การเสียใจภายหลัง Novels & Stories

มันไม่เหลือแล้วจริง ๆ มันมีความผิดหวัง ความเสียใจเข้ามาแทนที่กลบความรู้สึกเดิมที่เคยมีจนหมดสิ้น

ไม่รู้ว่าเวลานี้นางเสียใจบ้างหรือเปล่า นางจีคิดว่านางเสียใจ เพราะคนอย่างนาง จะรู้จักคำว่าเสียใจก็ต่อเมื่อชีวิตของตนเองตกอยู่ในอันตรายเท่านั้น น่าเสียดายที่ความเสียใจเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุดเพราะจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องในอดีตได้อีก

ในเมื่อตระหนักถึงต้นสายปลายเหตุ นับดาวไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยจึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเก็บเรื่องราวที่ผ่านไปแล้วมาใส่ใจ “โกรธได้” นับคลื่นพยักหน้าให้อย่างยอมรับผิด “พี่ปล่อยให้เราต้องเสียใจ” ในช่วงแรกหลังจากเกิดเรื่อง เขารู้ว่าน้องสาวต้องเสียใจ รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังดึงดันที่ จะไม่ปล่อยผ่านอย่างคนหัวแข็ง “นึกถึงแค่ผลเสียที่จะตามมา ยอมรับว่าไม่เคยนึกถึงผลดี”

เอเดรียนตะโกนออกมา เมื่ออารมณ์ที่กักเก็บไว้พังทลายลง “เพราะตอนนั้นฉันตาบอด! ฉันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ ฉันทำร้ายคนเพียงคนเดียวที่มอบทุกอย่างให้ฉัน และตั้งแต่วันที่เธอจากไป ฉันเสียใจทุกวินาที” โรสแมรีกำหมัดแน่น พยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดกำลัง “คุณเสียใจตอนนี้ ก็เพ ราะคุณต้องการให้ฉันช่วยบริษัทของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณรักฉันจริงๆ”

สีหน้าผิดหวังและเสียใจ “อีกอย่างแยมไม่อยากให้ปันเสียใจ ปันเพิ่งเลิกกับเขาไป ถ้าแบบนั้น ปันอาจจะคิดว่าแยมหักหลังได้ค่ะ”

แต่ฉันกลับได้ยินเสียงร้องไห้โฮดังมาจากด้านหลัง ในเสียงร้องไห้นั้นมีความเสียใจและสิ้นหวัง

น้ำเสียงช่วงท้ายแผ่วเบาระคนด้วยความรู้สึกผิดจริง ๆ หากต้องมีใครสักคนที่ผิด และถูกลงโทษ คนคนนั้นย่อมเป็นเขา กวินตราในอดีตแม้จะเย่อหยิ่งทะนงตน แต่ไม่ได้ร้ายกาจขนาดนี้ เป็นเขาที่เปลี่ยนความโกรธให้กลายเป็นความแค้น ไม่ใช่แค่เสียหน้า เสียชื่อเสียง แต่หญิงสาว… เสียใจ ดัง

ฉันน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ตอนนี้ฉันนึกเสียใจจริง ๆ นึกเสียใจที่ได้เจอกับจางเฉิง ทั้งยังนึกเสียใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น และยิ่งนึกเสียใจที่ฉันทะเลาะกับพ่อก่อนตาย

หลังส่งเพื่อนร่วมงานไปแล้ว กู้อวี๋เคอถึงทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ร้องไห้ออกมาอย่างแตกสลาย “อาซิว ฉันไม่โกรธแล้วนะ คุณกลับมาได้ไหม?” “อาซิว ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรตบคุณเลย คุณยกโทษให้ฉันได้ไหม?” “อาซิว ไม่มีคุณแล้วฉันจะทำยังไงดี?” กู้อวี๋เคอร้องไห้ไม่หยุด ร้องไห ้จนหมดสติไป

“ผมกลับก่อน คุณดูแลตัวเองด้วยดา ต่อไปนี้ผมคงไม่มาหาคุณอีก ขอโทษที่ทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ แต่ขอให้คุณรู้ไว้ว่าผมเสียใจจริง ๆ” บานประตูปิดลงช้า ๆ เสียงล็อกอัตโนมัติเบาแสนเบาแต่ดังสะท้อนก้องอยู่ในใจซึ่งเจ็บปวดร้าวรานและไม่มีวันจางหาย “เสียใจเหรอ...ไม่เท่าดาหรอก”