การให้อภัย Novels & Stories

— ไลรา เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบ บางที… เธอน่าจะฟังเธอนะ ฉันหันกลับไปหาเขาช้า ๆ — ฉันฟังเธอแล้ว — ใช่ แต่ว่า… การให้อภัย มันไม่จำเป็นต้องหมายถึงการยกโทษให้ มันเป็นแค่… การปลดปล่อยตัวเธอจากภาระนี้ ฉันรู้สึกเจ็บแปลบในอก เขาคิดว่าทำดี แต่เขาไม่รู้ทุกอย่าง

มือเล็กโอบกอดร่างโตไว้ลูบแผ่นหลังกว้าง “คนเราต้องรู้จักให้อภัยกันและกัน ถึงจะทำให้ตัวเรามีความสุข ฉันอภัยให้คุณได้ทุกเรื่อง ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายฉันและลูก”

หญิงสาวยิ้มปนหัวเราะ พร้อมพยักหน้าตอบ “เคยได้ยินไหม ที่คนมักพูดกันว่า รัก...คือการให้อภัย” ทีปกรรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงที่สุดในชีวิตก็ตอนนี้ เช่นเดียวกับความรู้สึกดีใจที่มาพร้อมความปลอดโปร่ง ทุกปัญหาที่แบกรับมาถูกปลดปล่อยลงเพียงประโยคเดียว เป็นคำที่เขารอมานาน ในที่ส ุดก็ได้รับการปลดปล่อยจากความรู้สึกผิดที่พันธนาการเสียที ร่างบางถูกรวบเข้าไปฝังกอดเอาไว้ในอกกว้างแน่นหนา

ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ​ และอีกอย่างหนึ่งที่ตัวเธอเองค้นพบนั้นก็คือการให้อภัย​ มันเป็นสิ่งที่ทำได้อยากมากๆแต่ถ้าเราได้ทำ​ มันจะรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกโล่งจะเกิดขึ้นทันทีเพราะมันเหมือนเราได้ปลดล็อก​สิ่งที่อยู่ในใจจริงๆ พอไม่มีเรื่องอะไรค้างคา​ตัวเราก็สา มารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข​

อภัยให้กันในทุกสิ่งที่พลาดพลั้ง ความโกรธเคืองจางหาย เหมือนลมที่พัดผ่าน ปล่อยวางอดีต ที่เคยเหนี่ยวรั้งใจกัน เริ่มต้นใหม่ อีกครั้ง บนทางที่เลือกเดิน

“และถ้าคุณยอมรับผิดได้ ก็มีโอกาสที่คุณจะได้รับการให้อภัย “ผมขอดูความจริงใจของคุณหน่อยสิ! ถ้าคุณจริงใจผมก็ยินดีจะปล่อยคุณไป! “และผมจะปล่อยคนของคุณไปหลังจากนั้นด้วย “อย่าคิดจะมาเจ้ากี้เจ้าการชี้นิ้วสั่งใครที่นี่

เขายอมยุติความแค้นครั้งนี้ลงแล้ว เมื่อเห็นว่ามันไม่ได้ทำให้เขามีความสุขเลย “ศาสนาพุทธสอนว่าการให้อภัย คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเป็นสิ่งที่ทำได้ยากที่สุดด้วย หากคุณยอมถอยห่างออกมา ยอมวางความแค้นลง วันหนึ่งหัวใจคุณจะพร้อมให้อภัยคนที่คุณเกลียดได้เอง แม้ไม่ใช่วันนี้แต ่จะมีสักวันที่คุณทำได้”

ไป๋ลี่เยว่หลับตาลงช้า ๆ หยาดน้ำตาค่อย ๆ รินผ่านขนตา ครู่ใหญ่ นางจึงค่อยทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าพระมารดาแผ่นดิน “ลูกสะใภ้...เข้าใจแจ้งแล้วเพคะ” ฮองเฮาลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน “จำไว้นะเยว่เอ๋อร์... การให้อภัยที่แท้จริง มิใช่การแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยเจ็บปวดกับอดีต แต่คือ การทำให้คนที่เคยทำให้เราต้องหลั่งน้ำตา... ไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต ว่าเขาเคยทำสิ่งใดไว้กับเราต่างหาก”

วิชัยเห็นด้วยกับวันรุ่ง “สมัยนี้คนให้อภัยง่าย แค่บีบน้ำตาไหว้สวย ๆ แล้วบอกว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ คนก็พร้อมให้อภัย” ต้นหมื่นสรุปให้ ก่อนจะคว้าเม้าส์ที่มือวิชัยมากดปิดหน้าจอ

อี้จิ่นหลีถามอย่างไม่มั่นใจ หลิงอี้หรานพูดว่า “ถ้าเป็นฉัน ฉันน่าจะไม่ให้อภัยเขา บางความผิดก็ให้อภัยกันได้ แต่บางความผิดก็ไม่สามารถให้อภัยได้ พูดให้ชัดก็คือ บางครั้งสิ่งที่เรียกว่าการให้อภัยจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อคนคนนั้นไม่ได้มีผลต่อความรู้สึกของคุณแล้ว พวกเขาเหมือนคนแป ลกหน้าและไม่มีผลอะไรกับคุณอีกแล้ว”