Novel & Cerita Ulam Na Manok

May hawak itong baso kaya alam kong nagising lamang siya dahil sa uhaw. “Gusto pong kumain ni Khuaqin ng adobong manok,” Nagkatinginan kami sandali bago tumawa ng sabay. “Nako! Mabuti naman at hindi spanish or American food ang gustong kainin.” “Natuwa nga ho akong adobo ang gusto.” Kumuha ako ng manok sa ref at binabad muna sa maligamgam na tubig dahil sa nag yeyelo ito. Nag patuloy lang kami ni Manang sa pagkuwentuhan dahil ayaw niyang iwan ako mag-isa.

Kailangan ko muna na maglinis bago kumain para hindi magalit si Tita. “Mama, kain ka na po. Adobong manok po ang ulam. Subuan ko po kayo, ha? Isipin mo na lang na ako si Papa. Hindi po ba lagi ka niyang sinusubuan noon sa tuwing nagtatampo ka sa kaniya?”

Diba? "Manok." "Oyy Ken mali ka sisiw yun hindi manok, wag kang ano dyan." "Wag mong ibahin yung usapan Trix." "Ah basta aalis parin ako, aalis nalang ako pag umalis ka na para di mo malamang aalis ak... ayy putangina ayan tuloy nasabi ko!" Inis kong kinamot ang ulo ko, ano bayan nagiging bobo na ako. Dapat diko sinabi yun para di nya malaman hayst!

“Ayan!” Pinalakpakan ako nila Manang Cencia nang maihain ko ang niluto ko na Adobong Manok. Sobrang masarap, amoy pa lang kaya nakakagutom. “Naku, sigurado ako na mabubusog ang alaga ko niyan!” maligayang sambit ni Manang Cencia. Binalingan ko silang lahat. “Puwede po kayo kumain. Meron pa po sa kawali.”

Mahinahong sabi ni Igneel. "Tama si Kokoy, Ante. Ito yata ang unang beses na nakakain kami ng lechon manok!" Masaya namang sabi ni Karlo. Ngumiti si Lienne dahil sa sinabi nilang dalawa. Lechon manok ang binili niyang ulam at kanin, bumili na rrin siya ng ibang gamit para sa dalawa tulad ng lutuan para sa mga pagkain. "Wala iyon at saka maliit lang naman na bagay at mura lang iyon," sabi naman ni Lienne. "Oonga pala Karlo, sa susunod na araw ay sasamahan na kita sa napili kong school para sa'yo. Mage-enroll ka na dahil iyon ang bili ni Itay at ni Kuya sa akin na dapat may paaralan ka na," sabi ni Lienne kay Karlo.

Kabanata 51-Sampal ng Biyenan Ngunit. Ito ay lampas sa inaasahan ng lahat. Malamig na sinabi ni Anthony: "Homan, huwag mong ipakita ang iyong sarili gamit ang iyong mga kamay at paa!" Ang suntok ni Homan ay mukhang malakas, ngunit sa katunayan ito ay isang palabas lamang, puno ng mga kapintasan.

Nagpakulo siya ng isang malaking palayok ng sabaw ng manok. Matagal niya itong pinakuluan, kaya ang ibabaw nito ay may manipis na patong ng mantika, makintab at nakakatakam. Native ang manok kaya kakaiba ang aroma nito kumpara sa mga nabibili sa palengke. Ang amoy ay unti-unting kumalat sa buong bahay. Mainit. Nakakapawi ng pagod. Pero hindi sapat para pagaanin ang bigat ng sitwasyon.

Nagtatawanan pa kami sa taas ng barko nang makita kong naglalakad sa kubyerta sa baba ang aking kapatid na si Manuel. “Kuya Manuel!” tawag ko sa kaniya. “Nasaan na sina kuya Aurelio at kuya Ricardo?” “Si Ricardo ay kumakain sa kusina,” sagot ng aking kapatid na pumanik na rin upang makasama namin, “samantalang si Aurelio naman ay nahihilo pa rin at kasalukuyang nagpapahinga sa loob ng kaniyang silid. Alam mo naman na mahiluhin talaga ang isang iyon sa byahe.”

nagtatakang tanong naman nito sa akin "Dugo ng manok." tatawa-tawa kong sagot dito. Napansin ko naman na pasimple itong napakamot sa ulo kaya naman itinuro ko na din ang kulay orange na parang pancit canton na nakatusok sa stick. "At ang isang iyan, isaw ng manok...iyung bituka. Masarap iyan, naku kapag matikaman mo iyan tiyak talagang magugustuhan mo." dagdag ko pa.

utos ko. "Yes, ma'am." Mabuti na lang at manok na may sabaw ang ulam. Tamang-tama at gusto kong humigop ng mainit na sabaw. Lihim naman akong nagpasalamat dahil gutom ako. Ibig sabihin hindi ma-snob ang tinolang manok na luto ni Manang.