การสำนึก Novels & Stories

บทที่ 95 ไม่สำนึก มนุษย์เรามักจะมาสำนึกได้ในวันที่สายไปแล้วเสมอจางห่าวอู๋ก็เช่นกัน เขาไม่เคยพอใจในสิ่งที่มีและมักจะขวนขวายทุกสิ่งและทุกอย่างมาตลอดชีวิตโดยไม่ได้หันมามองข้างหลังเลยว่าเขามีสิ่งใดอยู่ในชีวิตบ้าง

ห้ไปอยู่ที่อื่น แต่พิมพ์จันทร์ไม่มีที่ไป เธอถึงกับลงทุนก้มลงกราบ มังคุดเลยใจอ่อนให้อภัย อีกฝ่ายสัญญาว่าจะไม่ทำอีกและสำนึกผิดจริงๆ มังคุดเลยไม่อยากหาความอีก เธอคิดว่าสร้างมิตรดีกว่าสร้างศัตรู เรื่องนี้ต้องขอบคุณพันศักดิ์ เพราะเขาทำให้เธอพ้นมลทินไปได้ “พอใจหรือยัง” พันศักดิ์เอ่ยถามเมียเด็กของเขา

พื่อนที่แสนดีคนนี้ของอันดามีบาดแผลในใจที่ยากจะลบเลือน อันดาขอโทษ อันดาสำนึกผิดแล้ว ฮึก ได้โปรดยกโทษให้อันดากับทุกคนด้วยนะคะ ฮือ ฮือ” อันดายกมือไหว้ขอโทษธามไทด้วยความรู้สึกสำนึกผิดจากใจ ถึงแม้เธอจะรู้ซึ้งแล้วว่าสิ่งที่เธอได้ทำลงไปเป็นการทำร้ายไออุ่นมา กแค่ไหน แต่ตอนนี้มันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขให้เรื่องทุกอย่างมันดีขึ้นได้แล้ว นอกจากสำนึกผิดในสิ่งที่ได้กระทำลงไปและพร้อมจะชดใช้ให้ไออุ่นทุกอย่าง

เกลียดความใกล้ชิดของเขาหรือเปล่า? ความผิดหวัง หัวใจที่แตกสลาย นอกจากนี้ร่องรอยของความสำนึกผิดที่อธิบายไม่ได้ เขารู้เพียงคนเดียวว่าเขารู้สึกสำนึกผิดเกี่ยวกับอะไร

อรวิภาสลัดความวุ่นวายใจทิ้ง แล้วรีบเข้าห้องน้ำ เพื่อจะได้ชำระร่างกายที่แปดเปื้อนจากรอยสวาทของยามโรคจิตออกไปเสียให้หมด แม้สายน้ำจะไม่อาจช่วยล้างคราบมลทินให้หมดไปจากหัวใจได้ “ฮึ่ม! นี่เราทำผิดอะไรเนี่ย ถึงต้องมาเจอกับเรื่องบ้าแบบนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้นเลย...” เธอฉีดล ้างทำความสะอาดร่องสาวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้น เมื่อคิดแล้วก็อยากจะฆ่ามันให้ตายคามือเสียจริง

คลื่อนไหวควบขี่กันอีกครั้ง แสงแรกแห่งวันที่เริ่มโผล่พ้นขอบน้ำขึ้นมา ทำให้ดารินต้องซึมซับภาพประทับใจนั้นไว้ รอยยิ้มปรากฏในสีหน้าเพราะสายลม เกลียวคลื่น และเม็ดทราย เป็นพยานว่าค่ำคืนแห่ง ‘วันครบรอบ’ ที่เพิ่งผ่านพ้นไปนี้ เธอก็มีความสุขอย่างเต็มตื้นไม่แพ้ ‘คืนเข้าหอ’ หรือ ‘ ฮันนีมูน’ เลยสักนิด

สีหน้าสำนึกผิดกล่าวเสียงดังฉะฉานไม่มีติดขัด ความเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ทำให้นางสำนึกแล้ว ไม่ว่าสิ่งนั้นจะได้มาด้วยความบริสุทธิ์หรือคดโกง หากไม่ใช่ของเรา สุดท้ายมันก็หลุดมือไปอยู่ดี อีกทั้งหลายวันมานี้ เธอตระหนักแล้วว่า ‘แม้ไม่มีที่ยืนในสังคม นางขอก้มหน้ารับผิด แล้ว พร้อมยืดอกอย่างมีศักดิ์ศรี’

เสียงแหบพร่าคล้ายลำคอตีบตันหยุดกลืนความอัดอั้นที่รวมตัวกันเป็นก้อนไว้แล้วเอ่ยต่อ “ผมชดใช้ยังไงก็คงไม่มีวันหมด สิ่งที่ทำได้ หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องทุกอย่าง ผมจะบวชชดใช้ให้เร็วที่สุด” คนสำนึกตัวพยายามเอ่ยย้ำกับตัวเองอีกครั้ง แม้จะเอ่ยบอกความจริงกับอีกฝ่ายไปหมดแล้วและการส ำนึกในครั้งนี้แม้จะได้รับการให้อภัยไปแล้วแต่ความมีจิตใจส่วนลึกในความมีน้ำใจของอีกคนมันเหมือนการลงทัณฑ์เขาทางอ้อมโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องออกแรง...

64 จำได้ "ในช่วงเวลานั้นคนไข้อาจจะกำลังเจ็บช้ำน้ำใจ ภายในใจส่วนลึกเสียใจกับคนคนนี้ กับการกระทำของคนนี้หรือแค่อยากจะลืมคนคนนี้ไปชั่วขณะอาจจะเพราะทะเลาะกันมีปากเสียงกัน จึงทำให้ความทรงจำที่เกี่ยวกับคนคนนั้นจางหายไป เขาเรียกว่าเป็นคำสั่งส่วนลึกของสมองที่สั่งให้ลืมมันเป ็นกลไกการป้องกันตัวเองของระบบสมองจากสิ่งที่ทำให้เสียใจที่สุด"

ตวงรักว่า แล้วลุกขึ้นยืน นึกดีใจที่เธอมีเด็กๆ ที่จิตใจดีงามเป็นลูกหลาน ถึงจะทำผิดเพราะความคะนอง แต่ก็มีความสำนึก ความยอมรับและรู้สึกผิด นี่คือพื้นฐานขั้นต้นที่มนุษย์ควรมี คนเราถ้ายอมรับผิด และสำนึกผิด ก็จะไม่ทำความผิดซ้ำ และจะไม่โทษคนอื่น ​สองหนุ่มส าวเดินเคียงกันเข้าไปในไร่ส้ม ตวงรักมองตามหลังพวกเขา เธอยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน เธอคงจะต้องหาเมนูอาหารเย็นนี้เป็นของโปรดของพวกหลานๆ และลูกสาว เพื่อเอาใจสักนิด