Novel & Cerita กลิ่นเอื้อง

ไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่หยิบน้ำหอมกลิ่นอื่นๆมาลอง “ต้องการคำแนะนำไหมค่ะ” “ก็ดีนะผมกำลังคิดว่ามีกลิ่นไหนบ้างที่คนท้องได้กลิ่นแล้วไม่แพ้ท้องบ้าง”พนักงานสาวอ้าปากค้าง อย่างนี้ก็หมดสิทธิ์สินะเขามีภรรยาแล้วและกำลังจะมีลูก “จะต้องเป็นกลิ่นอ่อนๆ ประมาณว่าอโรม่า”

มู่หลานเฟินเมื่อได้ยินจึงรีบหันมาเอ่ยตอบเขา "ชัดเจนเจ้าค่ะ แม้จะอยู่ห่างออกมาแต่จมูกของข้ากลับจำกลิ่นนั้นได้ดี กลิ่นมันเหมือนศพที่ถูกรมด้วยสมุนไพรเพื่อดับกลิ่นเหม็นเน่าเอาไว้ อีกทั้งในอารามยังจุดธูปหอมและกำยานเอาไว้ ทำให้คนทั่วไปไม่ได้กลิ่นแปลกปลอมนี้" ซูอวี้เฉิ งเมื่อได้ยินก็รีบเอ่ยทันที

ตรีชฎายืนยันอีกคน เมื่อลองพิสูจน์กลิ่นดูแล้ว “หืม หอมที่ไหน กลิ่นมันเหม็นหึ่งขนาดนี้ มันจะหอมได้ยังไง เอาไปไกล ๆ หน่อยได้ไหมครับ ผมไม่อยากได้กลิ่น ผมเหม็น”

หลิวหรงผิงเถียงกลับเสียงอู้อี้เพราะยังปิดจมูกอยู่ “กลิ่นฉุนกึกราวกับอยู่ในวัดเต๋าเช่นนี้ มีแต่ท่านเท่านั้นแหละที่ทนดมอยู่ได้ทุกวัน”

“โอเค” ที่จริงแล้วมันยังมีกลิ่นแปลก ๆ ที่เขาปล่อยออกมาด้วย สามารถอธิบายได้ประมาณว่า มีกลิ่นคล้าย ๆ ผลไม้เน่า ๆ ด้วยความหวาดกลัว เขาสงสัยว่ามันจะล้างออกหรือไม่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ นั่นคือกลิ่นหอมเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของตงฟางหลี

ภายในบ้านมีกลิ่นอับชื้นอย่างรุนแรง แถมยังมีกลิ่นเหม็นคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ขณะนั้นซ่างชิวกำลังยืนอยู่หน้าเตียงอุ่นด้วยสีหน้าวิตกกังวล ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ครับ เนื้อหาเน้นการพัฒนาความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไป จากความไม่ชอบหน้าสู่ความผูกพันที่ตัดกันไม่ขาด เน้นความละมุนของกลิ่นรักจางๆ ที่ค่อยๆ อบอวลขึ้นในใจท่ามกลางความวุ่นวายของเด็กหลังห้อง สุดท้ายนี้ ไรต์ขอฝากนิยายเรื่อง "กลิ่นรักของต้นหอม" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วย นะครับ

ภายในรถที่เย็นฉ่ำด้วยแอร์คอนดิชันเนอร์ชั้นเลิศมีกลิ่นหอมสะอาดของดอกไม้ปนกับกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงฐานะและความสูงส่งอย่างชัดเจน ไทน์นั่งตัวลีบ ความรู้สึกผิดที่ผิดทางจู่โจมเธอทันที เธอรู้ตัวดีว่าตอนนี้ตัวเธอมีแต่กลิ่นเหงื่อจางๆ และ กลิ่นอาหารฟิวชั่นที่ติดมาจากครัวร้านอาหาร กลิ่นฉุนของควันไฟและน้ำมันหอมระเหยในรถยุโรปราคาเจ็ดหลักมันช่างคอนทราสต์กับตัวเธอเหลือเกิน จนไทน์ต้องพยายามนั่งให้นิ่งที่สุดเพราะกลัวจะทำเบาะเขาสกปรก

กลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อ และกลิ่นตัวของผู้ที่ไม่ได้แม้แต่จะเดินผ่านน้ำ ลอยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นเหม็นสาบนี้แทบทำให้ว่านเฟยเฟิ่งน้ำตาไหล แม้แต่จะผลักออกก็ยังไม่กล้าเพราะรังเกียจเกินกว่าจะสัมผัสอีกฝ่ายลง “เถ้าแก่สิโสโครก กลิ่นอย่างกับอาหารเน่า! จางลี่ที่อ ่อนหวาน อ่อนหวานบ้านลุงสิ รู้ไหมว่าลูกสาวที่น่ารักทำตัวแบบไหนในตอนที่อยู่มหาวิทยาลัยน่ะ โสโครกทั้งพ่อทั้งลูก!”