การเสียใจภายหลัง Novels & Stories

หลังจากที่ฉันพบว่าเลโอนาร์โด มาร์เชตติ สามีของฉัน ไม่เคยลืมรักแรกของเขาได้เลย ฉันก็เริ่มสอนให้โซเฟีย ลูกสาวของเรา เรียกเขาว่า "คุณลุงเลโอนาร์โด" ตอนที่โซเฟียข้อเท้าแพลงที่โรงเรียน กลางดึกคืนนั้นเลโอนาร์โดได้รับสายด่วน ปลายสายคือวาเลนตินาที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย เธอบอกว่า ลิลลี่ ลูกสาวของเธอฝันร้ายและเอาแต่ร้องไห้โวยวายอยากได้คนเป็นพ่อ เลโอนาร์โดเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันได้แต่ประคบน้ำแข็งลงบนข้อเท้าที่บวมเป่งของโซเฟีย แล้วกระซิบข้างหูเธอว่า "พูดซิคะ... ลาก่อนค่ะ คุณลุงเลโอนาร์โด" อีกครั้งหนึ่ง เลโอนาร์โดเคยสัญญาว่าจะไปร่วมงานกีฬาสีที่โรงเรียนของโซเฟีย แต่แล้ววาเลนตินาก็โทรมาสะอึกสะอื้น บอกว่าลิลลี่ไม่มีพ่อไปลงแข่งวิ่งสามขาด้วย เลโอนาร์โดเดินจากไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว ฉันทำเพียงแค่ยื่นโทรศัพท์ให้โซเฟีย แล้วบอกให้ลูกพูดกับคุณครูว่า "คุณลุงเลโอนาร์โดบอกว่าเขามาไม่ได้แล้วค่ะ" ทุกครั้งโซเฟียมักจะลังเล... แกไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงบังคับให้แกทำแบบนี้ จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่เลโอนาร์โดเพิ่งจะมารู้ตัวว่าเขาทำหน้าที่พ่อได้ล้มเหลวขนาดไหน เขาถึงกับยอมวางมือจากธุรกิจมาเฟียทั้งหมดเพื่อมาดูโซเฟียขึ้นแสดงเปียโน และสาบานอย่างหนักแน่นว่าจะไม่ยอมพลาดงานนี้เด็ดขาด ตอนนั้นโซเฟียอยู่หลังเวทีกับเด็กคนอื่นๆ แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ของเลโอนาร์โดก็สั่น... วาเลนตินาโทรมา ฉันไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไร แต่ฉันเดาได้ไม่ยาก ลิลลี่กำลังร้องไห้ ลิลลี่ต้องการเขา ลิลลี่ไม่มีพ่อ เลโอนาร์โดเดินกลับมาหาเรา แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว เสียงของโซเฟียก็ดังขึ้นจากบนเวที "ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุงเลโอนาร์โด คุณลุงไปดูแลลูกอีกคนของคุณลุงเถอะค่ะ แค่แม่อยู่ดูหนูที่นี่ก็พอแล้ว"

หลังจากครอบครัวของฉันล้มละลาย คู่หมั้นของฉัน ซูซินอวี่ ก็ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะถอนหมั้นกับฉัน เลือกฮันโม่หราน เป็น ฉีถิงสือ ที่ช่วยฉันใช้หนี้จนหมด จัดการงานศพของพ่อฉัน และช่วยฉันออกมาจากความทุกข์ยากราวกับช่วยขึ้นจากกองไฟและสายน้ำ ตลอดสามปีถัดมา เขายิ่งอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด แต่พอฉันคิดว่าตัวเองได้พบกับการเยียวยาแล้ว แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนสนิทของเขาในวันก่อนพิธีแต่งงาน “นายตั้งใจจะแต่งงานกับเฉิงซวงจริง ๆ เหรอ นายไม่กลัวหรือว่าในอนาคตเธอจะรู้ว่า การตายของพ่อเธอ รวมถึงการล้มละลายของตระกูลเฉิง เป็นฝีมือของนายเอง?” “โม่หรานแต่งงานกับซูซินอวี่ไปแล้ว จะแต่งกับเธอก็แต่งไปเถอะ ต่อให้เธอรู้แล้วจะทำไม หนี้ฉันก็ช่วยใช้ให้แล้ว พ่อของเธอก็ถูกฝังเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ถือว่าทำดีกับเธอมากพอแล้ว” ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว ฉีถิงสือ ก็หลอกฉันเช่นกัน ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่หลงเข้าไปในบทบาทนั้น มีเพียงฉันคนเดียว

ในวันแต่งงาน เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของคู่หมั้นฉันปรากฏตัวในงาน สวมชุดเจ้าสาวแบบเดียวกับที่ฉันสั่งตัดไว้เฉพาะตัว มองดูพวกเขายืนต้อนรับแขกอยู่ด้วยกัน ฉันยิ้มพลางชมว่าทั้งคู่ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับสวรรค์สร้างมาให้เลยจริง ๆ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาอับอายจนหนีออกจากงาน คู่หมั้นของฉันกลับต่อว่าฉันต่อหน้าทุกคนว่าฉันหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล หลังงานเลี้ยงแต่งงาน เขากับเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาไปสถานที่ฮันนีมูนที่เราจองไว้ด้วยกัน ฉันไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย แต่โทรหาทนายทันที

ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งท้องในเวลาเดียวกับโรซ่า หญิงสาวที่เป็นรักแรกในวัยเด็กของสามีมาเฟียของฉัน เพื่อปกป้องลูกในท้องของเธอไม่ให้ถูกพ่อแม่บังคับให้ทำแท้ง สามีของฉันจึงประกาศว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาเอง แล้วลูกของฉันล่ะ? เขากลับเกลี้ยกล่อมฉันโดยบอกว่าเขาจะยอมรับลูกของเราก็ต่อเมื่อลูกของเธอคลอดออกมาแล้วเท่านั้น ฉันตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขาเพื่อเค้นถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ลงคอ คำตอบของเขาช่างเย็นชาและไร้ความลังเล “การประกาศว่าเด็กในท้องของเธอเป็นลูกของผมเป็นทางเดียวที่จะปกป้องทั้งคู่ได้ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอหรือลูกเป็นอันขาด” ในวินาทีนั้นเอง ยามที่ฉันจ้องมองชายผู้เป็นที่รักมาตลอดสิบปี ฉันก็ได้ตระหนักว่าความรักที่มีให้เขาได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวของฉันต่างพากันรุมประณาม พวกเขาด่าทอฉันว่าเป็นผู้หญิงแพศยาที่ท้องไม่มีพ่อ แถมยังบีบคั้นให้ฉันไปทำแท้งเสีย ในขณะที่สามีของฉันกลับอยู่อีกเมืองหนึ่งกับหญิงคนรักของเขา คอยปรนนิบัติดูแลเธอที่กำลังอุ้มท้องอย่างใกล้ชิด กว่าที่เขาจะยอมกลับมา ฉันก็ได้หายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาลแล้ว

มายา เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน บินตรงจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สละโสด ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพวันสุดท้ายของฉัน เธอยืนกรานจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวแบบผู้หญิงๆ เพื่อเฉลิมฉลอง พร้อมกับสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่เป็นของโปรดของฉันมาทั้งหมด เธอฝากฉันถือโทรศัพท์มือถือไว้ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา มีข้อความจากผู้ชายคนหนึ่งส่งเข้ามา มันเป็นรูปผู้ชายไม่สวมเสื้อ พร้อมข้อความว่า: คืนนี้ฉันต้องการตัวเธอ อีกภาพหนึ่งสั่นเตือนตามมาติดๆ มันคือรูปเซ็กส์ทอยและอุปกรณ์พันธนาการราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนตร์ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวกระแทกซี่โครง ฉันเพิ่งจะบังเอิญล่วงรู้ความลับในชีวิตของเธอเข้าซะแล้ว ทว่าภาพถัดมากลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันเป็นภาพถ่ายระยะใกล้ของแผงอกผู้ชาย รอยแผลเป็นหยักขรุขระที่ฉันจำมันได้ดียิ่งกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกซะอีก รอยแผลนั้นเป็นของ ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ คู่หมั้นของฉันเอง

ในวันเกิดครบรอบสิบหกปีที่แสนหวานของฉัน พี่ชายทั้งสามคนกลับมาบ้านพร้อมกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่อซิลวี่ พวกเขาบอกว่าฉันต้องปฏิบัติกับเธอให้เหมือนคนในครอบครัว ฉันไม่ได้คิดเลยว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก ทว่าหลายปีต่อมา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เจซ พี่ชายคนเล็กสุดของฉัน ผลักฉันตกบันไดเพื่อเธอ ส่วนแอชเชอร์ พี่คนโตที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันตลอดไป กลับไล่ให้ฉันไสหัวไป ฉันจึงจากมา อย่างเงียบเชียบที่สุด พวกเขาคิดว่าฉันก็แค่เรียกร้องความสนใจ เลยพาซิลวี่ไปฝรั่งเศส โดยไม่แม้แต่จะเสียเวลามาห่วงใยหรือเช็กดูว่าฉันเป็นยังไงบ้าง สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยก็คือ ฉันได้เซ็นชื่อลงในสัญญาฉบับหนึ่ง สัญญาที่ผูกมัดฉันไว้กับศัตรูตัวฉกาจของตระกูล ในฐานะนักเคมีที่อายุน้อยที่สุดของพวกเขา ด้วยพันธะสัญญาลายลักษณ์อักษรที่ระบุไว้ชัดเจน ฉันคงไม่มีวันกลับบ้านได้อีก ในคืนที่พวกเขารู้ความจริงว่าฉันจากไปตลอดกาลจริงๆ น่ะเหรอ? พวกเขาพังทลาย แหลกสลายกันไปหมดทุกคนนั่นแหละ

หลี่ชิงหลินสามีของฉัน คือเจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในตระกูลหลี่ เขารำคาญเด็กอย่างมากและเป็นแบบนั้นเสมอมาโดย แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตั้งแต่อี้ปิงอิง น้องสาวต่างแม่ของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมลูกน้อยวัยหกเดือน จู่ ๆ สามีของฉันก็เกิดหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา ทั้งชงนมป้อนเอง ทั้งร้องเพลงกล่อม ไม่ว่าจะไปไหนก็อุ้มไปด้วยตลอด เขากลับบ้านตอนเช้ามืดด้วยสภาพเหนื่อยล้าทุกวัน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเสมอ เหมือนเด็กคนนั้นได้ครอบครองจิตวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว ส่วนฉันกลับกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโลกของเขาไปแทน เมื่อสามวันก่อน ฉันขับรถแล้วมีคนจงใจขับปาดหน้าจนเสียหลักพุ่งชนเกาะกลางถนน หน้าผากมีเลือดออก วิงเวียนศีรษะ ฉันโทรหาเขาไปทั้งหมดห้าสิบห้าสาย เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว แต่กลับโพสต์รูปเด็กน้อยในหน้าโซเชียลมีเดียส่วนตัว [วันนี้นางฟ้าตัวน้อยยิ้มเป็นแล้ว!] ฉันทนมามากพอแล้ว ในงานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้ สมาชิกทุกคนในตระกูลอยู่กันพร้อมหน้า หลังจากฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายหมด ฉันก็วางแก้วลง "ฉันจะหย่า" ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน "แกบ้าไปแล้วเหรอ" พ่อแม่ของฉันโวยวายเสียงแหลม หลี่ชิงหลินจับข้อมือฉันไว้ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ "ฉู่อวี่ แค่เพราะผมมัวแต่ดูแลเด็กจนไม่ได้รับสายจากคุณ คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ นี่คุณถึงกับอิจฉาเด็กทารกอายุหกเดือนเลยเหรอ" ฉันไม่ได้สบตาเขา แต่มองไปที่รอยจูบชวนบาดตาตรงหลังใบหูของเขาแทน "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมากนัก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันก็ช่วยให้คุณสมใจอยากแล้วไง ให้คุณไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะเลย"

สามีมาเฟียของฉัน อเลสซิโอ กำลังมีความสัมพันธ์ลับกับโซเฟีย น้องสาวต่างแม่ของเขา ในรถ ห้องทำงาน ห้องน้ำ แม้แต่บนโต๊ะอาหาร พวกเขาทิ้งร่องรอยความสัมพันธ์สกปรกไว้แทบทุกที่ “โซเฟีย ไม่ต้องกังวล พอฉันสร้างความมั่นคงของตำแหน่งในตระกูลได้เมื่อไหร่ ฉันจะมอบทุกอย่างให้เธอ” “แบลร์… เธอก็เป็นแค่เครื่องมือที่ฉันใช้รักษาอำนาจของตำแหน่งฉันเท่านั้น” ตลอดแปดปีของการแต่งงาน เขาเคยกระซิบถ้อยคำหวานที่สุดในโลกให้ฉันฟัง แต่ตอนนี้ ความภักดีของเขาไร้ค่าโดยสิ้นเชิง ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้โวยวาย ฉันเลือกทำข้อตกลงในตลาดมืดแทน อีกสองสัปดาห์ แบลร์ เกรโก จะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล

ครอบครัวรอสซีมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง หากคุณต้องการจะก้าวขึ้นเป็นนายหญิงมาเฟียคนต่อไป คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ นั่นคือการหาเงินให้ได้สามร้อยล้านดอลลาร์ ซึ่งต้องเป็นเงินสะอาด ภายในเวลาแค่ปีเดียว โดยต้องทำด้วยตัวเองทั้งหมด ห้ามพึ่งพาความช่วยเหลือจากครอบครัวเด็ดขาด ฉันใช้เวลาถึงสิบปีพยายามทำให้สำเร็จเพื่อวินเซนต์ ฉันปลุกปั้นบริษัทถึงสิบแห่งขึ้นมาจากศูนย์ด้วยสองมือของตัวเอง แต่ทุกครั้ง พอฉันกำลังจะก้าวข้ามเส้นชัย ก็มักจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นเสมอ ทุกสิ่งทุกอย่าง... พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา จนกระทั่งปีนี้ ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ ฉันวิ่งไปที่ห้องทำงานของเขา ในมือถือรายงานการตรวจสอบบัญชีเอาไว้แน่น หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก ฉันคิดว่าในที่สุดฉันก็คือผู้ชนะ แต่เปล่าเลย... ฉันกลับได้รู้ความจริงว่าชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดของฉันมันคือเรื่องหลอกลวง เขายกอาณาจักรทั้งหมดที่ฉันสร้างมากับมือให้กับเอวา—ลูกนอกสมรสของพ่อฉัน ทั้งหมดก็แค่เพราะข้ออ้างที่ว่าหล่อนเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง และเขาต้องการดันให้หล่อนขึ้นเป็นนายหญิงตัวจริง ฉันพอแล้ว ฉันถอดใจจากเขา และทิ้งความฝันของครอบครัวที่หวังจะผงาดขึ้นมายิ่งใหญ่ไปพร้อมกับเขา จากนั้นฉันก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้น และต่อสายตรงถึงแก๊งมาฟีย ที่ชิคาโก "ข้อเสนอแต่งงานของคุณน่ะ" ฉันกรอกเสียงลงไป "ฉันตกลง"

ฉันกับแม่สามีไปท่องเที่ยว หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว เราก็ไปว่ายน้ำในสระของโรงแรม แต่กลับถูกผู้หญิงที่แต่งตัวปราณีคนหนึ่ง เอามือปิดจมูกและพูดอย่างรังเกียจว่า "นี่มันโรงแรมหรูหรา ทำไมคนอะไรก็มีไปหมด คงไม่ได้แอบเข้ามาใช้สระสินะ" "ใช้สระร่วมกับพวกแก กลัวจะติดโรคติดต่ออะไรมาจริงๆเลย!" ฉันกับแม่สามีหมดอารมณ์ไปทันทีเพราะเธอ ฉันพูดเสียงเย็นว่า "สระว่ายน้ำของโรงแรมเป็นของสาธารณะ แขกทุกคนที่เข้าพักล้วนสามารถมาเล่นได้ ถ้าคุณรับไม่ได้ก็สร้างสระอันหนึ่งที่บ้านเองสิ" หญิงคนนั้นโกรธมาก ตะคอกอย่างโกรธจัดว่า "กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ แกรู้ไหมว่าโรงแรมนี้สามีฉันเป็นคนเปิด ห้องสวีทระดับสูงสุดที่นี่ก็เป็นของฉันมาตลอดทั้งปี!" "ฉันสั่งให้พวกแกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กลิ่นจนๆติดตัวมาทั้งตัว ทำให้น้ำสกปรกไปหมด น่ารังเกียจชะมัด!" ฉันกับแม่สามีสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความเย็นชาในดวงตาของกันและกัน โรงแรมนี้อยู่ในชื่อของฮั่วสือเยี่ยน เขาไปเป็นสามีของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!