การสำนึก Novels & Stories

อันซีเหมยเห็นถึงสายตาชิงชังนั้นก็ไม่ได้หวั่นใจอะไร เธอกลับยักคิ้วให้อดีตแม่สามีราวกับต้องการยั่วโมโห เอาเถอะ...เข้าใจดีว่าจิตสำนึกของคนจะรู้ดีสำนึกชั่วมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงได้ภายในระยะเวลาแค่ไม่กี่นาที เพราะฉะนั้นไม่แปลกที่หวังหลินจะไม่สำนึกในความผิดของตัวเองที่กระท ำย่ำแย่ต่อคนอื่น สันดานมันฝังรากลึกเกินไปแล้วน่ะนะ!

หลังจากพูดแบบนี้ แม่เฒ่าเซี่ยงก็ทิ้งตัวนั่งลงอย่างอ่อนแอ ราวกับว่าความแข็งแกร่งและความภาคภูมิใจในตนเองของนางถูกกำจัดออกไป เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ซูหวั่นย่อมไม่สามารถนิ่งเฉยอีก "ปราชญ์กล่าวว่าเมื่อคนเราทำผิด และรู้จักสำนึกผิด ก็เป็นเรื่องที่ดี ท่านย่ายอมรับผิด สำนึกผิด ข้ายอมจะยกโทษให้"

“สำนึกผิด ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องได้รับการให้อภัย” ฉันส่ายหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย “อ้อยอิ่งไปก็ไม่มีประโยชน์ ตู้เชาหราน เราจบกันจริงๆ แล้ว” “แต่พวกเราสืบความจริงได้แล้วนะพี่เหยา!”

เตือนเบาๆ แต่อีกคนกลับ ก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิดไม่เหมือนจิวฮัวที่มักจะเก่งกล้าเกินหญิง

ต้องใช้วิธีให้รู้สึกสำนึกผิด จะได้เข้าใจความเป็นจริง ------------------------------------------ เช้าวันรุ่งขึ้นสุราชตัดสินใจจะบอกอัญชนาถึงเรื่องที่ไปประชุมช่วงเช้าเมื่อวาน

สายตาของเวินซื่อฟางเหลือบมองชิงหรูก่อนเสียงตะโกนเสียงดังลั่นอย่างที่เห็นได้ไม่มากทันใด “คุกเข่าลง สำนึกในความผิดเสีย!” ชิงหรูขมวดคิ้วมุ่น นางไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเหตุใดถึงถูกบอกให้สำนึกความผิด นางยืนอยู่อย่างนั้นด้วยสีหน้าสับสนปนความเหนื่อยล้า

“ท่านเทพข้าน้อยสำนึกผิดแล้วโปรดไว้ชีวิตด้วยเถิดขอรับ ข้าน้อยขออภัยที่กล่าววาจาล่วงเกิน ด้วยความรู้น้อยจึงไม่รู้ว่า เป็นท่านเทพ ขอท่านเทพให้อภัยผู้น้อยอย่างข้าด้วยขอรับ” โฮกกกกกกก “สำนึกผิดงั้นหรือคิดได้มันก็สายเกินไปแล้ว ไปสำนึกในปรโลกจะดีกว่าสำนึกไปยันชาติหน้าจะยิ่ งดี”

ให้เธอลองมาโดนเหมือนฉันดูแล้วมิวนิคจะรู้สึก การถูกใส่ร้ายในเรื่องที่ตนเองไม่ได้ทำผิดมันรู้สึกไม่ดีเลยสักนิด แต่เรื่องที่มันเป็นจริงบางเรื่องก็ไม่ได้โกรธขนาดนั้น มันแค่เป็นเรื่องที่ไม่ควรที่จะมาทำลายกันด้วยการแบล็กเมล์และปล่อยข่าวเสียๆ หายๆ แบบนี้ “เราขอโทษนะ เราผิดไ ปแล้ว” “ทำไมอยู่ๆ ถึงสำนึกความผิดของตนเองละ”

เอยยื่นเงื่อนไขดักทาง "โถ่เอย..ตอนนั้นพี่หลงผิด พี่คิดว่าเอยรักคนอื่น พี่เลยประชดชีวิตไปแบบนั้น ตอนนี้พี่เข้าใจแล้ว สำนึกทุกอย่างแล้วครับ" ผมทำหน้าเศร้าสำนึกผิดสุดชีวิต

“ขอฝ่าบาทโปรดประทานอภัย กระหม่อมสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ผู้ตรวจการเจียงตกใจจนหน้าซีด “คำว่าสำนึกผิดมิใช่เหตุผลที่เจ้าบกพร่องต่อหน้าที่...”