Novel & Cerita กลิ่นเอื้อง

กลิ่นอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงได้แปลกเช่นนี้ จะว่าหอมก็มิใช่ หากจะกล่าวว่าเหม็น ก็มิใกล้เคียง แต่ได้กลิ่นแล้วมันแปลก ๆ ชวนให้รู้สึกวิงเวียนและคลื่นไส้ ยิ่งเดินตามรองแม่ทัพไปกลิ่นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น อึดอัดจัง! “เดี๋ยวก่อนท่านรองแม่ทัพ” “อะไร” “ข้าขอเตรียมตัวเตรียมใจก่อน คิดว่านายของท่านอาการจะต้องหนักหนามากเลยนะ...กลิ่นถึงได้มิดีเช่นนี้”

“เอ่อ... คงจะเป็นกลิ่นเครื่องปรับอากาศมั้งคะ ช่วงนี้แอร์ชอบเสียอยู่บ่อยๆ” “งั้นเหรอ แต่พี่ว่ากลิ่นแบบนี้ มันเป็นกลิ่นบุหรี่ชัด ๆ นะ หรือพี่คิดไปเอง” “.....”

ในอากาศยังคงมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกพุด นี่คือกลิ่นน้ำหอมที่เวินหนี่ชอบ การที่เธอทำแบบนี้ ก็เพื่อกำจัดกลิ่นที่ติดมาจากตัวเย่หนานโจว เขาจะมีกลิ่นอะไรติดมาบ้างล่ะ? กลิ่นควันบุหรี่ที่ฉุนจัด กลิ่นแอลกอฮอล์ที่แรง และยังมีกลิ่นคาวเลือดจากชายคนนั้น

ในอากาศตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอุจจาระ ใช่ ไม่ได้ดมผิด เป็นกลิ่นอุจจาระจริง ๆ กู้หว่านเยว่บีบจมูกแน่น

พนักงานปลอมที่เราจ้างมาก็เดินตามเรามาเข้าไปด้วย ตลอดทาง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นหลากหลายชนิด กลิ่นของสิ่งปฏิกูล กลิ่นอาหาร และกลิ่นอื่น ๆ ที่สำคัญปะปนกันอยู่ในอากาศ

เฉินขุยเอามือสัมผัส มันเยิ้มและสกปรกเล็กน้อย หนำซ้ำยังมีกลิ่นเหม็นอันยากจะอธิบาย สุราปลอมกลิ่นฉุนจมูก กลิ่นน้ำมันดีเซลไม่ฉุนขนาดนั้น แต่ก็ไม่คุ้นชินเมื่อได้กลิ่น เฉินขุยเก็บแผ่นไม้อันหนึ่งบนพื้นขึ้นมา แต้มคราบน้ำมันบนพื้นผิว เดินออกไปไกล ๆ แล้วจุดตะบันไฟ

"ก็เนี่ย ฉันยืนอยู่ตรงนี้ยังได้กลิ่นอยู่เลย คุณน้าไม่ได้กลิ่นเหรอคะ เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆติดหวานนิดๆน่ะ เหมือนกลิ่นเด็ก" "อ๋อ ฮ่าๆๆๆ แม่หนูนี่ก็อธิบายกลิ่นซะละเอียดเลย น้านึกออกแล้วๆ" "ใช่ไหมคะ คุณน้าได้กลิ่นเหมือนกันใช่ไหม"

แสงแดดส่องกระทบไปยังร่างนั้น ในอากาศก็ปกคลุมไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าที่ยากจะอธิบาย รุนแรงจนทำให้คนหายใจไม่ออก

อากาศข้างในทั้งชื้นแฉะและเย็นเยียบราวกับห้องใต้ดิน อบอวลไปด้วยกลิ่นผสมปนเปอันน่าสะอิดสะเอียน ทั้งกลิ่นคาวดินรุนแรง กลิ่นเน่าเหม็นที่ยากจะพรรณนา กลิ่นเปรี้ยวของสมุนไพรเน่าเสีย และกลิ่นฉุนกึกคล้ายสนิมเหล็ก กลิ่นเหล่านี้ถาโถมเข้าใส่ทรวงอกของทุกคนจนรู้สึกอึดอัดแท

หน้าต่างเปิดอยู่แง้มหนึ่ง แต่อากาศไม่ถ่ายเท มันหยุดนิ่ง มันเน่าเสีย และในความไม่เคลื่อนไหวที่ชวนให้หายใจไม่ออกนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะถูกแขวนลอยไว้ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังกลั้นหายใจรอคอยให้ผมตระหนักได้ในที่สุดว่าผมได้ปล่อยให้อะไรต้องตายจากไป กลิ่นโชยมาแตะจมูกผม เป็นส่วนผสมของเบียร์ที่หมดรสชาติ ฝุ่นที่สะสมพอกพูน เหงื่อที่เย็นเฉียบ และความโดดเดี่ยว เป็นกลิ่นที่ผมรู้จักดีเกินไป กลิ่นของสถานที่ซึ่งผู้คนมาหลบซ่อน มาหลบหนีตัวเอง มาลืมเลือนตัวเอง