การให้อภัย Novels & Stories

เฟอร์นันโดไม่รู้ว่า ทำไมเขาถึงควบคุมตัวเองไม่ได้ นานแล้วที่หัวใจของเขาเฉื่อยชา ไม่โลดแรงต่อผู้หญิงคนไหน แต่คุณรจนากลับทำให้เขารู้สึกประหลาดนับตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเธอเมื่อสองปีก่อน “ศาสนาพุทธสอนว่าการให้อภัย คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเป็นสิ่งที่ทำได้ยากที่สุด ด้วย หากคุณยอมถอยห่างออกมา ยอมวางความแค้นลง วันหนึ่งหัวใจคุณจะพร้อมให้อภัยคนที่คุณเกลียดได้เอง แม้ไม่ใช่วันนี้แต่จะมีสักวันที่คุณทำได้”

นี้จะให้เขามายืนทำหน้าเศร้าเสียใจหรือใจหายที่พ่อเหลือเวลาอยู่บนโลกนี้อีกไม่นาน ทำแบบนั้นคงไม่ได้จริง ๆ เพราะเขาไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น “ผมให้...อภัย” มันก็ไม่ได้ง่ายที่จะเอ่ยคำนี้ออกมา และมินตราพูดถูก การให้อภัยแม้มันจะทำได้ยากแต่มันจะทำให้เขาหลุดพ้นจากความเจ็บปวดใ นอดีตได้อย่างแท้จริง วันนี้เขาจะหลุดพ้นแล้วและต่อจากนี้จะมีแต่ความสุข

คิดถึงจุดเริ่มต้นที่ทำให้พบกันแล้วมุมปากก็ยิ่งยกตัวสูง ไม่คิดเลยว่าโลกสีเทา ๆ อันแสนจำเจ จู่ ๆ จะบังเกิดแสงสว่างขึ้นที่ปลายอุโมงค์ ก่อนที่มือเล็ก ๆ คู่นี้จะฉุดให้เขาหลุดพ้นจากวังวนของความแค้นด้วยบทเรียนบทสำคัญที่มีชื่อว่า ‘การให้อภัยและปล่อยวาง’ “ขะ...ขอบคุณ ขอบคุณ ทะ..ที่ให้โอกาสพี่” แววตาวาววับสบประสานลึกซึ้ง น้ำเสียงเบาหวิวและสั่นเครือปนสะอื้นตามอารมณ์ที่มันกำลังอ่อนไหวดังขึ้นประชิดริมฝีปาก ส่งผลให้รอยยิ้มบนหน้าคนฟังกว้างขึ้น น้ำตาซึมตามไปด้วย

"ตอนนี้ข้ากำลังมีชีวิตใหม่ ข้าเจอความสุขแล้ว เอ็งปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการจากบ่วงต่างๆที่ผูกจิตของเอ็งไว้ แล้วไปเกิดใหม่เสียเถิด แต่หากว่าเอ็งยินดีที่จักอยู่เยี่ยงนี้ข้าก็ไม่ว่าอันใด ขอให้เอ็งทำอะไรที่อยากทำก็พอ เข้าใจไหม หืม..เจ้าจ้อย ข้าให้อภัยเอ็ง" หลังออกมาจากหาพักกลิ

"แล้วทำไมไม่บอกกูตั้งแต่แรก" "หึ! ไม่ต้องมาคิดได้ไม่ต้องมาสำนึกจำเอาไว้ ว่าคำที่ให้อภัยมันไม่มี" "เพลง" "ปล่อย! ฮื่อๆ ปล่อย!!!! อ่านจบเรื่องได้ในอีบุ๊คค่ะ🙏☺️

ฝ่ายนั้นหักมุมอ้อน “จาโหย่ว cheer up สู้ๆ พอยัง” จีด้าส่งอีโมจิชูกำปั้นส่งให้ เขาส่งรูปไวโอลินตัวสวยส่งให้ ก่อนจะล็อคเอาท์ออกจากระบบไป

เธอสบดวงเนตรพระองค์นิ่ง พญายัสมันยกมุมโอษฐ์แย้มละมุนให้หญิงสาวเล็กน้อย “การให้อภัยเป็นการฝึกจิตใจ ชำระใจเหมือนกับการล้างคราบสกปรกออกจากภาชนะบางอย่าง เป็นการยุติปัญหาต่างๆ มันไม่ใช่การเสียหน้าหรือเสียรู้ดอกหนามุญารินทร์รณี เพื่อนเจ้าผู้นี้ทำไปเพียงเพราะอยากเห็นเจ้ามีควา มสุขแต่นางแค่ลืมคิดผลเสียที่ตามมาไปหน่อย เจ้าจงมองเจตนาของนางแล้วเจ้าจะเข้าใจเอง ความเมตตาและการให้อภัยแก่กันเป็นสิ่งที่ดี เป็นคุณประโยชน์แก่ตัวเจ้าเองไม่ใช่ของใคร” ชายหนุ่มผู้มีกรอบร่างแสงเรืองรองไปทั่ววรกายเอ่ยสุรเสียงเรื่อยเฉื่อยหากทว่านุ่มนวลเสนาะหู

การดีดพิณนั้นไม่ใช่เพื่อเรียกใครกลับมา แต่เพื่อระลึกถึงคนผู้ให้อภัยตัวเอง และรักใครคนหนึ่งจนกลายเป็นบทเพลงที่ไม่มีวันจบ เสียงพิณบทนั้นถูกจารึกเป็นตำนานในชื่อว่า “บทเพลงของการให้อภัย”

“พวกคนชนชั้นล่างโง่จะตาย พูดดีหน่อย ทำดีหน่อย ออกผลงานมาหน่อย แจกเงินเยียวยา บีบน้ำตาขอโทษและรับซึ่งความผิด..” “….” “พวกนั้นก็ให้อภัยแล้ววว เพราะเงินคือสิ่งที่ขับเคลื่อนทุกอย่าง” “….” “สังคมให้อภัยคนที่อยู่สูงกว่าเสมอ~” “อึ่ก~”

“ค่ะ ทิพย์จะอยู่กับคุณตลอดไปค่ะ” คนที่กำลังจะเป็นพ่อแม่คนโผเข้ากอดกันอีกครั้ง คราวนี้ทั้งคู่ได้เรียนรู้แล้ว ว่าการให้อภัย มันมีค่ากว่าสิ่งใด เพราะการให้อภัย ทำให้คนทั้งคู่ที่รักกันมาก ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขอีกครั้ง