การให้อภัย Novels & Stories

เสียงเดียวกันกระซิบ การให้อภัย คำง่าย ๆ แต่กลับซับซ้อน ฉันจะให้อภัยพวกเขาได้อย่างไรในเมื่อพวกเขาก็ไม่ได้ให้อภัยฉันในตอนนั้น? ฉันจะให้อภัยพวกเขาได้อย่างไรเมื่อพวกเขาทำร้ายฉัน? ฉันจะปล่อยวางทุกอย่างได้อย่างไรในเมื่อพวกเขาไม่ยอมให้ฉันได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเพราะสิ่งที่เกิดข� �้น?

เธอถามอย่างมีความหวัง “เกี่ยวอะไรกับการให้อภัย เธอยั่ว พี่ก็สนองให้” “ทำไมพี่พฤกษ์พูดแบบนี้ล่ะคะ เราทำมันด้วยความรักไม่ใช่เหรอ” “ผู้ชายน่ะ ถึงแม้ไม่รักถ้ามีอารมณ์ก็ทำได้”

และนารินก็เป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดที่มีสามีที่รักเธอมากอย่างดามพ์ แต่หากเธอไม่ยอมละทิ้งทิฐิและจมอยู่กับความเจ็บปวดแค้นเคืองเธอก็อาจจะไม่ได้พบความสุขและ อาจจะไม่ได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ การให้อภัย เป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่และนำมาซึ่งความสุขจริงๆ นารินหลับตา พริ้มรอรับความสุขที่สามีปรนเปรอให้ด้วยความสุขแสนสุข... จบบริบูรณ์

ญาดากะพริบตาถี่ ๆ ขมวดคิ้วมุ่นมองเขา “เรื่องระหว่างเราถ้าพี่อยากขอโอกาส…” “ฉันให้อภัยคุณนะคะ” หญิงสาวโพล่งขัดขวางคล้ายรู้สิ่งต่อไปที่เขาจะร้องขอ

ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ “ฉันจะไปจากที่นี่แล้ว ปล่อยให้พวกเขามี ‘ความสุข’ แบบไหนก็แบบนั้นเถอะ” ฉันหัวเราะเบา ๆ “ยังไงฉันก็จะไปอยู่ดี ขอให้พวกเขาโชคดีก็แล้วกัน”

ขยะ เขาเรียกวิญญาณของคุณปู่ฉันว่า “ขยะ” ฉันมองดูบอดี้การ์ดกวาดชิ้นผ้าใบที่ขาดกับกรอบที่พัง ใส่ถุงขยะ “อย่ามองฉันแบบนั้น” ดาเมียนพูด พลางเดินเข้ามาหาฉัน “ฉันจะชดเชยให้ วันนี้เป็นวันพิเศษ ฉันมีของขวัญอีกชิ้นให้เธอ”

ปานวาดเอื้อมมือมาลูบศีรษะพลางสอนเสียงนุ่ม “แต่อยากให้หนูบัวจำเอาไว้สองคำในชีวิตคือให้อภัยกับให้โอกาส” “โอกาส...” “ที่หนูบอกว่าป้าเด็ดเดี่ยวนั้นไม่จริง ป้าทั้งให้อภัย ให้โอกาสมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ใช่ผิดครั้งเดียวแล้วเลิกเลย แต่ความผิดซ้ำซากจนป้าระอาใจต่างหากถึ งได้เลิกง่าย” ปานวาดเล่าแล้วก็หัวเราะเบาๆ

ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดประโยคนี้จากปากเด็กสาวคนนี้ "พ่อคะ น้องเมย์ขอเรียกท่านว่าพ่อได้ไหม" การให้อภัยมันคือทานที่ยิ่งใหญ่สำหรับมนุษย์และสรรพสิ่งบนโลกนี้ ยิ่งการให้อภัยกับบุพการีด้วยแล้ว "ขอบใจนะที่หนูยังเห็นคนเลวๆ แบบฉันเป็นพ่อได้"

ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดประโยคนี้จากปากเด็กสาวคนนี้ "พ่อคะ น้องเมย์ขอเรียกท่านว่าพ่อได้ไหม" การให้อภัยมันคือทานที่ยิ่งใหญ่สำหรับมนุษย์และสรรพสิ่งบนโลกนี้ ยิ่งการให้อภัยกับบุพการีด้วยแล้ว "ขอบใจนะที่หนูยังเห็นคนเลวๆ แบบฉันเป็นพ่อได้"

เพื่อยุติไฟสงคราม ข้าจึงทูลขอราชโองการให้ตนเองได้แต่งงานกับอูจิ่งสหายวัยเยาว์แห่งเผ่าสัตว์ป่า ในคืนเข้าหอ ราชันหมาป่าผู้เป็นสวามีพลอดรักกับข้ากลางทุ่งหญ้ากว้าง ผูกพันลึกซึ้งจนแทบไม่อาจแยกจากกัน ข้าเคยหลงคิดว่าอูจิ่งรักข้า ทว่าท้ายที่สุด กลับเป็นเขาเองที่นำทัพสัตว์ป่านับแสนนาย บุกเหยียบย่ำทำลายเมืองฉางอันจนย่อยยับ เขาบีบบังคับให้ข้าเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า เสด็จพ่อถูกฝูงหมาป่ารุมทึ้งกัดกิน ส่วนเสด็จพี่รัชทายาทถูกบั่นคอจนร่างร่วงหล่นจากหลังม้า พวกคนเถื่อนเหล่านั้นยังกระชากมงกุฎหงส์ของเสด็จแม่ ฉีกทำลายชุดคลุมหงส์ และหยามเกียรติพระนางต่อหน้าธารกำนัล จนทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล... อูจิ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใด “ฉินซู เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าความงามล่มเมืองของตนเ