การสำนึก Novels & Stories

“ท่านเทพข้าน้อยสำนึกผิดแล้วโปรดไว้ชีวิตด้วยเถิดขอรับ ข้าน้อยขออภัยที่กล่าววาจาล่วงเกิน ด้วยความรู้น้อยจึงไม่รู้ว่า เป็นท่านเทพ ขอท่านเทพให้อภัยผู้น้อยอย่างข้าด้วยขอรับ” โฮกกกกกกก “สำนึกผิดงั้นหรือคิดได้มันก็สายเกินไปแล้ว ไปสำนึกในปรโลกจะดีกว่าสำนึกไปยันชาติหน้าจะยิ่ งดี”

ให้เธอลองมาโดนเหมือนฉันดูแล้วมิวนิคจะรู้สึก การถูกใส่ร้ายในเรื่องที่ตนเองไม่ได้ทำผิดมันรู้สึกไม่ดีเลยสักนิด แต่เรื่องที่มันเป็นจริงบางเรื่องก็ไม่ได้โกรธขนาดนั้น มันแค่เป็นเรื่องที่ไม่ควรที่จะมาทำลายกันด้วยการแบล็กเมล์และปล่อยข่าวเสียๆ หายๆ แบบนี้ “เราขอโทษนะ เราผิดไ ปแล้ว” “ทำไมอยู่ๆ ถึงสำนึกความผิดของตนเองละ”

เอยยื่นเงื่อนไขดักทาง "โถ่เอย..ตอนนั้นพี่หลงผิด พี่คิดว่าเอยรักคนอื่น พี่เลยประชดชีวิตไปแบบนั้น ตอนนี้พี่เข้าใจแล้ว สำนึกทุกอย่างแล้วครับ" ผมทำหน้าเศร้าสำนึกผิดสุดชีวิต

“ขอฝ่าบาทโปรดประทานอภัย กระหม่อมสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ผู้ตรวจการเจียงตกใจจนหน้าซีด “คำว่าสำนึกผิดมิใช่เหตุผลที่เจ้าบกพร่องต่อหน้าที่...”

ชายชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาแดงก่ำ แต่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและซาบซึ้ง เขาพึมพำเสียงสั่น "ข้าจะต้องตอบแทนสกุลหานกับสกุลเสิ่นให้ดี พวกเขาไม่เคยคิดแค้นเราเลย ในขณะที่เราเคยพูดจาไม่ดีและดูถูกเขาไว้มาก ถ้าไม่มีพวกเขา ป่านนี้เราคงแออัดกันอยู่ในศูนย์พ ักพิงไปแล้ว"

สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกในตอนนี้มีเพียงความสมเพชเท่านั้น ฉันมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขาพร้อมกับรอยยิ้มอันเย็นชา สิ่งที่เขาไม่มีวันรู้เลยก็คือ... ฉันเองก็กำลังวางแผนที่จะทวงคืนความยุติธรรมให้กับเจ็ดปีที่ต้องสูญเสียไปอย่างไร้ค่าเช่นกัน

ศรัณย์ยืนก้มหน้าสำนึกผิด “คำว่าขอโทษมันคงออกจากปากคุณง่ายมากสินะ แต่ไม่รู้จะสำนึกจริง ๆ หรือเปล่า”