindi unfair ang mundo, tuturuan mo na ako at lalabanan?" Tanong ko sabay taas ng gilid ng labi ko. Kumunot ang noo nya at tumingin sa akin. I don't know if i was just hallucinating but i saw a ghost of smile in his lips. Ngumiti sya? Talaga? "Okay" Sabi nya. Lumunok ako at inalala ang sasabihin ko. "Life is not unfair, unfair ang mundo kung ganun mo iyon tignan but look at the other sides." Sabi ko sabay ngiti.